Artykuł 176c

1. Przepisy niniejszego artykułu stosuje się w następujących sytuacjach:

a) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zawarł umowę (»umowę o wspólnej inwestycji«), aby zainwestować w obligacje lub pożyczki wspólnie z inną jednostką;

b) ta inna jednostka (»współinwestor«) jest jedną z następujących jednostek:

(i) instytucją zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 stosującą metodę wewnętrznych ratingów, o której mowa w art. 143 ust. 1 tego rozporządzenia;

(ii) zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji stosującym model wewnętrzny zgodnie z art. 100 dyrektywy 2009/138/WE;

c) zgodnie z umową o wspólnej inwestycji zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji i współinwestor inwestują wspólnie w obligacje lub pożyczki, dla których nie jest dostępna ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI i w przypadku których dłużnicy nie złożyli zabezpieczenia spełniającego kryteria określone w art. 214;

d) umowa o wspólnej inwestycji stanowi, że współinwestor dzieli się z zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji informacjami na temat prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania określonego za pomocą stosowanej przez niego metody wewnętrznych ratingów lub, w stosownych przypadkach, na temat stopnia jakości kredytowej określonego za pomocą stosowanego przez niego modelu wewnętrznego dotyczące obligacji lub pożyczek, o których mowa w lit. c), w celu wykorzystania tych informacji do obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.

2. Jeżeli spełnione są wszystkie kryteria określone w pkt 3–6, obligacje i pożyczki, o których mowa w pkt 1 lit. c), przypisuje się do stopni jakości kredytowej ustalonych w następujący sposób:

a) w przypadku gdy współinwestor jest objęty zakresem pkt 1 lit. b) ppkt (i), stopnie jakości kredytowej ustala się na podstawie najbardziej aktualnego prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania określonego za pomocą metody wewnętrznych ratingów;

b) w przypadku gdy współinwestor jest objęty zakresem pkt 1 lit. b) ppkt (ii), stopnie jakości kredytowej są stopniami jakości kredytowej określonymi za pomocą modelu wewnętrznego.

3. Kryteria w niniejszym punkcie są następujące:

a) emitent każdej obligacji lub pożyczki nie należy do tej samej grupy przedsiębiorstw co zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

b) emitent nie jest zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, jednostką infrastrukturalną, instytucją kredytową, firmą inwestycyjną, instytucją finansową, ZAFI, inwestycyjną spółką zarządzającą UCITS, instytucją pracowniczych programów emerytalnych ani niepodlegającą regulacji jednostką prowadzącą działalność finansową;

c) emitent ma siedzibę główną w państwie będącym członkiem EOG;

d) ponad 50 % rocznych przychodów emitenta jest denominowane w walutach państw będących członkami EOG lub OECD;

e) co najmniej jeden z następujących warunków jest spełniony dla każdego z trzech ostatnich lat obrachunkowych kończących się przed dniem, w którym oblicza się kapitałowy wymóg wypłacalności:

— obrót roczny emitenta przekracza 10 000 000 EUR,

— suma bilansowa emitenta przekracza 10 000 000 EUR,

— liczba personelu zatrudnionego przez emitenta przekracza 50 osó.

4. Kryteria w niniejszym punkcie są następujące:

a) umowa o wspólnej inwestycji określa rodzaje obligacji i pożyczek, które mają być zakupione, względnie udzielone, oraz mające zastosowanie kryteria oceny;

b) współinwestor dostarcza zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji wystarczających szczegółowych informacji na temat procesu podjęcia decyzji w sprawie zakupu obligacji lub udzielenia pożyczki, w tym zastosowanych kryteriów, struktury organizacyjnej współinwestora oraz przeprowadzonych przez niego kontroli;

c) współinwestor dostarcza zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji danych na temat wszystkich wniosków o obligacje i pożyczki, które mają być zakupione, względnie udzielone;

d) współinwestor dostarcza zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji szczegółowych informacji na temat wszystkich decyzji o zatwierdzeniu lub odrzuceniu wniosków o obligacje i pożyczki, które mają być zakupione, względnie udzielone;

e) współinwestor utrzymuje ekspozycję na poziomie co najmniej 20 % wartości nominalnej każdej obligacji lub pożyczki;

f) proces podjęcia decyzji w sprawie zakupu obligacji lub udzielenia pożyczki jest taki sam jak proces przeprowadzany przez współinwestora w odniesieniu do jego innych inwestycji w porównywalne obligacje i pożyczki;

g) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji inwestuje we wszystkie obligacje i pożyczki z rodzajów, o których mowa w lit. a), w odniesieniu do których współinwestor podejmuje decyzję o zatwierdzeniu wniosku o obligację lub pożyczkę;

h) współinwestor dostarcza zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji informacji umożliwiających zakładowi zrozumienie metody wewnętrznych ratingów lub, w stosownych przypadkach, modelu wewnętrznego i jego ograniczeń, jak również jego adekwatności i stosowności, a w szczególności:

(i) opis metody wewnętrznych ratingów lub, w stosownych przypadkach, modelu wewnętrznego, w tym danych wejściowych i czynników ryzyka, ilościowego określenia parametrów ryzyka i podstawowych metod oraz ogólnej zastosowanej metodyki;

(ii) opis zakresu stosowania metody wewnętrznych ratingów lub, w stosownych przypadkach, modelu wewnętrznego;

(iii) opis procesu walidacji modelu oraz innych procesów umożliwiających monitorowanie wyników modelu, poddawanie z biegiem czasu przeglądowi stosowności jego specyfikacji oraz badanie wyników metody wewnętrznych ratingów lub, w stosownych przypadkach, modelu wewnętrznego w świetle zgromadzonych doświadczeń.

5. W przypadku gdy współinwestor jest objęty zakresem pkt 1 lit. b) ppkt (i):

a) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wyraźnie dokumentuje, któremu stopniowi jakości kredytowej odpowiada prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania określone w ramach oceny przeprowadzonej przez instytucję za pomocą metody wewnętrznych ratingów;

b) dokonywane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przyporządkowanie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania do stopni jakości kredytowej zapewnia, aby otrzymany poziom wymogu kapitałowego dla podmodułu ryzyka spreadu kredytowego, o którym mowa w art. 105 ust. 5 akapit drugi lit. d) dyrektywy 2009/138/WE, dotyczący przedmiotowej obligacji lub pożyczki był odpowiedni;

c) przyporządkowania dokonuje się na podstawie tabeli 1 zawartej w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1799 (*5);

d) przed przyporządkowaniem w ostrożny sposób dokonuje się dostosowań w prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania, uwzględniając czynniki jakościowe określone w art. 7 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1799;

e) dostosowania w prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania dokonuje się w jednej z następujących sytuacji:

(i) horyzont czasowy objęty metodą wewnętrznych ratingów znacznie odbiega od trzyletniego horyzontu czasowego określonego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1799;

(ii) definicja niewykonania zobowiązania zastosowana w metodzie wewnętrznych ratingów znacznie odbiega od definicji określonej w art. 4 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego.

6. W przypadku gdy współinwestor jest objęty zakresem pkt 1 lit. b) ppkt (ii), model wewnętrzny zapewnia, aby otrzymany poziom wymogu kapitałowego dla podmodułu ryzyka spreadu kredytowego, o którym mowa w art. 105 ust. 5 akapit drugi lit. d) dyrektywy 2009/138/WE, dotyczący przedmiotowej obligacji lub pożyczki był odpowiedni.

(*5) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1799 z dnia 7 października 2016 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące przyporządkowania ocen kredytowych wystawianych przez zewnętrzne instytucje oceny jakości kredytowej dla ryzyka kredytowego zgodnie z art. 136 ust. 1 oraz art. 136 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (Dz.U. L 275 z 12.10.2016, s. 3)”;"

38) w art. 180 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do celów akapitu pierwszego lit. b) ekspozycje w formie obligacji i pożyczek w pełni, bezwarunkowo i nieodwołanie gwarantowanych przez jednostki samorządu regionalnego i władze lokalne wymienione w art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2011 (*6), jeżeli gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215 niniejszego rozporządzenia, są traktowane jak ekspozycje wobec rządów centralnych.

(*6) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2011 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do wykazów jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych, ekspozycje wobec których należy traktować jako ekspozycje wobec rządu centralnego zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE (Dz.U. L 295 z 12.11.2015, s. 3).”;"

b) dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu:

„3a. Ekspozycjom w formie obligacji i pożyczek wobec jednostek samorządu terytorialnego i władz lokalnych państw członkowskich, niewymienionych w art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2011, przypisuje się czynnik ryzyka stressi

z tabeli zawartej w ust. 3 odpowiadający stopniowi jakości kredytowej 2.

3b. Ekspozycjom w formie obligacji i pożyczek w pełni, bezwarunkowo i nieodwołanie gwarantowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego lub władzę lokalną państwa członkowskiego niewymienioną w art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2011, jeżeli gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215 niniejszego rozporządzenia, przypisuje się czynnik ryzyka stressi

z tabeli zawartej w ust. 3 odpowiadający stopniowi jakości kredytowej 2.”;

39) w art. 182 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 5 skreśla się ostatnie zdanie;

b) dodaje się ust. 6–11 w brzmieniu:

„6. Do celów ust. 4 ekspozycjom wobec zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, dla których nie jest dostępna ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, w przypadku gdy zakład spełnia obowiązujący go minimalny wymóg kapitałowy, przypisuje się stopień jakości kredytowej na podstawie współczynnika wypłacalności tego zakładu, przyporządkowując współczynniki wypłacalności i stopnie jakości kredytowej w następujący sposób:

Współczynnik wypłacalności

196 %

175 %

122 %

100 %

95 %

Stopień jakości kredytowej

1

2

3

3,82

5

Jeżeli współczynnik wypłacalności przyjmuje wartość mieszczącą się między współczynnikami wypłacalności określonymi w tabeli powyżej, stopień jakości kredytowej wyznacza się metodą interpolacji liniowej stopni jakości kredytowej odpowiadających najbliższym wartościom współczynników wypłacalności określonym w powyższej tabeli. Jeżeli współczynnik wypłacalności jest niższy od 95 %, stopień jakości kredytowej wynosi 5. Jeżeli współczynnik wypłacalności jest wyższy niż 196 %, stopień jakości kredytowej wynosi 1.

Do celów niniejszego ustępu »współczynnik wypłacalności« oznacza stosunek kwoty środków własnych dopuszczonej na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności i kapitałowego wymogu wypłacalności, z zastosowaniem najnowszych dostępnych wartości.

7. Do celów ust. 4 ekspozycjom wobec zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, dla których nie jest dostępna ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, w przypadku gdy zakład nie spełnia obowiązującego go minimalnego wymogu kapitałowego, przypisuje się stopień jakości kredytowej 6.

8. Przepisy ust. 6 i 7 niniejszego artykułu stosuje się wyłącznie od pierwszego dnia, w którym zakład odpowiadający danej ekspozycji podał do publicznej wiadomości sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej, o którym mowa w art. 51 dyrektywy 2009/138/WE. Przed tym dniem ekspozycjom przypisuje się stopień jakości kredytowej 3,82.

9. Do celów ust. 4 ekspozycjom wobec zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji z państwa trzeciego, dla których nie jest dostępna ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, mających siedzibę w państwie trzecim posiadającym system wypłacalności uznawany za równoważny z systemem wypłacalności ustanowionym w dyrektywie 2009/138/WE zgodnie z art. 227 tej dyrektywy, które to zakłady spełniają wymogi wypłacalności obowiązujące w tym państwie trzecim, przypisuje się stopień jakości kredytowej 3,82.

10. Do celów ust. 4 ekspozycjom wobec instytucji kredytowych i instytucji finansowych, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 i 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, spełniających wymogi wypłacalności określone w dyrektywie 2013/36/UE i w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, dla których nie jest dostępna ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, przypisuje się stopień jakości kredytowej 3,82.

11. Do celów ust. 4 ekspozycjom innym niż ekspozycje, którym stopień jakości kredytowej przypisano na podstawie ust. 5–10, przypisuje się stopień jakości kredytowej 5.”;

40) art. 184 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Ekspozycja, której dotyczy niewykonanie zobowiązania dotyczące ekspozycji wobec pojedynczych kontrahentów i, jest pomniejszana o kwotę ekspozycji, której dotyczy niewykonanie zobowiązania przez kontrahentów należących do tej ekspozycji wobec pojedynczych kontrahentów i w przypadku której czynnik ryzyka dla ryzyka koncentracji aktywów wspomniany w art. 186 i 187 wynosi 0 %.”;

41) w art. 186 skreśla się ust. 2–6;

42) w art. 187 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do celów lit. b) ekspozycje, które są objęte w całości, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarancją jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych wymienionych w art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2011, jeżeli gwarancja ta spełnia wymogi określone w art. 215 niniejszego rozporządzenia, są traktowane jak ekspozycje wobec rządów centralnych.”;

b) dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu:

„4a. Ekspozycjom wobec jednostek samorządu terytorialnego i władz lokalnych państw członkowskich niewymienionych w art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2011 przypisuje się czynnik ryzyka gi

dla ryzyka koncentracji aktywów odpowiadający średniej ważonej stopnia jakości kredytowej wynoszącej 2 zgodnie z ust. 4.

4b. Ekspozycjom w pełni, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowanym przez jednostkę samorządu terytorialnego lub władzę lokalną państwa członkowskiego niewymienioną w art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2011, jeżeli gwarancja ta spełnia wymogi określone w art. 215 niniejszego rozporządzenia, przypisuje się czynnik ryzyka gi

dla ryzyka koncentracji aktywów odpowiadający średniej ważonej stopnia jakości kredytowej wynoszącej 2 zgodnie z ust. 4.”;

43) w art. 189 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

umów ograniczania ryzyka, obejmujących umowy reasekuracji, spółki celowe (podmioty specjalnego przeznaczenia) oraz sekurytyzację ubezpieczeniową;”;

(ii) dodaje się lit. f) w brzmieniu:

„f)

instrumentów pochodnych innych niż kredytowe instrumenty pochodne objęte podmodułem ryzyka spreadu kredytowego.”;

b) w ust. 6 dodaje się lit. e) w brzmieniu:

„e)

ryzyko kredytowe związane z aktywami złożonymi jako zabezpieczenie u kontrahenta centralnego lub członka rozliczającego, które są wyłączone z masy upadłościowej.”;

44) w art. 192 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zawarły umowy o kompensowaniu zobowiązań obejmujące wiele instrumentów pochodnych stanowiących ekspozycję kredytową wobec tego samego kontrahenta, mogą one obliczyć stratę z tytułu niewykonania zobowiązania w odniesieniu do tych instrumentów pochodnych, jak określono w ust. 3–3c, na podstawie łącznego skutku ekonomicznego wszystkich instrumentów pochodnych objętych tą samą umową o kompensowaniu zobowiązań, jeżeli spełnione są przepisy art. 209 i 210 w odniesieniu do kompensowania zobowiązań.”;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca instrumentu pochodnego objętego zakresem art. 192a ust. 1 jest równa:

LGD = max(18 % · (Derivative + 50 % · RM

fin

) – 50 % · F′ · Value; 0)

gdzie:

a) Derivative oznacza wartość instrumentu pochodnego określoną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b) RMfin

oznacza wielkość efektu ograniczania ryzyka rynkowego przez instrument pochodny;

c) Value oznacza wartość aktywów posiadanych w charakterze zabezpieczenia określoną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

d) F' oznacza czynnik uwzględniający skutki ekonomiczne umowy zabezpieczenia w odniesieniu do instrumentu pochodnego w przypadku zdarzenia kredytowego dotyczącego kontrahenta.”;

c) dodaje się ust. 3a–3d w brzmieniu:

„3a. Nie naruszając ust. 3, strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca instrumentu pochodnego objętego zakresem art. 192a ust. 2 jest równa:

LGD = max(16 % · (Derivative + 50 % · RM

fin

) – 50 % · F′′ · Value; 0)

gdzie:

a) Derivative oznacza wartość instrumentu pochodnego zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b) RMfin

oznacza wielkość efektu ograniczania ryzyka rynkowego przez instrument pochodny;

c) Value oznacza wartość aktywów posiadanych w charakterze zabezpieczenia zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

d) F oznacza czynnik uwzględniający skutki ekonomiczne umowy zabezpieczenia w odniesieniu do instrumentu pochodnego w przypadku zdarzenia kredytowego dotyczącego kontrahenta.

3b. Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca instrumentów pochodnych innych niż te, o których mowa w ust. 3 i 3a, pod warunkiem że kontrakt na instrumenty pochodne spełnia wymogi określone w art. 11 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, jest równa:

LGD = max(90 % · (Derivative + 50 % · RM

fin

) – 50 % · F′′′ · Value; 0)

gdzie:

a) Derivative oznacza wartość instrumentu pochodnego określoną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b) RMfin

oznacza wielkość efektu ograniczania ryzyka rynkowego przez instrument pochodny;

c) Value oznacza wartość aktywów posiadanych w charakterze zabezpieczenia określoną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

d) F' oznacza czynnik uwzględniający skutki ekonomiczne umowy zabezpieczenia w odniesieniu do instrumentu pochodnego w przypadku zdarzenia kredytowego dotyczącego kontrahenta.

3c. Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca instrumentów pochodnych nieobjętych ust. 3, 3a i 3b jest równa:

LGD = max(90 % · (Derivative + RM

fin

) – F′′′ · Collateral; 0)

gdzie:

a) Derivative oznacza wartość instrumentu pochodnego określoną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b) RMfin

oznacza wielkość efektu ograniczania ryzyka rynkowego przez instrument pochodny;

c) Collateral oznacza wartość zabezpieczenia skorygowaną o ryzyko w stosunku do instrumentu pochodnego;

d) F' oznacza czynnik uwzględniający skutki ekonomiczne umowy zabezpieczenia w odniesieniu do instrumentu pochodnego w przypadku zdarzenia kredytowego dotyczącego kontrahenta.

3d. Jeżeli stratę z tytułu niewykonania zobowiązania dotyczącą instrumentów pochodnych oblicza się na podstawie określonej w ust. 1 akapit drugi, do celów ust. 3–3c zastosowanie mają następujące zasady:

a) wartość instrumentu pochodnego jest sumą wartości instrumentów pochodnych objętych umową o kompensowaniu zobowiązań;

b) efekt ograniczenia ryzyka określa się na poziomie kombinacji instrumentów pochodnych objętych umową o kompensowaniu zobowiązań;

c) skorygowaną o ryzyko wartość zabezpieczenia określa się na poziomie kombinacji instrumentów pochodnych objętych umową o kompensowaniu zobowiązań.”;

d) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca kredytu zabezpieczonego hipotecznie jest równa:

LGD = max(Loan – (80 % × Mortgage + Guarantee); 0)

gdzie:

a) Loan oznacza wartość kredytu zabezpieczonego hipotecznie określoną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b) Mortgage oznacza wartość hipoteki skorygowaną o ryzyko;

c) Guarantee oznacza kwotę, jaką gwarant musiałby zapłacić zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji w przypadku, gdyby dłużnik kredytu hipotecznego nie wykonał zobowiązania w momencie, gdy wartość nieruchomości stanowiącej hipotekę była równa 80 % skorygowanej o ryzyko wartości hipoteki.

Do celów lit. c) gwarancję uznaje się wyłącznie wtedy, gdy została ona udzielona przez kontrahenta wymienionego w art. 180 ust. 2 akapit pierwszy lit. a)–d) i jest zgodna z wymogami określonymi w art. 209, 210 i art. 215 lit. a)–e).”;

45) dodaje się art. 192a w brzmieniu:

„Artykuł 192a

Ekspozycje wobec uczestników rozliczających

1. Do celów art. 192 ust. 3 instrument pochodny jest objęty zakresem niniejszego ustępu, jeżeli spełnione są następujące wymogi:

a) instrument pochodny jest transakcją związaną z kontrahentem centralnym, w której zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest klientem;

b) pozycje i aktywa zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji związane z tą transakcją są odróżnione i wyodrębnione, na poziomie zarówno uczestnika rozliczającego, jak i kontrahenta centralnego, od pozycji i aktywów zarówno uczestnika rozliczającego, jak i pozostałych klientów tego uczestnika rozliczającego, a wspomniane pozycje i aktywa są w wyniku tego odróżnienia i wyodrębnienia wyłączone z masy upadłościowej w przypadku niewykonania zobowiązania przez uczestnika rozliczającego lub jego innego klienta lub innych klientów lub niewypłacalności uczestnika rozliczającego lub jego innego klienta lub innych klientów;

c) przepisy, regulacje, zasady i ustalenia umowne mające zastosowanie do zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji bądź kontrahenta centralnego lub dla nich wiążące ułatwiają przeniesienie pozycji klienta związanych z tą transakcją oraz odpowiednich zabezpieczeń na innego uczestnika rozliczającego w mającym zastosowanie okresie ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia w przypadku niewykonania zobowiązania przez pierwotnego uczestnika rozliczającego lub jego niewypłacalności. W takiej sytuacji pozycje klienta i odpowiednie zabezpieczenia przenosi się według wartości rynkowej, chyba że klient zwróci się o rozliczenie danej pozycji według wartości rynkowej;

d) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji dysponuje niezależną, pisemną opinią prawną z uzasadnieniem, z której wynika, że w przypadku zakwestionowania na drodze sądowej właściwe sądy i organy administracyjne na podstawie jednego z następujących praw stwierdziłyby, że klient nie ponosi strat z tytułu niewypłacalności uczestnika rozliczającego lub któregokolwiek z klientów tego uczestnika rozliczającego:

(i) prawa właściwego dla zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, jego uczestnika rozliczającego lub kontrahenta centralnego;

(ii) prawa regulującego transakcję;

(iii) prawa regulującego zabezpieczenie;

(iv) prawa regulującego dowolną umowę lub porozumienie niezbędne do celów spełnienia wymogów określonych w lit. b);

e) kontrahent centralny jest kwalifikującym się kontrahentem centralnym.

2. Do celów art. 192 ust. 3a instrument pochodny jest objęty zakresem niniejszego ustępu, jeżeli spełnione są wymogi określone w ust. 1, z wyjątkiem tego, że od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji nie wymaga się ochrony przed stratami w przypadku wspólnego niewykonania zobowiązania przez uczestnika rozliczającego i innego klienta tego uczestnika rozliczającego.”;

46) art. 196 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 196

Wielkość efektu ograniczania ryzyka

Wielkość efektu ograniczania ryzyka dla ryzyka aktuarialnego lub rynkowego w przypadku umowy reasekuracji, sekurytyzacji lub instrumentu pochodnego stanowi większa spośród dwóch wartości: zero albo różnica między następującymi wymogami kapitałowymi:

a) hipotetycznym wymogiem kapitałowym dla ryzyka aktuarialnego lub rynkowego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, obliczonym zgodnie z sekcjami 1–5 niniejszego rozdziału, który miałby zastosowanie w przypadku braku umowy reasekuracji, sekurytyzacji lub instrumentu pochodnego;

b) wymogiem kapitałowym dla ryzyka rynkowego lub aktuarialnego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.”;

47) w art. 197 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli spełnione są kryteria określone w art. 214 niniejszego rozporządzenia, skorygowana o ryzyko wartość zabezpieczenia dostarczonego w formie papierów wartościowych, o którym mowa w art. 1 pkt 26 lit. b), jest równa różnicy między wartością aktywów posiadanych w charakterze zabezpieczenia, wycenionych zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE oraz korektą o ryzyko rynkowe, o której mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, o ile spełnione są oba następujące warunki:”;

b) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Jeżeli w przypadku niewypłacalności kontrahenta określenie proporcjonalnego udziału zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w masie upadłościowej niewypłacalnego kontrahenta przekraczającej wartość zabezpieczenia nie uwzględnia faktu, że zakład uzyskuje zabezpieczenie, wszystkie czynniki F, F', F i F', o których mowa w art. 192 ust. 2–3c, wynoszą 100 %. We wszystkich innych przypadkach czynniki te wynoszą odpowiednio 50 %, 18 %, 16 % i 90 %.”;

48) w art. 199 dodaje się ust. 12 i 13 w brzmieniu:

„12. Niezależnie od ust. 2–11 ekspozycjom, o których mowa w art. 192 ust. 3, przypisuje się prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania równe 0,002 %.

13. Niezależnie od ust. 2–12 ekspozycjom, o których mowa w art. 192 ust. 3a, przypisuje się prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania równe 0,01 %.”;

49) art. 201 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

suma obejmuje wszelkie możliwe kombinacje (j,k) prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania dla ekspozycji wobec pojedynczych kontrahentów, zgodnie z art. 199;”;

50) w art. 207 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Do celów ust. 1 wartość odroczonych podatków dochodowych jest obliczana zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2, nie naruszając ust. 2a, 2b i 2c niniejszego artykułu.”;

b) dodaje się ust. 2a–2d w brzmieniu:

„2a. Jeżeli strata, o której mowa w ust. 1, doprowadziłaby do wzrostu wartości aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji nie wykorzystują tego wzrostu do celów korekty, o której mowa we wspomnianym ustępie, chyba że są w stanie wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, że prawdopodobne jest, że w przyszłości osiągnięty zostanie dochód podlegający opodatkowaniu, który pozwoli na wykorzystanie tego wzrostu, z uwzględnieniem wszystkich poniższych elementów:

a) wszelkich wymogów prawnych lub regulacyjnych dotyczących terminów przeniesienia na kolejny okres nierozliczonych strat podatkowych lub niewykorzystanych ulg podatkowych;

b) wielkości straty, o której mowa w ust. 1, i jej wpływu na bieżącą i przyszłą sytuację finansową zakładu, a także na ustalanie cen produktów ubezpieczeniowych, rentowność rynku, popyt ubezpieczeniowy, pokrycie reasekuracyjne i inne zmienne makroekonomiczne;

c) zwiększonej niepewności co do przyszłego zysku po odnotowaniu straty, o której mowa w ust. 1, jak również rosnącego stopnia niepewności co do przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu po odnotowaniu tej straty, w miarę wydłużania horyzontu prognozy.

2b. W celu wykazania prawdopodobnej dostępności przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji nie przyjmują założeń korzystniejszych od założeń wykorzystywanych do wyceny i wykorzystania aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego zgodnie z art. 15.

2c. W celu wykazania prawdopodobnej dostępności przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu założenia przyjmowane przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji spełniają następujące warunki:

a) nie zakłada się sprzedaży w ramach nowej działalności, której wielkość przekracza wielkość przewidywaną do celów planowania działalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji;

b) nie zakłada się sprzedaży w ramach nowej działalności wykraczającej poza horyzont planowania działalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji oraz poza okres przekraczający maksymalnie pięć lat;

c) przyjmuje się, że stopy zwrotu z inwestycji zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w następstwie straty, o której mowa w ust. 1, są równe domyślnym zwrotom dla stóp forward wynikających z odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka po poniesieniu tej straty, chyba że zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest w stanie przedstawić wiarygodne dowody na to, że prawdopodobny zwrot przewyższy te domyślne zwroty;

d) nie naruszając lit. a), jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ustala horyzont prognozowania zysków z nowej działalności, który jest dłuższy niż horyzont planowania działalności, ustala się ograniczony horyzont prognozowania i stosuje się odpowiednie redukcje wartości w odniesieniu do przewidywanych zysków z nowej działalności, które wykraczają poza horyzont planowania działalności zakładu. Zakłada się, że takie redukcje wartości wzrastają, im dalej w przyszłość wybiegają prognozowane zyski.

2d. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą zakładać realizację przyszłych działań zarządu w następstwie straty, o której mowa w ust. 1, pod warunkiem przestrzegania przepisów określonych w art. 23.”;

51) art. 208 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji dokonują przeniesienia ryzyk aktuarialnych na podstawie umów reasekuracji ograniczonej zdefiniowanej w art. 210 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, która to reasekuracja ograniczona jest zgodna z wymogami określonymi w art. 209, 211 i 213 niniejszego rozporządzenia, umowy te uznaje się w obliczeniach opartych na scenariuszu określonych w tytule I rozdział V sekcje 2, 3 i 4 niniejszego rozporządzenia tylko w takim zakresie, w jakim ryzyko aktuarialne zostaje przeniesione na kontrahenta umowy. Niezależnie od poprzedniego zdania, reasekuracja ograniczona lub podobne rozwiązania, w przypadku których skuteczne przeniesienie ryzyka jest porównywalne do reasekuracji ograniczonej, nie są uwzględniane przy ustalaniu miar wartości ryzyka składki i rezerw zgodnie z art. 116 i 147 niniejszego rozporządzenia lub obliczaniu parametrów specyficznych dla danego zakładu zgodnie z sekcją 13 niniejszego rozdziału.”;

52) art. 209 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Jeżeli warunki umowne dotyczące technik ograniczania ryzyka obowiązują przez okres krótszy niż 12 miesięcy, a zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zamierza zastąpić daną technikę ograniczania ryzyka w momencie jej wygaśnięcia innymi podobnymi warunkami umownymi, lub gdy dana technika ograniczania ryzyka jest przedmiotem korekty odzwierciedlającej zmiany w ekspozycji, którą obejmuje, wówczas taka technika ograniczania ryzyka jest całkowicie uwzględniana przy wyznaczaniu podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności, o ile spełnione są wszystkie następujące kryteria jakościowe:

a) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji posiada pisemną strategię zastąpienia lub korekty techniki ograniczania ryzyka obejmującą sytuacje takie jak sytuacja, w której zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje kombinację wielu warunków umownych w celu przeniesienia ryzyka, o którym mowa w art. 210 ust. 5;

b) zastąpienie lub korekta techniki ograniczania ryzyka następuje częściej niż raz w tygodniu tylko w przypadkach, gdy bez zastąpienia lub korekty zdarzenie miałoby istotny, niekorzystny wpływ na wypłacalność zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji;

c) zastąpienie lub korekta techniki ograniczania ryzyka nie są uwarunkowane przyszłym zdarzeniem znajdującym się poza kontrolą zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, a jeżeli zastąpienie lub korekta techniki ograniczania ryzyka są uwarunkowane przyszłym zdarzeniem znajdującym się pod kontrolą zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, to warunki takiego zastąpienia lub takiej korekty są jasno udokumentowane w pisemnej strategii, o której mowa w lit. a);

d) zastąpienie lub korekta techniki ograniczania ryzyka są w sposób realistyczny oparte na zastąpieniach i korektach dokonanych wcześniej przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji oraz są zgodne z bieżącymi praktykami i strategią działalności zakładu;

e) nie istnieje istotne ryzyko związane z brakiem możliwości zastąpienia lub korekty techniki ograniczania ryzyka ze względu na brak płynności na rynku;

f) ryzyko, że koszty zastąpienia lub korekty techniki ograniczania ryzyka wzrosną w ciągu kolejnych 12 miesięcy, jest odzwierciedlone w kapitałowym wymogu wypłacalności;

g) zastąpienie lub korekta techniki ograniczania ryzyka nie są sprzeczne z wymogami, które mają zastosowanie do przyszłych działań zarządu określonych w art. 23 ust. 5;

h) pierwotny umowny termin zapadalności nie jest krótszy niż jeden miesiąc w przypadkach, gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przenosi ryzyka w drodze zakupu lub emisji instrumentów finansowych;

i) pierwotny umowny termin zapadalności nie jest krótszy niż trzy miesiące, jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przenosi ryzyka aktuarialne za pomocą umów reasekuracji lub spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia).”;

53) w art. 210 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5. Jeżeli w celu przeniesienia ryzyka zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje kombinację wielu warunków umownych, każdy z warunków umownych musi indywidualnie spełniać wymogi określone w ust. 1 i 4, natomiast warunki umowne w kombinacji muszą spełniać wymogi określone w ust. 2 i 3.”;

54) w art. 211 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji z państwa trzeciego, który nie ma siedziby w państwie posiadającym system wypłacalności uznawany za równoważny lub tymczasowo równoważny zgodnie z art. 172 dyrektywy 2009/138/WE i któremu został przypisany stopień jakości kredytowej 3 lub lepszy, zgodnie z rozdziałem I sekcja 2 niniejszego tytułu.”;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Jeżeli kontrahentem umowy reasekuracji jest zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, który przestał spełniać kapitałowy wymóg wypłacalności po zawarciu umowy reasekuracji, ochrona zapewniana przez technikę ograniczania ryzyka ubezpieczeniowego może zostać częściowo uznana przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy od momentu, gdy kontrahent przestaje spełniać kapitałowy wymóg wypłacalności. W tym przypadku skutek techniki ograniczania ryzyka zostaje ograniczony o procent, w jakim naruszono kapitałowy wymóg wypłacalności. Gdy tylko kontrahent ponownie zacznie spełniać kapitałowy wymóg wypłacalności, skutek techniki ograniczania ryzyka nie jest dłużej ograniczany. Jeżeli kontrahent w ciągu tego okresu sześciu miesięcy nie zacznie ponownie spełniać kapitałowego wymogu wypłacalności, skutki techniki ograniczania ryzyka nie są już uznawane. Jeżeli przed upływem okresu sześciu miesięcy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stwierdzi, że istnieje małe prawdopodobieństwo, aby kontrahent był w stanie zacząć ponownie spełniać kapitałowy wymóg wypłacalności w tym okresie, zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji nie uwzględnia już skutków techniki ograniczania ryzyka w podstawowym kapitałowym wymogu wypłacalności.”;

c) dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Nie naruszając ust. 3, jeżeli kontrahentem umowy reasekuracji jest zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, który przestał spełniać minimalny wymóg kapitałowy po zawarciu umowy reasekuracji, skutek techniki ograniczania ryzyka przestaje być uwzględniany w podstawowym kapitałowym wymogu wypłacalności.”;

55) art. 212 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji dokonuje przeniesienia ryzyka w celu doprowadzenia do uwzględnienia techniki ograniczania ryzyka w podstawowym kapitałowym wymogu wypłacalności, w przypadkach innych niż wskazane w art. 211 ust. 1, w tym przeniesień w drodze zakupu lub emisji instrumentów finansowych, to oprócz kryteriów jakościowych określonych w art. 209 i 210 muszą być spełnione kryteria jakościowe przewidziane w ust. 2–5.”;

56) art. 213 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadku niespełniania kryteriów jakościowych określonych w art. 211 ust. 1 lub art. 212 ust. 4 lub 5 zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji tylko wtedy uwzględniają techniki ograniczania ryzyka przy obliczaniu podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności, jeżeli spełnione jest jedno z następujących kryteriów:

a) technika ograniczania ryzyka spełnia kryteria jakościowe określone w art. 209, 210 oraz art. 212 ust. 2 i 3 oraz istnieją umowy zabezpieczenia spełniające kryteria przewidziane w art. 214;

b) technice ograniczania ryzyka towarzyszy inna technika ograniczania ryzyka, która – w przypadku gdy jest traktowana łącznie z pierwszą techniką – spełnia kryteria jakościowe określone w art. 209 i 210 oraz art. 212 ust. 2 i 3, a kontrahenci tej innej techniki ograniczania ryzyka spełniają wymogi określone w art. 211 ust. 1 i art. 212 ust. 4 i 5.”;

57) w art. 218 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. a) ppkt (iii) otrzymuje brzmienie:

„(iii)

współczynnik korygujący dla reasekuracji nieproporcjonalnej, o którym mowa w art. 117 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, o ile istnieje uznawalna umowa reasekuracji nadwyżki szkody lub uznawalna umowa reasekuracji nadwyżki szkodowości dla danego segmentu zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu;”;

(ii) lit. c) ppkt (iii) otrzymuje brzmienie:

„(iii)

współczynnik korygujący dla reasekuracji nieproporcjonalnej, o którym mowa w art. 148 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, o ile istnieje uznawalna umowa reasekuracji nadwyżki szkody lub uznawalna umowa reasekuracji nadwyżki szkodowości dla danego segmentu zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu;”;

b) w ust. 2 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:

(i) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Umowa reasekuracji nadwyżki szkody lub umowa reasekuracja nadwyżki szkodowości dla danego segmentu jest traktowana jako uznawalna, o ile spełnia następujące warunki:”;

(ii) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

w przypadku umowy reasekuracji nadwyżki szkody umowa ta przewiduje pełne odszkodowanie do określonego limitu lub bez limitu za straty zakładu cedującego ryzyko, które są związane albo z pojedynczymi roszczeniami ubezpieczeniowymi albo ze wszystkimi roszczeniami ubezpieczeniowymi na podstawie tej samej polisy w określonym okresie czasu i które są wyższe niż określona część zachowka zakładu cedującego ryzyko;”;

(iii) dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa)

w przypadku umowy reasekuracji nadwyżki szkodowości umowa ta przewiduje pełne odszkodowanie do określonego limitu lub bez limitu za zagregowane straty zakładu cedującego ryzyko, które są związane ze wszystkimi roszczeniami ubezpieczeniowymi w danym segmencie lub jednorodnymi grupami ryzyka w obrębie danego segmentu w określonym okresie czasu i które są wyższe niż określona część zachowka zakładu cedującego ryzyko;”;

c) ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Do celów niniejszego artykułu »umowa reasekuracji nadwyżki szkody« oznacza również uzgodnienia ze spółkami celowymi (podmiotami specjalnego przeznaczenia), które przewidują przeniesienie ryzyka równoważne z umową reasekuracji nadwyżki szkody, a »umowa reasekuracji nadwyżki szkodowości« oznacza również uzgodnienia ze spółkami celowymi (podmiotami specjalnego przeznaczenia), które przewidują przeniesienie ryzyka równoważne z umową reasekuracji nadwyżki szkodowości.”;

d) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zawarł wiele umów reasekuracji nadwyżki szkody lub wiele umów reasekuracji nadwyżki szkodowości, z których każda spełnia indywidualnie wymóg określony w ust. 2 lit. d), a w kombinacji spełniają one wymogi określone w ust. 2 lit. a), b) i c), ich kombinację traktuje się jako pojedynczą uznawalną umowę reasekuracji nadwyżki szkody lub, w stosownych przypadkach, pojedynczą uznawalną umowę reasekuracji nadwyżki szkodowości.”;

58) art. 220 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

w przypadku istnienia uznawalnej umowy reasekuracji nadwyżki szkody metoda reasekuracji nieproporcjonalnej 1 lub – w przypadku istnienia uznawalnej umowy reasekuracji nadwyżki szkodowości – metoda reasekuracji nieproporcjonalnej 2 dla parametrów specyficznych dla zakładu zastępujących parametry standardowe, o których mowa w art. 218 ust. 1 lit. a) ppkt (iii) i art. 218 ust. 1 lit. c) ppkt (iii);”;

59) w art. 260 ust. 1 dodaje się lit. h) w brzmieniu:

„h)

odroczone podatki dochodowe:

(i) działania związane z wyborem przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji metod i założeń służących wykazaniu kwoty i możliwości odzyskania zdolności odroczonych podatków dochodowych do pokrywania strat;

(ii) zaangażowanie odpowiednich kluczowych funkcji w dobór i ocenę metod i założeń służących wykazaniu kwoty i możliwości odzyskania zdolności odroczonych podatków dochodowych do pokrywania strat; sposób, w jaki wynik tej oceny jest zgłaszany organowi administrującemu, zarządzającemu lub nadzorczemu, w tym ocena podstawowych założeń zastosowanych przy prognozowaniu przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu do celów art. 15 i 207, a także objaśnienie wszelkich wątpliwości związanych z tymi założeniami, za co w każdym przypadku odpowiada funkcja aktuarialna albo funkcja zarządzania ryzykiem;

(iii) rodzaje ryzyka, na które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest lub może być narażony, przy uwzględnieniu potencjalnych przyszłych zmian w profilu ryzyka zakładu wynikających ze strategii działalności zakładu lub otoczenia gospodarczego i finansowego, w tym ryzyko operacyjne i potencjalne zmiany w zdolności odroczonych podatków dochodowych zakładu do pokrywania strat. Ocena ta obejmuje ogólną zależność wypłacalności i kondycji finansowej od odroczonych podatków dochodowych oraz jej spójność z polityką zarządzania ryzykiem.”;

60) w art. 297 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 dodaje się lit. i) w brzmieniu:

„i)

informacje dotyczące odroczonych podatków dochodowych, które zawierają co najmniej wszystkie poniżej wymienione informacje:

(i) opis wyliczonej kwoty aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego bez przeprowadzenia oceny ich możliwego wykorzystania oraz zakres, w jakim przedmiotowe aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego zostały ujęte;

(ii) w przypadku ujętych aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego opis aktywów, które prawdopodobnie zostaną wykorzystane, odnoszący się do możliwego przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu oraz do odwrócenia ujęcia zobowiązań z tytułu odroczonego podatku dochodowego związanych z podatkiem dochodowym nałożonym przez te same organy podatkowe;

(iii) w odniesieniu do aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego netto obliczonych jako różnica pomiędzy kwotą uznanych aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego a kwotą zobowiązań z tytułu odroczonego podatku dochodowego – wszystkie poniżej wymienione informacje:

— potwierdzenie, że przedmiotowe aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego netto są dostępne jako pozycje podstawowych środków własnych zaklasyfikowane jako Tier III zgodnie z art. 76 lit. a) ppkt (iii),

— opis kwoty przedmiotowych aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego netto, które są uznawane za dopuszczalne środki własne, z zastosowaniem limitów dopuszczalności określonych w art. 82,

— jeżeli kwota aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego jest znacząca, opis podstawowych założeń przyjętych do prognozowania możliwego przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu do celów art. 15.”;

b) w ust. 2 dodaje się lit. i) w brzmieniu:

„i)

informacje dotyczące zdolności odroczonych podatków dochodowych do pokrywania strat, które zawierają co najmniej wszystkie poniżej wymienione informacje:

(i) kwotę, o którą kapitałowy wymóg wypłacalności został skorygowany ze względu na zdolność odroczonych podatków dochodowych do pokrywania strat, a także opis zobowiązań z tytułu odroczonego podatku dochodowego, przeniesienia strat na wcześniejsze okresy oraz możliwego przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu, wykorzystanych do wykazania możliwego wykorzystania;

(ii) jeżeli kwota aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego jest znacząca, opis podstawowych założeń przyjętych do prognozowania możliwego przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu do celów art. 207.”;

61) w art. 311 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:

„d)

informacje dotyczące odroczonych podatków dochodowych, które zawierają co najmniej wszystkie poniżej wymienione informacje:

(i) opis wyliczonej kwoty aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego bez przeprowadzenia oceny ich możliwego wykorzystania oraz zakres, w jakim przedmiotowe aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego zostały ujęte;

(ii) w przypadku ujętych aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego opis kwot uznanych za kwoty, które prawdopodobnie zostaną wykorzystane, odnoszący się do możliwego przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu oraz do odwrócenia ujęcia zobowiązań z tytułu odroczonego podatku dochodowego związanych z podatkiem dochodowym nałożonym przez te same organy podatkowe;

(iii) szczegółowy opis podstawowych założeń przyjętych do prognozowania możliwego przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu do celów art. 15;

(iv) analizę wrażliwości aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego netto na zmiany podstawowych założeń, o których mowa w ppkt (iii).”;

b) w ust. 2 dodaje się lit. d) w brzmieniu:

„d)

w odniesieniu do przyszłego zysku prognozowanego na potrzeby zdolności odroczonych podatków dochodowych do pokrywania strat zgodnie z art. 207:

(i) opis oraz odpowiednią kwotę każdego ze składników wykorzystanych do wykazania dodatniej wartości wzrostu aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego;

(ii) szczegółowy opis podstawowych założeń przyjętych do prognozowania możliwego przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu do celów art. 207;

(iii) analizę wrażliwości wartości korekty na zmiany podstawowych założeń, o których mowa w ppkt (ii).”;

62) art. 326 ust. 4 lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d)

płatności te nie są związane z wydatkami, które są wyłączone ze zagregowanej maksymalnej ekspozycji na ryzyko zdefiniowanej w art. 1 pkt 44.”;

63) w art. 335 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a) lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

proporcjonalny udział funduszy własnych zakładów obliczonych zgodnie z odpowiednimi zasadami sektorowymi, zdefiniowanymi w art. 2 pkt 7 dyrektywy 2002/87/WE, w odniesieniu do udziałów kapitałowych w jednostkach powiązanych, które są instytucjami kredytowymi, firmami inwestycyjnymi, instytucjami finansowymi, zarządzającymi alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, spółkami zarządzającymi UCITS, oraz w nieobjętych regulacją przedsiębiorstwach prowadzących działalność finansową, wraz z proporcjonalnym udziałem ustawowych funduszy własnych zakładów, o których mowa w art. 17 dyrektywy 2003/41/WE, w odniesieniu do udziałów kapitałowych w jednostkach powiązanych, które są instytucjami pracowniczych programów emerytalnych;”;

b) lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f)

zgodnie z art. 13 niniejszego rozporządzenia dane wszystkich jednostek powiązanych, w tym przedsiębiorstw usług pomocniczych, przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania i inwestycji w formie funduszy, innych niż te, o których mowa w lit. a)–e) niniejszego ustępu.”;

64) w art. 336 wprowadza się następujące zmiany:

a) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

kapitałowego wymogu wypłacalności obliczonego na podstawie danych skonsolidowanych, o których mowa w art. 335 ust. 1 lit. a), b) i c), danych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania i inwestycji w formie funduszy będących jednostkami zależnymi spółki dominującej, zgodnie z zasadami określonymi w tytule I rozdział VI sekcja 4 dyrektywy 2009/138/WE;”;

b) lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d)

w przypadku jednostek, o których mowa w art. 335 ust. 1 lit. f) niniejszego rozporządzenia, innych niż jednostki objęte zakresem lit. e) niniejszego ustępu – kwoty określonej zgodnie z art. 13, art. 168–171a, art. 182–187 i art. 188 niniejszego rozporządzenia;”;

c) dodaje się lit. e) w brzmieniu:

„e)

w przypadku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania lub inwestycji w formie funduszy, o których mowa w art. 335 ust. 1 lit. f) niniejszego rozporządzenia, które nie są jednostkami zależnymi zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie i do których art. 84 ust. 1 niniejszego rozporządzenia stosuje się na poziomie indywidualnym – kwoty określonej zgodnie z tytułem I rozdział V oraz art. 84 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.”;

65) art. 337 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 337

Metoda 1: określenie waluty lokalnej do celów obliczania ryzyka walutowego

1. W przypadku gdy skonsolidowany kapitałowy wymóg wypłacalności grupy jest obliczany, w całości lub w części, na podstawie formuły standardowej, walutą lokalną, o której mowa w art. 188 ust. 1, jest waluta wykorzystywana do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

2. Niezależnie od ust. 1, jeżeli znacząca kwota skonsolidowanych rezerw techniczno-ubezpieczeniowych lub skonsolidowanych środków własnych grupy jest wyrażona w walucie innej niż waluta wykorzystywana do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, walutę tę można uznać za walutę lokalną, o której mowa w art. 188 ust. 1.”;

66) załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;

67) w załączniku III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;

68) załącznik V zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;

69) w załączniku VI wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia;

70) w załączniku VII wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia;

71) załącznik VIII zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia;

72) w załączniku IX wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia;

73) w załączniku X wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia;

74) załącznik XIV zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku IX do niniejszego rozporządzenia;

75) w załączniku XVI wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem X do niniejszego rozporządzenia;

76) w załączniku XVII wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem XI do niniejszego rozporządzenia;

77) w załączniku XXI wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem XII do niniejszego rozporządzenia;

78) w załączniku XXII wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem XIII do niniejszego rozporządzenia;

79) w załączniku XXIII wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem XIV do niniejszego rozporządzenia;

80) w załączniku XXIV wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem XV do niniejszego rozporządzenia;

81) w załączniku XXV wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem XVI do niniejszego rozporządzenia.