Artykuł 7

1. Organy centralne korzystają z ECRIS-TCN do ustalania państw członkowskich posiadających informacje z rejestrów karnych dotyczące danego obywatela państwa trzeciego, aby za pośrednictwem ECRIS uzyskać informacje o uprzednich wyrokach skazujących, w przypadku gdy o informacje z rejestrów karnych dotyczące danej osoby wystąpiono w danym państwie członkowskim do celów postępowania karnego przeciwko tej osobie lub do jednego z następujących celów, jeżeli przewiduje to prawo krajowe i jest to zgodne z prawem krajowym:

— sprawdzenie informacji zawartych w rejestrze karnym na wniosek osoby, której informacje te dotyczą,

— poświadczenie bezpieczeństwa,

— uzyskanie licencji lub zezwolenia,

— weryfikacja na potrzeby zatrudnienia,

— weryfikacja na potrzeby działalności wolontariackiej związanej z bezpośrednimi i regularnymi kontaktami z dziećmi lub osobami wymagającymi szczególnego traktowania,

— procedury związane z wizami, nabyciem obywatelstwa i migracją, w tym procedury azylowe, oraz

— sprawdzenia związane z zamówieniami publicznymi i egzaminami publicznymi.

Jednak w szczególnych przypadkach, innych niż te, w których do organu centralnego z wnioskiem o udzielenie informacji zawartych w rejestrze karnym na swój temat zwraca się obywatel państwa trzeciego lub w których wniosek ma służyć uzyskaniu informacji z rejestrów karnych zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2011/93/UE, organ występujący o informacje z rejestrów karnych może zdecydować, że takie skorzystanie z ECRIS-TCN nie jest właściwe.

2. Każde państwo członkowskie, które zdecyduje – jeżeli przewiduje to prawo krajowe i jest to zgodne z prawem krajowym – korzystać z ECRIS-TCN do celów innych niż określone w ust. 1, aby uzyskiwać informacje o uprzednich wyrokach skazujących za pośrednictwem ECRIS, powiadamia Komisję, do dnia uruchomienia systemu, o którym mowa w art. 35 ust. 4, lub w późniejszym terminie, o takich innych celach i wszelkich zmianach dotyczących takich celów. Komisja publikuje takie powiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w terminie 30 dni od otrzymania powiadomień.

3. Eurojust, Europol i EPPO są uprawnione do wysyłania zapytań do ECRIS-TCN w celu ustalania państw członkowskich posiadających informacje z rejestrów karnych dotyczące danego obywatela państwa trzeciego zgodnie z art. 14–18. Jednakże nie mogą one wprowadzać żadnych danych do ECRIS-TCN, dokonywać w tym systemie ich sprostowania ani usuwać ich z tego systemu.

4. Do celów, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, właściwe organy mogą również wysyłać zapytania do ECRIS-TCN w celu sprawdzenia, czy odnośnie do obywatela Unii którekolwiek z państw członkowskich posiada informacje z rejestrów karnych dotyczące tej osoby jako obywatela państwa trzeciego.

5. W przypadku wysyłania zapytań do ECRIS-TCN właściwe organy mogą wykorzystywać wszystkie lub wyłącznie niektóre dane, o których mowa w art. 5 ust. 1. Minimalny zestaw danych wymaganych do wysłania zapytania do systemu określa akt wykonawczy przyjęty zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. g).

6. Właściwe organy mogą również wysyłać zapytania do ECRIS-TCN z wykorzystaniem wizerunków twarzy, pod warunkiem że funkcja taka została wdrożona zgodnie z art. 6 ust. 2.

7. W przypadku trafienia system centralny lub wspólne repozytorium tożsamości automatycznie przekazuje właściwemu organowi informacje o państwach członkowskich posiadających informacje z rejestrów karnych dotyczące danego obywatela państwa trzeciego, wraz z powiązanymi numerami referencyjnymi, o których mowa w art. 5 ust. 1, oraz wszelkimi powiązanymi informacjami dotyczącymi tożsamości. Takie informacje dotyczące tożsamości są wykorzystywane wyłącznie do celów weryfikacji tożsamości danego obywatela państwa trzeciego. Wynik wyszukiwania w systemie centralnym jest wykorzystywany wyłącznie do celu:

a) wystąpienia z wnioskiem zgodnie z art. 6 decyzji ramowej 2009/315/WSiSW;

b) wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 17 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;

c) wspierania – zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 767/2008 – realizacji celu VIS polegającego na ocenie, czy osoba ubiegająca się o wizę, wizę długoterminową lub dokument pobytowy może stanowić zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego; lub

d) wspierania – zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1240 – realizacji celu ETIAS polegającego na przyczynianiu się do wysokiego poziomu bezpieczeństwa; lub

e) wspierania celu oceny, czy obywatel państwa trzeciego poddawany kontroli bezpieczeństwa może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2024/1356.

8. W przypadku braku trafienia system centralny automatycznie informuje właściwy organ.