Artykuł 5

1. Każde państwo członkowskie zapewnia, aby do stad określonych w obowiązujących uprawnieniach do połowów miały zastosowanie wszystkie ograniczenia połowowe lub ograniczenia nakładu połowowego oraz, o ile nie określono inaczej, aby wszystkie kwoty były wyrażone jako masa w relacji pełnej w tonach metrycznych.

2. Państwa członkowskie mogą zezwalać statkom rybackim podnoszącym ich banderę na poławianie stad, w odniesieniu do których Unia nie otrzymała kwoty zgodnie z obowiązującymi uprawnieniami do połowów (zwanej dalej kwotą „Inne”), jeżeli taka kwota istnieje, a sekretarz wykonawczy NAFO nie poinformował o zamknięciu połowów.

3. W odniesieniu do stad określonych w obowiązujących uprawnieniach do połowów i złowionych na obszarze podlegającym regulacji przez statki podnoszące banderę danego państwa członkowskiego państwo to:

a) zapewnia, aby wszystkie gatunki należące do stad wymienionych w obowiązujących uprawnieniach do połowów złowione przez statki podnoszące jego banderę zostały odliczone od kwot przyznanych temu państwu członkowskiemu, włączając w to przyłowy karmazyna w rejonie 3M dokonane między dniem, w którym szacuje się, że połowy osiągną 50 % całkowitego dopuszczalnego połowu (TAC) karmazyna w rejonie 3M, a dniem 1 lipca;

b) zapewnia, by po dniu, w którym szacuje się, że połowy osiągną 100 % całkowitego dopuszczalnego połowu (TAC) karmazyna w rejonie 3M, na burcie statków podnoszących jego banderę nie zatrzymywano już karmazyna z rejonu 3M, z wyjątkiem karmazyna z rejonu 3M złowionego przed zamknięciem;

c) zgłasza Komisji i EFCA nazwy statków Unii, które zamierzają poławiać kwotę „Inne”, co najmniej 48 godzin przed każdym wejściem na obszar podlegający regulacji i po co najmniej 48 godzinach nieobecności na obszarze podlegającym regulacji. W miarę możliwości zgłoszeniu temu towarzyszy szacowana ilość planowanych połowów. Jeżeli Komisja uzna odpowiednie warunki określone w CEM za spełnione, powiadamia o tym sekretarza wykonawczego NAFO.

4. W odniesieniu do dowolnego pojedynczego zaciągu gatunek, który stanowi największy odsetek masowy całkowitego połowu w danym zaciągu, uznaje się za złowiony w połowach ukierunkowanych danego stada.