Artykuł 53

1. Każdy operator statku powietrznego wyznacza roczną wielkość emisji CO2 z działań lotniczych, mnożąc roczne zużycie każdego paliwa niemieszanego wyrażone w tonach przez odpowiedni współczynnik emisji.

W przypadku paliw lotniczych mieszanych operator statku powietrznego określa teoretyczną ilość każdego paliwa niemieszanego na podstawie całkowitej ilości tego paliwa lotniczego mieszanego i odpowiednich danych dotyczących składu, stosując następujące dane:

(i) w przypadku gdy paliwo zawiera biomasę, operator statku powietrznego określa frakcję biomasy zgodnie z art. 54;

(ii) w przypadku gdy paliwo zawiera RFNBO, RCF lub syntetyczne paliwo niskoemisyjne, operator statku powietrznego określa frakcję RFNBO lub RCF lub syntetyczną frakcję niskoemisyjną zgodnie z art. 54b;

(iii) w przypadku gdy frakcja RFNBO lub RCF lub syntetyczna frakcja niskoemisyjna nie jest objęta współczynnikiem zero i jeżeli operator statku powietrznego chce skorzystać z mechanizmu zerowania współczynnika emisji, operator statku powietrznego określa frakcję RFNBO lub RCF o współczynniku zero lub syntetyczną frakcję niskoemisyjną o współczynniku zero zgodnie z art. 54c;

(iv) jeżeli frakcja biomasy o współczynniku zero, frakcja RFNBO lub RCF o współczynniku zero lub syntetyczna frakcja niskoemisyjna o współczynniku zero nie są równe zero, operator statku powietrznego oblicza frakcję o współczynniku zero jako sumę frakcji biomasy o współczynniku zero, frakcji RFNBO lub RCF o współczynniku zero i syntetycznej frakcji niskoemisyjnej o współczynniku zero. Frakcja kopalna jest sumą wszystkich frakcji nieobjętych współczynnikiem zero;

(v) operator statku powietrznego oblicza ilość każdego paliwa niemieszanego jako całkowitą ilość paliwa lotniczego mieszanego pomnożoną przez odpowiedni ułamek.

Do celów ppkt (iv) niniejszego ustępu jeżeli operator statku powietrznego nie oblicza frakcji o współczynniku zero, frakcja kopalna wynosi 100 %.

1a. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w celu oceny progów emisji określonych w art. 55 ust. 1 i art. 55 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, w art. 28a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE oraz w pozycji „Lotnictwo” w tabeli w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE operator statku powietrznego określa emisje CO2, mnożąc roczne zużycie każdego paliwa przez jego wstępny współczynnik emisji.

1b. Do celów sprawozdawczości zgodnie z art. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1603 (

7

) operator statku powietrznego określa i zgłasza emisje, które wynikają z pomnożenia rocznego zużycia każdego paliwa przez wstępny współczynnik emisji.

2. Każdy operator statku powietrznego wyznacza zużycie paliwa w odniesieniu do każdego lotu i każdego paliwa, uwzględniając paliwo zużyte przez pomocnicze źródło zasilania. W tym celu operator statku powietrznego stosuje jedną z metod określonych w załączniku III sekcja 1. Operator statku powietrznego dokonuje wyboru metody, która umożliwia najpełniejsze i najszybsze zgromadzenie danych przy najmniejszej niepewności bez prowadzenia do nieracjonalnych kosztów.

3. Każdy operator statku powietrznego wyznacza ilość uzupełnianego paliwa, o której mowa w załączniku III sekcja 1, na podstawie następujących danych:

a) pomiaru przeprowadzonego przez dostawcę paliwa, udokumentowanego potwierdzeniami dostaw paliwa lub fakturami dla każdego lotu;

b) danych z pokładowych systemów pomiarowych statku powietrznego odnotowanych w dokumentacji masy i wyważenia, w dzienniku technicznym statku powietrznego lub przesłanych w formie elektronicznej ze statku powietrznego do operatora statku powietrznego.

4. Operator statku powietrznego wyznacza ilość paliwa znajdującego się w zbiorniku, korzystając z danych z pokładowych systemów pomiarowych statku powietrznego i odnotowanych w dokumentacji masy i wyważenia, w dzienniku technicznym statku powietrznego lub przesyłanych w formie elektronicznej ze statku powietrznego do operatora statku powietrznego.

5. Jeżeli ilość uzupełnianego paliwa lub ilość paliwa pozostałego w zbiornikach wyznacza się w jednostkach objętości i wyraża w litrach, operator statku powietrznego przelicza takie wartości z jednostek objętości na jednostki masy, stosując wartości gęstości. Operator statków powietrznych stosuje gęstość paliwa (która może być rzeczywistą lub standardową wartością wynoszącą 0,8 kg na litr) wykorzystywaną ze względów operacyjnych i względów bezpieczeństwa.

Procedura informowania o wykorzystaniu gęstości rzeczywistej lub standardowej zostaje opisana w planie monitorowania wraz z odniesieniem do odpowiedniej dokumentacji operatora statku powietrznego.

6. Do celów obliczeń, o których mowa w ust. 1, operator statku powietrznego stosuje domyślne współczynniki emisji podane w tabeli 1 w załączniku III.

Operatorzy statków powietrznych stosują jako wstępny współczynnik emisji domyślne współczynniki emisji określone w tabeli 1 w załączniku III.

W przypadku alternatywnych paliw lotniczych innych niż biopaliwa, RFNBO, RCF lub syntetyczne paliwa niskoemisyjne operator statku powietrznego określa współczynnik emisji zgodnie z art. 32 niniejszego rozporządzenia. Wartość opałową takich paliw określa się i zgłasza jako pozycję uzupełniającą.

7. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 6 operator statku powietrznego może, po uzyskaniu zatwierdzenia ze strony właściwego organu, określić współczynnik emisji lub zawartość węgla pierwiastkowego, na której opiera się współczynnik, albo wartość opałową paliw w obrocie handlowym na podstawie rejestrów zakupów dotyczących odnośnego paliwa przekazanych przez dostawcę paliwa, pod warunkiem że określono je zgodnie z przyjętymi normami międzynarodowymi i nie można zastosować współczynników emisji wymienionych w tabeli 1 w załączniku III.