Artykuł 62

W dyrektywie 2013/36/UE wprowadza się następujące zmiany:

1) tytuł otrzymuje brzmienie:

„Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE”;

2) art. 1 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące:

a) warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności;

b) uprawnień i narzędzi nadzorczych w zakresie nadzoru ostrożnościowego sprawowanego przez właściwe organy nad instytucjami kredytowymi;

c) nadzoru ostrożnościowego sprawowanego nad instytucjami kredytowymi przez właściwe organy w sposób, który jest zgodny z przepisami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013;

d) wymogów w zakresie publikowania przez właściwe organy informacji w obszarze regulacji ostrożnościowej instytucji kredytowych oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi.”;

3) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a) uchyla się ust. 2 i 3;

b) w ust. 5 uchyla się pkt 1;

c) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6.

Na użytek art. 34 i tytułu VII rozdział 3 podmioty, o których mowa w ust. 5 pkt 3–24 niniejszego artykułu, uznaje się za instytucje finansowe.”;

4) w art. 3 ust. 1 uchyla się pkt 4;

5) art. 5 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 5

Koordynacja wewnątrz państw członkowskich

Państwa członkowskie, w których istnieje więcej niż jeden właściwy organ sprawujący nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi i instytucjami finansowymi, podejmują wymagane środki w celu zapewnienia koordynacji prac takich organów.”;

6) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 8a

Szczególne wymogi w zakresie zezwoleń dla instytucji kredytowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Państwa członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które uzyskały już zezwolenie na podstawie tytułu II dyrektywy 2014/65/UE, przedłożyły wniosek o udzielenie zezwolenia zgodnie z art. 8 najpóźniej w dniu, w którym miało miejsce którekolwiek z następujących zdarzeń:

a) średnia miesięczna całkowita wartość aktywów obliczona za okres 12 kolejnych miesięcy jest równa lub wyższa niż 30 mld EUR; lub

b) średnia miesięczna całkowita wartość aktywów obliczona za okres 12 kolejnych miesięcy jest niższa niż 30 mld EUR, a przedsiębiorstwo wchodzi w skład grupy, w której całkowita wartość skonsolidowanych aktywów wszystkich przedsiębiorstw należących do grupy, posiadających, każde z osobna, aktywa o całkowitej wartości niższej niż 30 mld EUR oraz prowadzących którykolwiek z rodzajów działalności, o których mowa w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, jest równa lub wyższa 30 mld EUR, przy czym obie te wartości obliczane są jako średnia za okres 12 kolejnych miesięcy.

2. Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą w dalszym ciągu prowadzić działalność, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, do czasu uzyskania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które w dniu 24 grudnia 2019 r. prowadzą działalność jako firmy inwestycyjne posiadające zezwolenie na mocy dyrektywy 2014/65/UE, składają wniosek o zezwolenie zgodnie z art. 8 niniejszej dyrektywy do dnia 27 grudnia 2020 r.

4. W przypadku gdy po otrzymaniu informacji zgodnie z art. 95a dyrektywy 2014/65/UE właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorstwo ma uzyskać zezwolenie na działalność jako instytucja kredytowa zgodnie z art. 8 niniejszej dyrektywy, powiadamia on przedsiębiorstwo i właściwy organ zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 26 dyrektywy 2014/65/UE oraz przejmuje odpowiedzialność za procedurę udzielania zezwolenia od dnia tego powiadomienia.

5. W przypadku ponownego udzielenia zezwolenia właściwy organ udzielający zezwolenia zapewnia, aby proces przebiegał tak płynnie, jak to możliwe, oraz aby uwzględnione zostały informacje dotyczące istniejących zezwoleń.

6. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia:

a) informacji, które przedsiębiorstwo ma przekazać właściwym organom we wniosku o udzielenie zezwolenia, obejmujących program działalności, o którym mowa w art. 10;

b) metody obliczania wartości progowych, o których mowa w ust. 1.

Komisji przekazuje się uprawnienia do uzupełniania niniejszej dyrektywy poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 26 grudnia 2020 r.

”;

7) w art. 18 dodaje się literę w brzmieniu:

„aa)

wykorzystuje swoje zezwolenie wyłącznie w celu prowadzenia działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a jej średnia całkowita wartość aktywów jest, przez okres pięciu kolejnych lat, niższa niż wartości progowe określone w tym artykule;”;

8) w art. 20 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.

Wykaz zawierający nazwę wszystkich instytucji kredytowych, którym udzielono zezwolenia, jest publikowany przez EUNB na jego stronie internetowej oraz co najmniej raz w roku aktualizowany.”;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3a.

W wykazie, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, umieszcza się nazwy przedsiębiorstw, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz wskazuje się, że są one instytucjami kredytowymi. W wykazie zaznacza się także wszelkie zmiany w stosunku do poprzedniej wersji wykazu.”;

9) art. 21b ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5.

Do celów niniejszego artykułu:

a) całkowita wartość aktywów w Unii grupy z państwa trzeciego jest sumą następujących wartości:

(i) całkowita wartość aktywów każdej instytucji w Unii należącej do grupy z państwa trzeciego, która to kwota wynika z jej skonsolidowanego bilansu lub z ich poszczególnych bilansów, w przypadku gdy bilans instytucji nie jest skonsolidowany; oraz

(ii) całkowita wartość aktywów każdego oddziału grupy z państwa trzeciego posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w Unii zgodnie z niniejszą dyrektywą, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 (

*8

) lub dyrektywą 2014/65/UE;

b) pojęcie »instytucja« obejmuje również firmy inwestycyjne.

10) uchyla się tytuł IV;

11) w art. 51 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1.

Właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego mogą zwrócić się do organu sprawującego nadzór skonsolidowany – w przypadkach, gdy zastosowanie ma art. 112 ust. 1 – lub do właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia z wnioskiem o uznanie oddziału instytucji kredytowej za istotny.”;

12) art. 53 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.

Ust. 1 nie stanowi przeszkody dla wymiany informacji między właściwymi organami ani dla przekazywania informacji ERRS, EUNB lub Europejskiemu Urzędowi Nadzoru (Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (»EUNGiPW«) ustanowionemu rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (

*9

) przez właściwe organy zgodnie z niniejszą dyrektywą, z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013, z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2033 (

*10

), z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010, z art. 31, 35 i 36 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, z art. 31 i 36 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, z dyrektywą (UE) 2019/2034 (

*11

) oraz z innymi dyrektywami mającymi zastosowanie do instytucji kredytowych. Do informacji tych zastosowanie ma ust. 1.

13) w art. 66 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

„aa)

prowadzenia przynajmniej jednego rodzaju działalności, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz osiągnięcia progu wskazanego w tym artykule bez zezwolenia na działalność jako instytucja kredytowa;”;

14) w art. 76 ust. 5 uchyla się akapit szósty;

15) art. 86 ust. 11 otrzymuje brzmienie:

„11.

Właściwe organy zapewniają posiadanie przez instytucje planów restrukturyzacji płynności określających właściwe strategie i odpowiednie środki wykonawcze w celu pokrycia ewentualnego braku płynności, w tym w odniesieniu do oddziałów mających siedzibę w innych państwach członkowskich. Właściwe organy zapewniają, aby plany te były testowane przez instytucje co najmniej raz do roku, uaktualniane na podstawie rezultatów alternatywnych scenariuszy określonych w ust. 8, zgłaszane kadrze kierowniczej wyższego szczebla i przez nią zatwierdzane, tak aby można było odpowiednio dostosować wewnętrzne polityki i procedury. Instytucje podejmują z wyprzedzeniem niezbędne działania operacyjne w celu zapewnienia możliwości natychmiastowego wdrożenia planów restrukturyzacji płynności. Te działania operacyjne obejmują posiadanie zabezpieczenia dostępnego w trybie natychmiastowym na potrzeby pozyskania finansowania z banku centralnego. Obejmuje to posiadanie zabezpieczenia w walucie innego państwa członkowskiego, w razie potrzeby, lub w walucie państwa trzeciego, w stosunku do którego instytucja posiada ekspozycje, oraz, jeżeli jest to niezbędne z punktu widzenia operacyjnego, na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, którego waluty dotyczy jej ekspozycja.”;

16) w art. 110 uchyla się ust. 2;

17) art. 111 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 111

Określenie organu sprawującego nadzór skonsolidowany

1. W przypadku gdy jednostka dominująca jest dominującą instytucją kredytową w państwie członkowskim lub unijną dominującą instytucją kredytową, nadzór skonsolidowany sprawowany jest przez właściwy organ, który indywidualnie nadzoruje tę dominującą instytucję kredytową w państwie członkowskim lub tę unijną dominującą instytucję kredytową.

W przypadku gdy jednostka dominująca jest dominującą firmą inwestycyjną w państwie członkowskim lub unijną dominującą firmą inwestycyjną i żadna z jej jednostek zależnych nie jest instytucją kredytową, nadzór skonsolidowany sprawowany jest przez właściwy organ, który indywidualnie nadzoruje tę dominującą firmę inwestycyjną w państwie członkowskim lub tę unijną dominującą firmę inwestycyjną.

W przypadku gdy jednostka dominująca jest dominującą firmą inwestycyjną w państwie członkowskim lub unijną dominującą firmą inwestycyjną i przynajmniej jedna z jej jednostek zależnych jest instytucją kredytową, nadzór skonsolidowany sprawowany jest przez właściwy organ tej instytucji kredytowej lub – w przypadku większej liczby instytucji kredytowych – instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej.

2. W przypadku gdy jednostką dominującą instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej jest dominująca finansowa spółka holdingowa w państwie członkowskim, dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej w państwie członkowskim, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, nadzór skonsolidowany sprawowany jest przez właściwy organ, który indywidualnie nadzoruje instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną.

3. W przypadku gdy dwie lub większa liczba instytucji kredytowych lub firm inwestycyjnych posiadających zezwolenie w Unii mają tę samą dominującą finansową spółkę holdingową w państwie członkowskim, dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej w państwie członkowskim, unijną dominującą finansową spółkę holdingową lub unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, nadzór skonsolidowany sprawowany jest przez:

a) właściwy organ instytucji kredytowej, w przypadku gdy w ramach grupy występuje tylko jedna instytucja kredytowa;

b) właściwy organ instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej, w przypadku gdy w ramach grupy występuje większa liczba instytucji kredytowych; lub

c) właściwy organ firmy inwestycyjnej o największej sumie bilansowej, w przypadku gdy w ramach grupy nie występuje instytucja kredytowa.

4. W przypadku gdy konsolidacja jest wymagana zgodnie z art. 18 ust. 3 lub 6 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, nadzór skonsolidowany sprawowany jest przez właściwy organ instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej lub, w przypadku gdy w ramach grupy nie występuje instytucja kredytowa, przez właściwy organ firmy inwestycyjnej o największej sumie bilansowej.

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 akapit trzeci, od ust. 3 lit. b) i od ust. 4, w przypadku gdy właściwy organ indywidualnie nadzoruje więcej niż jedną instytucją kredytową w ramach grupy, organem sprawującym nadzór skonsolidowany jest właściwy organ, który indywidualnie nadzoruje jedną lub większą liczbę instytucji kredytowych w ramach grupy, w przypadku gdy łączna wartość sum bilansowych tych nadzorowanych instytucji kredytowych jest wyższa niż łączna wartość sum bilansowych instytucji kredytowych nadzorowanych indywidualnie przez jakikolwiek inny właściwy organ.

Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 lit. c), w przypadku gdy właściwy organ indywidualnie nadzoruje więcej niż jedną firmą inwestycyjną w ramach grupy, organem sprawującym nadzór skonsolidowany jest właściwy organ, który indywidualnie nadzoruje jedną lub większą liczbę firm inwestycyjnych w ramach grupy o łącznej najwyższej sumie bilansowej.

6. W szczególnych przypadkach właściwe organy mogą na mocy wspólnego porozumienia odstąpić od kryteriów, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, oraz wyznaczyć inny właściwy organ do celów sprawowania nadzoru skonsolidowanego, w przypadku gdy stosowanie kryteriów, o których mowa w tych przepisach, byłoby niewłaściwe, biorąc pod uwagę odnośne instytucje kredytowe lub firmy inwestycyjne i relatywne znaczenie działalności prowadzonej przez nie w poszczególnych państwach członkowskich lub potrzebę zapewnienia ciągłości nadzoru skonsolidowanego sprawowanego przez ten sam właściwy organ. W takich przypadkach unijna instytucja dominująca, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub instytucja kredytowa lub firma inwestycyjna o największej sumie bilansowej, zależnie od przypadku, mają prawo do bycia wysłuchanymi przed podjęciem decyzji przez właściwe organy.

7. Właściwe organy niezwłocznie powiadamiają Komisję i EUNB o każdym porozumieniu objętym zakresem stosowania ust. 6.”;

18) w art. 114 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1.

W przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej, w tym sytuacji określonej w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 lub sytuacji niekorzystnych zmian na rynkach, która to sytuacja potencjalnie zagraża płynności na rynku i stabilności systemu finansowego w którymkolwiek z państw członkowskich, w którym podmioty grupy otrzymały zezwolenie na działalność lub w którym mają siedzibę istotne oddziały, o których mowa w art. 51, organ sprawujący nadzór skonsolidowany, z zastrzeżeniem tytułu VII rozdziału 1 sekcja 2 niniejszej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, tytułu IV rozdział 1 sekcja 2 dyrektywy (UE) 2019/2034, zawiadamia w najkrótszym możliwym terminie EUNB i organy, o których mowa w art. 58 ust. 4 i art. 59, oraz przekazuje im wszystkie informacje kluczowe dla wykonywania ich zadań. Obowiązki te dotyczą wszystkich właściwych organów.”;

19) w art. 116 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.

Właściwe organy wchodzące w skład kolegiów organów nadzoru oraz EUNB ściśle ze sobą współpracują. Wymogi poufności wynikające z tytułu VII rozdział 1 sekcja II niniejszej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, tytułu IV rozdział 1 sekcja 2 dyrektywy (UE) 2019/2034 nie uniemożliwiają właściwym organom wymiany informacji poufnych w ramach kolegiów organów nadzoru. Ustanowienie i funkcjonowanie kolegiów organów nadzoru nie wpływa na prawa i obowiązki właściwych organów wynikające z niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE) nr 575/2013.”;

b) w ust. 6 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„6.

W kolegiach organów nadzoru mogą uczestniczyć właściwe organy odpowiedzialne za nadzór nad jednostkami zależnymi unijnej dominującej instytucji lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej, lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, a także właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę istotne oddziały, o których mowa w art. 51, w stosownych przypadkach banki centralne wchodzące w skład ESBC, a także organy nadzoru z państw trzecich, w stosownych przypadkach oraz z zastrzeżeniem wymogów poufności równoważnych – zdaniem wszystkich właściwych organów – wymogom określonym w tytule VII rozdział 1 sekcja II niniejszej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, w tytule IV rozdział 1 sekcja 2 dyrektywy (UE) 2019/2034.”;

c) w ust. 9 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„9.

Z zastrzeżeniem wymogów poufności wynikających z tytułu VII rozdział 1 sekcja II niniejszej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, z tytułu IV rozdział 1 sekcja 2 dyrektywy (UE) 2019/2034, organ sprawujący nadzór skonsolidowany informuje EUNB o działaniach kolegium organów nadzoru, w tym w sytuacjach nadzwyczajnych, oraz przekazuje EUNB wszystkie informacje, które są szczególnie istotne do celów zbieżności praktyk nadzorczych.”;

20) art. 125 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.

Informacje uzyskane w ramach nadzoru skonsolidowanego, w szczególności wszelka wymiana informacji między właściwymi organami przewidziana w niniejszej dyrektywie, podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej lub służbowej, co najmniej równoważnym wymogom, o których mowa w art. 53 ust. 1 niniejszej dyrektywy w odniesieniu do instytucji kredytowych lub na mocy art. 15 dyrektywy (UE) 2019/2034.”;

21) w art. 128 uchyla się akapit piąty;

22) w art. 129 uchyla się ust. 2, 3 i 4;

23) w art. 130 uchyla się ust. 2, 3 i 4;

24) w art. 143 ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d)

bez uszczerbku dla przepisów określonych w tytule VII rozdział 1 sekcja II niniejszej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, przepisów określonych w tytule IV rozdział 1 sekcja 2 dyrektywy (UE) 2019/2034, zbiorcze dane statystyczne dotyczące kluczowych aspektów wdrażania zasad ostrożnościowych w każdym państwie członkowskim, w tym liczbę i charakter środków nadzorczych podjętych zgodnie z art. 102 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy oraz sankcji administracyjnych nałożonych zgodnie z art. 65 niniejszej dyrektywy.”.