Artykuł 27

1. Wniosek o objęcie ochroną określenia tradycyjnego uznaje się za ważny, jeżeli nazwa, której dotyczy wniosek:

a) spełnia wymogi dla określenia tradycyjnego określone w art. 112 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, a także wymogi ustanowione w art. 24 niniejszego rozporządzenia;

b) składa się wyłącznie z:

(i) nazwy tradycyjnie stosowanej w handlu na znacznej części terytorium Unii lub danego państwa trzeciego w celu rozróżnienia szczególnych kategorii produktów sektora wina, o których mowa w art. 92 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013; albo

(ii) uznanej nazwy tradycyjnie stosowanej w handlu co najmniej na terytorium danego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego w celu rozróżnienia szczególnych kategorii produktów sektora wina, o których mowa w art. 92 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

c) nie stała się nazwą rodzajową; oraz

d) jest zdefiniowana i uregulowana w prawodawstwie państwa członkowskiego lub podlega warunkom stosowania przewidzianym w ramach zasad mających zastosowanie do producentów wina w danym państwie trzecim, w tym w ramach zasad ustanowionych przez reprezentatywne organizacje zawodowe.

Lit. b) nie ma zastosowania do określeń tradycyjnych, o których mowa w art. 112 ust. a) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

2. Do celów ust. 1 lit. b) tradycyjne stosowanie oznacza:

a) stosowanie przez okres co najmniej pięciu lat w przypadku określeń zgłoszonych w języku urzędowym lub języku regionalnym państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, z którego wywodzi się określenie;

b) stosowanie przez okres co najmniej 15 lat w przypadku określeń zgłoszonych w języku stosowanym w handlu.

3. Do celów ust. 1 lit. c) nazwa, która stała się nazwą rodzajową, oznacza nazwę, która mimo odnoszenia się do szczególnej metody produkcji lub metody dojrzewania bądź jakości, koloru, rodzaju miejsca lub też szczególnego wydarzenia historycznego związanego z historią produktu sektora wina, stała się nazwą zwyczajową tego produktu w Unii.