Artykuł 429a

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 429 ust. 4 instytucja może wyłączyć dowolną z następujących ekspozycji z jej miary ekspozycji całkowitej:

a) kwoty odliczone od pozycji kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. d);

b) aktywa odliczone podczas obliczania miary kapitału, o której mowa w art. 429 ust. 3;

c) ekspozycje, którym przypisano wagę ryzyka wynoszącą 0 % zgodnie z art. 113 ust. 6 lub 7;

d) jeżeli instytucja jest publiczną kredytową instytucją wspierającą rozwój, ekspozycje z tytułu aktywów, które stanowią należności od rządów centralnych, samorządów regionalnych, władz lokalnych lub podmiotów sektora publicznego w związku z inwestycjami sektora publicznego, a także kredytami preferencyjnymi;

e) jeżeli instytucja nie jest publiczną kredytową instytucją wspierającą rozwój, części ekspozycji wynikające z przeniesienia kredytów preferencyjnych do innych instytucji kredytowych;

f) objęte gwarancją części ekspozycji z tytułu kredytów eksportowych, które spełniają obydwa poniższe warunki:

(i) gwarancji udzielił uznany dostawca ochrony kredytowej nierzeczywistej zgodnie z art. 201 i 202, co obejmuje m.in. agencje kredytów eksportowych lub rządy centralne;

(ii) waga ryzyka wynosząca 0 % ma zastosowanie do części ekspozycji objętej gwarancją zgodnie z art. 114 ust. 2 lub 4 lub art. 116 ust. 4;

g) jeżeli instytucja jest uczestnikiem rozliczającym kwalifikującego się kontrahenta centralnego, ekspozycje z tytułu transakcji tej instytucji, pod warunkiem że są rozliczane z tym kwalifikującym się kontrahentem centralnym oraz że spełniają warunki określone w art. 306 ust. 1 lit. c);

h) jeżeli instytucja jest klientem wyższego poziomu w wielopoziomowej strukturze klientów, ekspozycje z tytułu transakcji wobec uczestnika rozliczającego lub podmiotu, który pełni rolę klienta wyższego poziomu tej instytucji, o ile spełniono warunki określone w art. 305 ust. 2 oraz o ile instytucja nie jest zobowiązana do zrekompensowania swojemu klientowi ewentualnych strat poniesionych w przypadku niewykonania zobowiązania przez uczestnika rozliczającego albo kwalifikującego się kontrahenta centralnego;

i) aktywa powiernicze spełniające wszystkie następujące warunki:

(i) są ujęte w bilansie instytucji stosownie do ogólnie przyjętych krajowych zasad rachunkowości zgodnie z art. 10 dyrektywy 86/635/EWG;

(ii) spełniają kryteria usunięcia z bilansu określone w międzynarodowym standardzie sprawozdawczości finansowej (MSSF) 9 stosowanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002;

(iii) w stosownych przypadkach, spełniają kryteria niekonsolidacji określone w MSSF 10 stosowanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002;

j) ekspozycje spełniające wszystkie następujące warunki:

(i) są ekspozycjami wobec podmiotu sektora publicznego;

(ii) są traktowane zgodnie z art. 116 ust. 4;

(iii) powstały w związku z depozytami, które instytucja jest prawnie zobowiązana przenieść na rzecz podmiotu sektora publicznego, o którym mowa w ppkt (i), do celów finansowania inwestycji leżących w interesie ogólnym;

k) zdeponowaną u agentów trójstronnych nadwyżkę zabezpieczenia, która nie jest przedmiotem udzielonej pożyczki;

l) jeżeli w ramach mających zastosowanie standardów rachunkowości instytucja uznaje zmienny depozyt zabezpieczający wypłacony kontrahentowi w gotówce za należny składnik aktywów – należny składnik aktywów, o ile spełnione zostaną warunki określone w art. 429c ust. 3 lit. a)–e);

m) sekurytyzowane ekspozycje z tytułu tradycyjnych sekurytyzacji, które spełniają warunki przeniesienia istotnej części ryzyka ustanowione w art. 244 ust. 2;

n) następujące ekspozycje wobec banku centralnego instytucji zawarte po tym, jak wyłączenie stało się skuteczne, i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 5 i 6:

(i) monety i banknoty stanowiące legalną walutę w jurysdykcji banku centralnego;

(ii) aktywa stanowiące należności od banków centralnych, w tym rezerwy posiadane w banku centralnym;

o) jeżeli instytucja posiada zezwolenie zgodnie z art. 16 i art. 54 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 909/2014 – ekspozycje instytucji z tytułu bankowych usług pomocniczych wymienionych w sekcji C lit. a) załącznika do tego rozporządzenia, które są bezpośrednio związane z usługami podstawowymi lub pomocniczymi wymienionymi w sekcjach A i B tego załącznika;

p) jeżeli instytucja jest wyznaczona zgodnie z art. 54 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 909/2014 – ekspozycje instytucji z tytułu bankowych usług pomocniczych wymienionych w sekcji C lit. a) załącznika do tego rozporządzenia, które są bezpośrednio związane z usługami podstawowymi lub pomocniczymi centralnego depozytu papierów wartościowych, który uzyskał zezwolenie zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia, wymienionymi w sekcjach A i B tego załącznika.

Do celów lit. m) akapitu pierwszego instytucje uwzględniają w mierze ekspozycji całkowitej wszelkie ekspozycje zatrzymane.

2. Do celów ust. 1 lit. d) i e) »publiczna kredytowa instytucja wspierająca rozwój« oznacza instytucję kredytową, która spełnia wszystkie następujące warunki:

a) została utworzona przez rząd centralny, samorząd regionalny lub władze lokalne państwa członkowskiego;

b) jej działalność jest ograniczona do realizacji określonych celów publicznej polityki finansowej, społecznej lub gospodarczej zgodnie z prawem i przepisami regulującymi działalność tej instytucji, w tym z umową spółki, na zasadach niekonkurencyjnych;

c) jej celem nie jest maksymalizacja zysku ani udziału w rynku;

d) rząd centralny, samorząd regionalny lub władze lokalne, z zastrzeżeniem unijnych zasad pomocy państwa, są zobowiązane do ochrony rentowności instytucji kredytowej lub bezpośrednio lub pośrednio gwarantują co najmniej 90 % wymogów tej instytucji w zakresie funduszy własnych, jej wymogów dotyczących finansowania lub przyznanych kredytów preferencyjnych;

e) nie przyjmuje ona gwarantowanych depozytów zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 pkt 5) dyrektywy 2014/49/UE lub w prawie krajowym wdrażającym tę dyrektywę, które to depozyty mogą być sklasyfikowane jako depozyty terminowe lub depozyty oszczędnościowe złożone przez konsumentów zdefiniowanych w art. 3 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (

*13

).

Na potrzeby akapitu pierwszego lit. b) cele polityki publicznej mogą obejmować zapewnianie finansowania na cele związane z promowaniem lub rozwojem określonym sektorom gospodarki lub obszarom geograficznym danego państwa członkowskiego.

Do celów ust. 1 lit. d) i e) oraz bez uszczerbku dla unijnych zasad pomocy państwa i obowiązków państw członkowskich w tym zakresie, właściwe organy mogą – na wniosek instytucji – traktować jednostkę tej instytucji będącą organizacyjnie, strukturalnie i finansowo niezależną i autonomiczną jako publiczną kredytową instytucję wspierającą rozwój, o ile jednostka ta spełnia wszystkie warunki wymienione w akapicie pierwszym i o ile takie traktowanie nie wpływa na skuteczność nadzoru nad tą instytucją. Właściwe organy bezzwłocznie powiadamiają Komisję i EUNB o każdej decyzji o traktowaniu – do celów niniejszego ustępu – jednostki danej instytucji jako publicznej kredytowej instytucji wspierającej rozwój. Właściwy organ co roku dokonuje przeglądu takiej decyzji.

3. Do celów ust. 1 lit. d) i e) oraz ust. 2 lit. d) „kredyt preferencyjny” oznacza kredyt udzielany przez publiczną kredytową instytucję wspierającą rozwój lub podmiot utworzony przez rząd centralny, samorządy regionalne lub władze lokalne państwa członkowskiego, bezpośrednio lub poprzez pośredniczącą instytucję kredytową, na zasadach niekonkurencyjnych i nienastawionych na zysk, aby propagować cele polityki publicznej rządu centralnego, samorządów regionalnych lub władz lokalnych w danym państwie członkowskim.

4. Instytucje nie wyłączają ekspozycji z tytułu transakcji, o których mowa w ust. 1 lit. g) i h) niniejszego artykułu, jeżeli nie spełniono warunku określonego w art. 429 ust. 5 akapit trzeci.

5. Instytucje mogą wyłączyć ekspozycje wymienione w ust. 1 lit. n), jeżeli spełnione są oba następujące warunki:

a) organ właściwy dla danej instytucji stwierdził, po konsultacji z odnośnym bankiem centralnym, i publicznie ogłosił, że istnieją wyjątkowe okoliczności, które uzasadniają wyłączenie w celu ułatwienia wdrażania polityki pieniężnej;

b) wyłączenia udziela się na ograniczony okres nieprzekraczający jednego roku.

6. Ekspozycje wyłączane na mocy ust. 1 lit. n) spełniają oba poniższe warunki:

a) są denominowane w tej samej walucie co depozyty przyjęte przez instytucję;

b) ich średni termin zapadalności nie przekracza znacząco średniego terminu zapadalności depozytów przyjętych przez instytucję.

7. Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 1 lit. d), jeżeli instytucja wyłącza ekspozycje, o których mowa w ust. 1 lit. n) niniejszego artykułu, musi ona w dowolnym momencie spełniać następujący wymóg dotyczący skorygowanego wskaźnika dźwigni w całym okresie trwania wyłączenia:

gdzie:

aLR

=

skorygowany wskaźnik dźwigni;

EMLR

=

miara ekspozycji całkowitej danej instytucji zdefiniowana w art. 429 ust. 4, w tym ekspozycje wyłączone zgodnie z ust. 1 lit. n) niniejszego artykułu; oraz

CB

=

kwota ekspozycji wyłączonych zgodnie z ust. 1 lit. n) niniejszego artykułu.