Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1009 z dnia 5 czerwca 2019 r. ustanawiające przepisy dotyczące udostępniania na rynku produktów nawozowych UE, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 i (WE) nr 1107/2009 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2003/2003

Załącznik II

W mocy

Kategorie materiałów składowych (CMC)

Produkt nawozowy UE składa się wyłącznie z materiałów składowych spełniających wymogi co najmniej jednej CMC wymienionych w niniejszym załączniku.

Materiały składowe i materiały wsadowe wykorzystywane do ich produkcji nie zawierają żadnej z substancji, dla których w załączniku I podano najwyższe dopuszczalne wartości, w ilościach, które mogłyby zagrozić zgodności produktu nawozowego UE z mającymi zastosowanie wymogami określonymi w tym załączniku.

CZĘŚĆ I

WYKAZ CMC

CMC 1: Pierwotne surowce i mieszaniny

CMC 2: Rośliny, części roślin lub wyciągi z roślin

CMC 3: Kompost

CMC 4: Produkt pofermentacyjny świeżych roślin

CMC 5: Produkt pofermentacyjny inny niż produkt pofermentacyjny świeżych roślin

CMC 6: Produkty uboczne przemysłu spożywczego

CMC 7: Mikroorganizmy

CMC 8: Polimerowe składniki pokarmowe

CMC 9: Polimery inne niż polimerowe składniki pokarmowe

CMC 10: Produkty pochodne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009

CMC 11: Produkty uboczne w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE

CMC 12: Wytrącone sole fosforanowe i produkty pochodne

CMC 13: Materiały utleniane termicznie i produkty pochodne

CMC 14: Materiały uzyskane w wyniku pirolizy i zgazowania

CMC 15: Odzyskane materiały o wysokiej czystości

CZĘŚĆ II

WYMOGI DOTYCZĄCE CMC

W tej części określono materiały składowe, z których wyłącznie składają się produkty nawozowe UE.

CMC 1: PIERWOTNE SUROWCE I MIESZANINY

1. Produkt nawozowy UE może zawierać substancje i mieszaniny, z wyjątkiem (

a) odpadów w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE,

b) substancji lub mieszanin, które w co najmniej jednym państwie członkowskim utraciły status odpadu na podstawie środków krajowych transponujących art. 6 dyrektywy 2008/98/WE,

c) substancji wytworzonych z prekursorów, które w co najmniej jednym państwie członkowskim utraciły status odpadu na podstawie środków krajowych transponujących art. 6 dyrektywy 2008/98/WE, lub mieszanin zawierających takie substancje,

d) produktów ubocznych w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE,

e) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009,

f) polimerów innych niż:

— polimery będące produktem procesu polimeryzacji, który miał miejsce w przyrodzie, niezależnie od procesu ekstrakcji, za pomocą którego zostały wyodrębnione, i które nie zostały chemicznie zmodyfikowane w rozumieniu art. 3 pkt 40 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006,

— polimery ulegające biodegradacji, lub

— polimery o rozpuszczalności w wodzie większej niż 2 g/l w następujących warunkach:

— temperatura 20 °C

— pH 7

— napełnienie: 10 g/1 000 ml

— czas badania: 24 h,

g) kompostu,

—————

h) produktów pofermentacyjnych,

i) wytrąconych soli fosforanowych i produktów pochodnych, które są odzyskiwane z odpadów lub są produktami ubocznymi w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE,

j) materiałów utlenianych termicznie i produktów pochodnych, które są odzyskiwane z odpadów lub są produktami ubocznymi w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE,

—————

k) materiałów uzyskanych w wyniku pirolizy i zgazowania, które są odzyskiwane z odpadów lub są produktami ubocznymi w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE,

lub

l) sole amonowe, siarczany, sole fosforanowe, siarka elementarna, węglan wapnia lub tlenek wapnia, które są odzyskiwane z odpadów w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98/WE.

2. Wszystkie substancje wchodzące w skład produktu nawozowego UE, samodzielnie lub jako składnik mieszaniny, z wyjątkiem polimerów, zostały uprzednio zarejestrowane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (

), w dokumentacji zawierającej:

a) informacje przewidziane w załącznikach VI, VII i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006,

b) raport bezpieczeństwa chemicznego na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, obejmujący zastosowanie jako produkt nawozowy,

o ile nie zostało to wyraźnie objęte jednym ze zwolnień z obowiązku rejestracji przewidzianych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub w pkt 6, 7, 8, 9 lub 10 (tylko dla tlenku magnezu) załącznika V do tego rozporządzenia.

3. W przypadku gdy substancja lub jedna z substancji w mieszaninie ma zwiększyć długoterminową dostępność mikroskładników pokarmowych dla roślin w produkcie nawozowym UE, substancja ta jest albo czynnikiem chelatującym, albo czynnikiem kompleksującym i zastosowanie mają następujące przepisy:

a) Czynnik chelatujący jest substancją organiczną składającą się z cząsteczki, która:

(i) ma dwa lub więcej miejsc, które są dawcami par elektronowych do jonu centralnego, jakimi są kationy metali przejściowych (cynku (Zn), miedzi (Cu), żelaza (Fe), manganu (Mn), magnezu (Mg), wapnia (Ca) lub kobaltu (Co)), oraz

(ii) jest wystarczająco duża, by utworzyć pięcio- lub sześcioczłonowe struktury cykliczne.

Produkt nawozowy UE pozostaje stabilny przez co najmniej 3 dni w roztworze o dowolnym pH w zakresie deklarowanym jako gwarantujący akceptowalną stabilność.

b) Czynnik kompleksujący jest substancją organiczną tworzącą płaską lub przestrzenną strukturę z jedno-, dwu- lub trójwartościowym kationem metalu przejściowego (cynku (Zn), miedzi (Cu), żelaza (Fe), manganu (Mn) lub kobaltu (Co)).

Produkt nawozowy UE pozostaje stabilny w roztworze wodnym przy pH 6 i 7 przez co najmniej 1 dzień.

4. W przypadku gdy substancja lub jedna z substancji w mieszaninie ma poprawiać mechanizm uwalniania składników pokarmowych produktu nawozowego UE przez opóźnianie lub zatrzymywanie działania określonych grup mikroorganizmów lub enzymów, substancja ta jest związkiem będącym inhibitorem nitryfikacji, denitryfikacji lub ureazy, i zastosowanie mają następujące przepisy:

a) Związek będący inhibitorem nitryfikacji hamuje biologiczne utlenianie azotu amonowego (NH3-N) zawartego w danym produkcie nawozowym UE do azotu azotynowego (NO2

-), spowalniając w ten sposób tworzenie się azotu azotanowego (NO3

-).

Szybkość utleniania azotu amonowego (NH3-N) mierzy się za pomocą jednego z poniższych sposobów:

(i) zanikanie azotu amonowego (NH3-N);

(ii) tworzenie się azotu azotynowego (NO2

-) i azotu azotanowego (NO3

-) łącznie w odniesieniu do czasu.

W porównaniu z próbką kontrolną, do której nie został dodany związek będący inhibitorem nitryfikacji, próbka gleby zawierająca związek będący inhibitorem nitryfikacji wykazuje przy przedziale ufności na poziomie 95 % spadek szybkości utleniania azotu amonowego (NH3-N) na poziomie 20 % na podstawie analizy przeprowadzonej 14 dni po zastosowaniu.

Związek będący inhibitorem nitryfikacji musi być obecny w danym produkcie nawozowym UE w stężeniu mieszczącym się w zakresie stężeń, który zapewnia osiągnięcie takiej redukcji.

Co najmniej 50 % całkowitej zawartości azotu (N) w produkcie nawozowym UE stanowi azot (N) amonowy (NH4

+) i mocznikowy (CH4N2O).

b) Związek będący inhibitorem denitryfikacji hamuje tworzenie się podtlenku azotu (N2O) zawartego w danym produkcie nawozowym UE przez spowalnianie lub blokowanie przekształcania się azotu azotanowego (NO3

-) w azot gazowy (N2) bez wpływania na proces nitryfikacji opisany w PFC 5(A).

W porównaniu z próbką kontrolną, do której nie został dodany związek będący inhibitorem denitryfikacji, test in vitro zawierający związek będący inhibitorem denitryfikacji wykazuje przy przedziale ufności na poziomie 95 % spadek szybkości uwalniania podtlenku azotu (N2O) na poziomie 20 % na podstawie analizy przeprowadzonej 14 dni po zastosowaniu.

Związek będący inhibitorem denitryfikacji musi być obecny w danym produkcie nawozowym UE w stężeniu mieszczącym się w zakresie stężeń, który zapewnia osiągnięcie takiej redukcji.

c) Związek będący inhibitorem ureazy hamuje hydrolityczne działanie enzymu ureazy na mocznik (CH4N2O) zawarty w danym produkcie nawozowym UE, ukierunkowane przede wszystkim na ograniczenie ulatniania się amoniaku.

W porównaniu z próbką kontrolną, do której nie został dodany związek będący inhibitorem ureazy, test in vitro zawierający związek będący inhibitorem ureazy wykazuje przy przedziale ufności na poziomie 95 % spadek szybkości hydrolizy mocznika (CH4N2O) na poziomie 20 % na podstawie analizy przeprowadzonej 14 dni po zastosowaniu.

Związek będący inhibitorem ureazy musi być obecny w danym produkcie nawozowym UE w stężeniu mieszczącym się w zakresie stężeń, który zapewnia osiągnięcie takiej redukcji.

Co najmniej 50 % całkowitej zawartości azotu (N) w produkcie nawozowym UE stanowi azot (N) mocznikowy (CH4N2O).

CMC 2: ROŚLINY, CZĘŚCI ROŚLIN LUB WYCIĄGI Z ROŚLIN

Produkt nawozowy UE może zawierać rośliny, części roślin lub wyciągi z roślin, niepoddane żadnemu przetwarzaniu innemu niż cięcie, rozdrabnianie, mielenie, przesiewanie, odsiewanie, odwirowywanie, wyciskanie, suszenie, zamrażanie, liofilizacja, ekstrahowanie za pomocą wody, ekstrakcja nadkrytycznym CO2 lub rozwłóknianie w temperaturze nie wyższej niż 100 °C i bez żadnych dodatków z wyjątkiem wody.

Na potrzeby niniejszego punktu do roślin zalicza się grzyby i algi, a wyklucza z nich sinice (cyjanobakterie).

CMC 3: KOMPOST

1. Produkt nawozowy UE może zawierać kompost otrzymany w wyniku kompostowania tlenowego wyłącznie co najmniej jednego z następujących materiałów wsadowych:

a) bioodpadów w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE z oddzielnej zbiórki bioodpadów u źródła;

c) żywych lub martwych organizmów lub ich części, które są nieprzetworzone lub przetworzone jedynie ręcznie, mechanicznie lub z wykorzystaniem siły grawitacji, poprzez rozpuszczanie w wodzie, flotację, ekstrakcję z wykorzystaniem wody, destylację parą wodną lub ogrzewanie jedynie w celu usunięcia wody, lub które są w jakikolwiek sposób ekstrahowane z powietrza, oprócz:

(i) materiałów ze zmieszanych odpadów komunalnych;

(ii) osadów ściekowych, przemysłowych lub z pogłębiania; oraz

(iii) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

d) dodatków do kompostowania niezbędnych do poprawy wydajności lub efektywności środowiskowej procesu kompostowania, pod warunkiem że

(i) dodatek spełnia wymóg określony w CMC 1 pkt 2 oraz

(ii) całkowita zawartość wszystkich dodatków nie przekracza 5 % całkowitej masy materiałów wsadowych; lub

e) wszelkich materiałów wymienionych w lit. a) lub c) lub w pkt 1a, które:

(i) były wcześniej kompostowane lub poddane fermentacji, oraz

(ii) zawierają nie więcej niż 6 mg/kg suchej masy WWA16 (

1a. Niezależnie od pkt 1 produkt nawozowy UE może zawierać kompost otrzymany w wyniku kompostowania tlenowego materiałów kategorii 2 lub kategorii 3 lub ich produktów pochodnych, zgodnie z warunkami określonymi w art. 32 ust. 1 i 2 oraz w ramach środków, o których mowa w art. 32 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, samych lub zmieszanych z materiałami wsadowymi, o których mowa w pkt 1, pod warunkiem że:

a) punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym został określony zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1069/2009; oraz

b) spełnione są warunki określone w pkt 2 i 3.

2. Kompostowanie odbywa się w zakładzie,

a) w którym linie produkcyjne do przetwarzania materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1 i 1a, są wyraźnie oddzielone od linii produkcyjnych do przetwarzania materiałów wsadowych innych niż te, o których mowa w pkt 1 i 1a, oraz

b) w którym unika się fizycznej styczności między materiałami wsadowymi i wyjściowymi, także podczas przechowywania.

3. Kompostowanie tlenowe stanowi kontrolowany rozkład materiałów biodegradowalnych, który ma głównie charakter tlenowy i który w wyniku biologicznie wytwarzanego ciepła umożliwia powstawanie temperatur odpowiednich dla bakterii termofilnych. Wszystkie części każdej partii są albo regularnie i dokładnie wzruszane i obracane, albo podlegają wymuszonej wentylacji w celu zapewnienia prawidłowych warunków sanitarnych i jednorodności materiału. Podczas procesu kompostowania wszystkie części każdej partii charakteryzują się jednym z następujących profili temperatury w czasie:

— 70 °C lub więcej przez co najmniej 3 dni,

— 65 °C lub więcej przez co najmniej 5 dni,

— 60 °C lub więcej przez co najmniej 7 dni, lub

— 55 °C lub więcej przez co najmniej 14 dni.

4. Kompost zawiera:

a) nie więcej niż 6 mg/kg suchej masy WWA16 (

);

b) nie więcej niż 3 g/kg suchej masy makroskopowych zanieczyszczeń większych niż 2 mm w następujących postaciach: szkła, metalu lub tworzyw sztucznych; oraz

c) nie więcej niż 5 g/kg suchej masy sumy makroskopowych zanieczyszczeń, o których mowa w lit. b).

Od dnia 16 lipca 2026 r. obecność tworzyw sztucznych większych niż 2 mm w granicach najwyższej dopuszczalnej wartości, o której mowa w lit. b), wynosi nie więcej niż 2,5 g/kg suchej masy. Do dnia 16 lipca 2029 r. dopuszczalna wartość 2,5 g/kg suchej masy dla tworzyw sztucznych większych niż 2 mm zostanie ponownie oceniona w celu uwzględnienia postępów poczynionych w odniesieniu do selektywnego zbierania odpadów organicznych.

5. Kompost spełnia co najmniej jedno z poniższych kryteriów stabilności:

a) Współczynnik pobierania tlenu:

— Definicja: wskaźnik stopnia rozkładu biodegradowalnej substancji organicznej w określonym czasie. Metoda ta nie jest odpowiednia dla materiału o zawartości cząstek > 10 mm przekraczającej 20 %,

— Kryterium: maksymalnie 25 mmol O2/kg substancji organicznych/h; lub

b) Współczynnik samonagrzewania się:

— Definicja: maksymalna temperatura osiągana przez kompost w znormalizowanych warunkach jako wskaźnik stanu jego tlenowej aktywności biologicznej,

— Kryterium: minimalny wskaźnik dojrzałości kompostu III (Rottegrad III).

6. Jeżeli zgodność z wymogiem określonym w pkt 4 lit. a) wynika w sposób pewny i niepodważalny z charakteru lub procesu odzysku kompostu lub procesu wytwarzania produktu nawozowego UE, zgodność tę można założyć w procedurze oceny zgodności bez przeprowadzania weryfikacji (takiej jak badanie), na odpowiedzialność producenta.

CMC 4: PRODUKT POFERMENTACYJNY ŚWIEŻYCH ROŚLIN

1. Produkt nawozowy UE może zawierać produkt pofermentacyjny otrzymany w wyniku fermentacji beztlenowej co najmniej jednego z wyłącznie następujących materiałów wsadowych:

a) rośliny lub części roślin uprawiane do produkcji biogazu. Na potrzeby niniejszego punktu do roślin zalicza się algi, a wyklucza z nich sinice (cyjanobakterie);

b) dodatków do fermentacji niezbędnych do poprawy wydajności lub efektywności środowiskowej procesu fermentacji, pod warunkiem że

(i) dodatek spełnia wymóg określony w CMC 1 pkt 2 oraz

(ii) całkowita zawartość wszystkich dodatków nie przekracza 5 % całkowitej masy materiałów wsadowych; lub

c) dowolnych materiałów, o których mowa w lit. a), które zostały uprzednio poddane fermentacji.

2. Fermentacja beztlenowa odbywa się w zakładzie:

a) w którym linie produkcyjne do przetwarzania materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1, są wyraźnie oddzielone od linii produkcyjnych do przetwarzania materiałów wsadowych innych niż te, o których mowa w pkt 1, oraz

b) w którym unika się fizycznej styczności między materiałami wsadowymi i wyjściowymi, także podczas przechowywania.

3. Fermentacja beztlenowa obejmuje kontrolowany rozkład materiałów biodegradowalnych, który ma głównie charakter beztlenowy i odbywa się w temperaturach odpowiednich dla bakterii mezofilnych lub termofilnych. Wszystkie części każdej partii są regularnie i dokładnie wzruszane i obracane w celu zapewnienia prawidłowych warunków sanitarnych i jednorodności materiału. Podczas procesu fermentacji wszystkie części każdej partii charakteryzują się jednym z następujących profili temperatury w czasie:

a) termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C przez co najmniej 24 godziny, a następnie hydrauliczny czas retencji wynoszący co najmniej 20 dni;

b) termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C oraz proces przetwarzania obejmujący pasteryzację opisany w rozdziale I sekcja 1 pkt 1 załącznika V do rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 (

);

c) termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C, a następnie kompostowanie w temperaturze:

— 70 °C lub więcej przez co najmniej 3 dni,

— 65 °C lub więcej przez co najmniej 5 dni,

— 60 °C lub więcej przez co najmniej 7 dni, lub

— 55 °C lub więcej przez co najmniej 14 dni;

d) mezofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 37–40 °C oraz proces przetwarzania obejmujący pasteryzację opisany w rozdziale I sekcja 1 pkt 1 załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 142/2011; albo

e) mezofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 37–40 °C, a następnie kompostowanie w temperaturze:

— 70 °C lub więcej przez co najmniej 3 dni,

— 65 °C lub więcej przez co najmniej 5 dni,

— 60 °C lub więcej przez co najmniej 7 dni, lub

— 55 °C lub więcej przez co najmniej 14 dni.

3a. Produkt nawozowy UE może zawierać stałą lub płynną frakcję otrzymaną w drodze mechanicznego oddzielenia produktu pofermentacyjnego zgodnego z pkt 1–3.

3b. Produkt nawozowy UE może zawierać produkt pofermentacyjny zgodny z pkt 1–3 lub frakcję zgodną z pkt 3a, z których usunięto całość lub część rozpuszczalnego amonu lub fosforanu w celu odzyskania azotu lub fosforu, bez zamiaru innej modyfikacji produktu pofermentacyjnego lub frakcji.

3c. Produkt nawozowy UE może zawierać produkt pofermentacyjny zgodny z pkt 1–3 lub pkt 3b, a także frakcję zgodną z pkt 3a, które zostały poddane jedynie fizycznemu przetworzeniu w celu usunięcia wody bez zamiaru innej modyfikacji produktu pofermentacyjnego lub frakcji.

3d. Można stosować dodatki niezbędne do przetworzenia produktu pofermentacyjnego lub frakcji zgodnie z pkt 3a, 3b i 3c, pod warunkiem że:

a) dodatek spełnia wymóg określony w CMC 1 pkt2;

b) stężenie dodatków niezbędnych w każdym z procesów nie przekracza 5 % masy produktu pofermentacyjnego lub frakcji wykorzystanych jako wsad w danym procesie.

4. Produkt pofermentacyjny lub frakcja, o których mowa w pkt 3a, 3b i 3c, muszą spełniać co najmniej jedno z następujących kryteriów stabilności:

a) Współczynnik pobierania tlenu:

— Kryterium: maksymalnie 25 mmol O2/kg substancji organicznych/h; lub

b) Potencjał resztkowego biogazu:

— Definicja: wskaźnik gazu uwolnionego z produktu pofermentacyjnego w ciągu 28 dni mierzony w odniesieniu do lotnych substancji stałych zawartych w próbce. Badanie przeprowadza się trzykrotnie, a średni wynik jest wykorzystywany w celu wykazania zgodności z tym kryterium. Lotne substancje stałe to substancje stałe w próbce materiału stanowiące stratę podczas prażenia suchych substancji stałych w temperaturze 550 °C.

— Kryterium: maksymalnie 0,25 l biogazu/g lotnych substancji stałych.

CMC 5: PRODUKT POFERMENTACYJNY INNY NIŻ PRODUKT POFERMENTACYJNY ŚWIEŻYCH ROŚLIN

1. Produkt nawozowy UE może zawierać produkt pofermentacyjny otrzymany w wyniku fermentacji beztlenowej co najmniej jednego z wyłącznie następujących materiałów wsadowych:

a) bioodpadów w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE z selektywnej zbiórki bioodpadów u źródła;

(i) materiałów ze zmieszanych odpadów komunalnych;

(ii) osadów ściekowych, przemysłowych lub z pogłębiania; oraz

(iii) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

d) dodatków do fermentacji niezbędnych do poprawy wydajności lub efektywności środowiskowej procesu fermentacji, pod warunkiem że:

(i) dodatek spełnia wymóg określony w CMC 1 pkt 2 oraz

(ii) całkowita zawartość wszystkich dodatków nie przekracza 5 % całkowitej masy materiałów wsadowych; lub

e) wszelkich materiałów wymienionych w lit. a) lub c) lub w pkt 1a, które:,

(i) były wcześniej kompostowane lub poddane fermentacji, oraz

(ii) zawierają nie więcej niż 6 mg/kg suchej masy WWA16 (

);

1a. Niezależnie od pkt 1 produkt nawozowy UE może zawierać produkt pofermentacyjny otrzymany w wyniku fermentacji beztlenowej materiałów kategorii 2 lub kategorii 3 lub ich produktów pochodnych, zgodnie z warunkami określonymi w art. 32 ust. 1 i 2 oraz w ramach środków, o których mowa w art. 32 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, samych lub zmieszanych z materiałami wsadowymi, o których mowa w pkt 1, pod warunkiem że:

a) punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym został określony zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1069/2009; oraz

b) spełnione są warunki określone w pkt 2 i 3.

2. Fermentacja beztlenowa odbywa się w zakładzie:

b) w którym unika się fizycznej styczności między materiałami wsadowymi i wyjściowymi, także podczas przechowywania.

a) termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C przez co najmniej 24 godziny, a następnie hydrauliczny czas retencji wynoszący co najmniej 20 dni;

b) termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C oraz proces przetwarzania obejmujący pasteryzację opisany w rozdziale I sekcja 1 pkt 1 załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 142/2011;

c) termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C, a następnie kompostowanie w temperaturze:

— 70 °C lub więcej przez co najmniej 3 dni,

— 65 °C lub więcej przez co najmniej 5 dni,

— 60 °C lub więcej przez co najmniej 7 dni, lub

— 55 °C lub więcej przez co najmniej 14 dni;

e) mezofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 37–40 °C, a następnie kompostowanie w temperaturze:

— 70 °C lub więcej przez co najmniej 3 dni,

— 65 °C lub więcej przez co najmniej 5 dni,

— 60 °C lub więcej przez co najmniej 7 dni, lub

— 55 °C lub więcej przez co najmniej 14 dni.

3a. Produkt nawozowy UE może zawierać stałą lub płynną frakcję otrzymaną w drodze mechanicznego oddzielenia produktu pofermentacyjnego zgodnego z pkt 1–3.

3d. Można stosować dodatki niezbędne do przetworzenia produktu pofermentacyjnego lub frakcji zgodnie z pkt 3a, 3b i 3c, pod warunkiem że:

a) dodatek spełnia wymóg określony w CMC 1 pkt2;

b) stężenie dodatków niezbędnych w każdym z procesów nie przekracza 5 % masy produktu pofermentacyjnego lub frakcji wykorzystanych jako wsad w danym procesie.

4. Produkt pofermentacyjny lub frakcja, o których mowa w pkt 3a, 3b i 3c zawierają nie więcej niż 6 mg/kg suchej masy PAH16 (

5. Produkt pofermentacyjny lub frakcja, o których mowa w pkt 3a, 3b i 3c, zawierają:

a) nie więcej niż 3 g/kg suchej masy makroskopowych zanieczyszczeń większych niż 2 mm w jednej z następujących postaci: szkła, metalu lub tworzyw sztucznych; oraz

b) nie więcej niż 5 g/kg suchej masy sumy makroskopowych zanieczyszczeń, o których mowa w lit. a).

Od dnia 16 lipca 2026 r. obecność tworzyw sztucznych większych niż 2 mm w granicach najwyższej dopuszczalnej wartości, o której mowa w lit a), wynosi nie więcej niż 2,5 g/kg suchej masy. Do dnia 16 lipca 2029 r. dopuszczalna wartość 2,5 g/kg suchej masy dla tworzyw sztucznych większych niż 2 mm zostanie ponownie oceniona w celu uwzględnienia postępów poczynionych w odniesieniu do selektywnego zbierania odpadów organicznych.

6. Produkt pofermentacyjny lub frakcja, o których mowa w pkt 3a, 3b i 3c, muszą spełniać co najmniej jedno z następujących kryteriów stabilności:

a) Współczynnik pobierania tlenu:

— Kryterium: maksymalnie 25 mmol O2/kg substancji organicznych/h; lub

b) Potencjał resztkowego biogazu:

— Kryterium: maksymalnie 0,25 l biogazu/g lotnych substancji stałych.

7. Jeżeli zgodność z wymogiem określonym w pkt 4 wynika w sposób pewny i niepodważalny z charakteru lub procesu odzysku produktu pofermentacyjnego lub jego frakcji lub procesu wytwarzania produktu nawozowego UE, zgodność tę można założyć w procedurze oceny zgodności bez przeprowadzania weryfikacji (takiej jak badanie), na odpowiedzialność producenta.

CMC 6: PRODUKTY UBOCZNE PRZEMYSŁU SPOŻYWCZEGO

1. Produkt nawozowy UE może zawierać materiał składowy składający się z jednej z następujących substancji:

a) wapno pochodzące z przemysłu spożywczego, tj. materiał pochodzący z przemysłu przetwórstwa żywności, uzyskiwany przez karbonatację substancji organicznej, z wykorzystaniem wyłącznie wapna palonego ze źródeł naturalnych;

b) melasa, tj. lepki produkt uboczny rafinacji cukru z trzciny cukrowej lub buraków cukrowych;

c) vinassa, tj. lepki produkt uboczny fermentacji melasy w produkcji etanolu, kwasu askorbinowego lub innych produktów;

d) wywary gorzelniane, tj. produkty uboczne pochodzące z produkcji napojów alkoholowych;

e) rośliny, części roślin lub wyciągi z roślin poddane wyłącznie procesom termicznym lub procesom termicznym oprócz metod przetwarzania, o których mowa w CMC 2; lub

f) wapno pochodzące z produkcji wody pitnej, tj. pozostałość, która jest uwalniana w wyniku produkcji wody pitnej z wód gruntowych lub wód powierzchniowych i składa się głównie z węglanu wapnia.

2. Wszystkie substancje wchodzące w skład produktu nawozowego UE, samodzielnie lub jako składnik mieszaniny, muszą spełniać wymóg określony w CMC 1 pkt 2.

CMC 7: MIKROORGANIZMY

Produkt nawozowy UE należący do PFC 6(A) może zawierać mikroorganizmy, w tym mikroorganizmy martwe lub nieaktywne i nieszkodliwe substancje resztkowe z pożywek, na których zostały one wyprodukowane, które:

— nie zostały poddane żadnemu innemu przetwarzaniu niż suszenie lub liofilizacja oraz

— są wymienione w poniższej tabeli:

Azotobacter spp.

Grzyby mikoryzowe

Rhizobium spp.

Azospirillum spp.

CMC 8: POLIMEROWE SKŁADNIKI POKARMOWE

1. Produkt nawozowy UE może zawierać polimery złożone wyłącznie z monomerów spełniających kryteria określone w CMC 1 pkt 1 i 2, jeżeli celem polimeryzacji jest kontrola uwalniania składników pokarmowych z co najmniej jednego monomeru.

2. Przynajmniej 60 % polimerów musi być rozpuszczalnych w fosforowym roztworze buforowym o pH 7,5 w temperaturze 100 °C.

3. Ostatecznymi produktami rozkładu mogą być jedynie amoniak (NH3), woda i dwutlenek węgla (CO2).

4. Polimery nie mogą zawierać więcej niż 600 ppm wolnego formaldehydu.

CMC 9: POLIMERY INNE NIŻ POLIMEROWE SKŁADNIKI POKARMOWE

1. Produkt nawozowy UE może zawierać polimery inne niż polimerowe składniki pokarmowe jedynie w przypadkach, gdy funkcją polimeru jest:

a) kontrolowanie przenikania wody do cząstek składników pokarmowych i tym samym uwalniania składników pokarmowych (w takim przypadku polimer zwyczajowo nazywany jest „substancją otoczkującą”);

b) zwiększenie zdolności produktu nawozowego UE do zatrzymywania wody lub zwiększenie jego zwilżalności; lub

c) wiązanie materiału w produkcie nawozowym UE należącym do PFC 4.

1a. Produkt nawozowy UE należący do PFC 3 może zawierać polimer w postaci folii do ściółkowania.

2. Od dnia 16 lipca 2026 r. polimery, o których mowa w pkt 1 lit. a) i b), spełniają kryteria biodegradowalności ustanowione przez akty delegowane, o których mowa w art. 42 ust. 6. W przypadku braku takich kryteriów produkt nawozowy UE wprowadzany do obrotu po tej dacie nie może zawierać takich polimerów.

2a. Polimer w folii ściółkowej, o której mowa w pkt 1a, musi spełniać kryteria biodegradowalności określone w dodatku 2 do niniejszego załącznika.

3. W odniesieniu do polimerów, o których mowa w pkt 1 lit. a) i b) oraz pkt 1a, ani polimer, ani produkty uboczne jego rozpadu nie mogą wykazywać żadnych ogólnie szkodliwych skutków dla zdrowia zwierząt lub roślin lub dla środowiska w możliwych rozsądnie do przewidzenia warunkach stosowania produktu nawozowego UE. Polimery, o których mowa w pkt 1 lit. a) i b) oraz pkt 1a, muszą pozytywnie przejść badanie toksyczności ostrej w odniesieniu do wzrostu roślin, badanie toksyczności ostrej dla dżdżownic i badanie hamowania nitryfikacji w obecności mikroorganizmów glebowych w następujący sposób:

a) W badaniu toksyczności ostrej w odniesieniu do wzrostu roślin zdolność kiełkowania oraz biomasa badanych gatunków roślin uprawianych na glebie poddanej działaniu badanego materiału wynosi ponad 90 % zdolności kiełkowania oraz biomasy tych samych gatunków roślin uprawianych na odpowiedniej czystej glebie niepoddanej działaniu badanego materiału.

Wyniki uznaje się za ważne jedynie wtedy, gdy w próbce kontrolnej (tj. próbce czystej gleby):

— wschody siewek wynoszą co najmniej 70 %;

— siewki nie przejawiają widocznych oznak fitotoksyczności (np. chlorozy, martwicy, więdnięcia, deformacji liści i łodygi), a rośliny przejawiają wyłącznie wahania w zakresie wzrostu i morfologii typowe dla danego gatunku;

— średnia przeżywalność wzeszłych siewek z próbki kontrolnej wynosi co najmniej 90 % w okresie badania; oraz

— warunki środowiskowe dla danego gatunku są identyczne, a pożywka zawiera taką samą ilość macierzy glebowej, pożywki pomocniczej lub substratu z tego samego źródła.

b) W badaniu toksyczności ostrej dla dżdżownic zaobserwowana śmiertelność i biomasa pozostałych przy życiu dżdżownic w glebie poddanej działaniu badanego materiału nie może się różnić o więcej niż 10 % od wyników z badania odpowiedniej czystej gleby niepoddanej działaniu badanego materiału. Wyniki uznaje się za ważne, jeżeli:

— odsetek śmiertelności zaobserwowanej w próbce kontrolnej (tj. próbce czystej gleby) jest mniejszy niż 10 %, oraz

— średnia utrata biomasy (średnia masa) dżdżownic w czystej glebie nie przekracza 20 %.

c) W badaniu hamowania nitryfikacji w obecności mikroorganizmów glebowych tworzenie się azotynu w glebie poddanej działaniu badanego materiału wynosi ponad 90 % wyników z badania czystej gleby niepoddanej działaniu badanego materiału. Wyniki uznaje się za ważne, jeżeli różnice pomiędzy kontrpróbkami (czysta gleba) i badanymi próbkami wynoszą mniej niż 20 %.

4. Polimer, o którym mowa w pkt 1a, musi pozytywnie przejść badanie toksyczności przewlekłej dla dżdżownic, a mianowicie:

a) po okresie inkubacji trwającym 28 dni zaobserwowana śmiertelność i biomasa pozostałych przy życiu dorosłych dżdżownic w glebie poddanej działaniu badanego materiału nie może się różnić o więcej niż 10 % od wyników z badania odpowiedniej czystej gleby niepoddanej działaniu badanego materiału;

b) po okresie inkubacji trwającym 56 dni zaobserwowana liczebność populacji dżdżownic w glebie poddanej działaniu badanego materiału nie może się różnić o więcej niż 10 % od wyników z badania odpowiedniej czystej gleby niepoddanej działaniu badanego materiału.

Wyniki uznaje się za ważne jedynie wtedy, gdy w próbce kontrolnej (tj. próbce czystej gleby):

a) po okresie inkubacji trwającym 28 dni zaobserwowana śmiertelność dorosłych osobników nie przekracza 10 %;

b) po okresie inkubacji trwającym 56 dni każda kontrpróba (zawierająca 10 dorosłych osobników) wydaje potomstwo w liczbie co najmniej 30 osobników; oraz

c) współczynnik zmienności rozrodczości nie przekracza 30 %.

Dodatek 2

Kryteria biodegradowalności dla polimerów w foliach do ściółkowania, o których mowa w sekcji CMC 9 pkt 1a

1. The biodegradability of polymers in mulch films referred to in section CMC 9, point 1a, shall be demonstrated in the following two environmental compartments:

(a) compartment 1: soil;

(b) compartment 2: fresh, estuarine or marine water, or water sediment interface.

2. The polymer shall achieve:

(a) in compartment 1:

(1) ultimate degradation of at least 90 % relative to the degradation of the reference material within 24 months plus the functionality period of the product as indicated on the label; or

(2) mineralisation of at least 90 %, measured as evolved CO2, over a maximum of 24 months plus the functionality period of the product as indicated on the label:

(b) in compartment 2:

(1) ultimate degradation of at least 30 % relative to the degradation of the reference material in 12 months; or

(2) ultimate degradation of at least 90 % relative to the degradation of the reference material in 24 months plus the functionality period of the product as indicated on the label.

3. To demonstrate the biodegradability criteria in point 2(a), one of the following test methods shall be used:

(a) EN ISO 17556:2019. Plastics – Determination of the ultimate aerobic biodegradability of plastic materials in soil by measuring the oxygen demand in a respirometer or the amount of carbon dioxide evolved;

(b) ISO/CD 23517:2021. Plastics – Soil biodegradable materials for mulch films for use in agriculture and horticulture;

4. When there is no phase transition (glass transition or melting transition) between 25 °C and 37 °C, the temperature during testing in accordance with points 3(a), (b) and (c) may be adjusted at 37 oC.

In such a case, the relevant criterion in point 2(a) shall be considered as being demonstrated if the polymer achieves:

(a) at least 45 % ultimate degradation or mineralisation as referred to in point 2(a) in a separate test at 25 °C in 10 months, whereby degradation or mineralisation shall be progressing, and the plateau phase shall not have been reached, unless the degradation or mineralisation is at least 90 %; and

(b) one of the following criteria:

(i) ultimate degradation of at least 90 % relative to degradation of the reference material within 10 months plus the functionality period of the product as indicated on the label; or

(ii) mineralisation of at least 90 %, measured as evolved CO2, over a maximum of 10 months plus the functionality period of the product as indicated on the label.

5. To demonstrate the biodegradability criteria in point 2(b), one of the following test methods shall be used:

(a) EN/ISO 14851:2019 Determination of the ultimate aerobic biodegradability of plastic materials in an aqueous medium. Method by measuring the oxygen demand in a closed respirometer;

(b) EN/ISO 14852:2021 Determination of the ultimate aerobic biodegradability of plastic materials in an aqueous medium. Method by analysis of evolved carbon dioxide;

(c) ASTM D6691:2018 Standard Test Method for Determining Aerobic Biodegradation of Plastic Materials in the Marine Environment by a Defined Microbial Consortium or Natural Sea Water Inoculum;

(d) EN/ISO 19679:2020 Plastics – Determination of aerobic biodegradation of non-floating plastic materials in a seawater/sediment interface – Method by analysis of evolved carbon dioxide;

(e) EN/ISO 18830:2017 Plastics – Determination of aerobic biodegradation of non-floating plastic materials in a seawater/sandy sediment interface – Method by measuring the oxygen demand in closed respirometer.

6. Polymers may be tested in any of the following forms:

(a) in the form of the film placed on the market;

(b) in a powder form of the milled film.

7. The following materials may be used as reference materials:

(a) positive controls: biodegradable materials such as micro-crystalline cellulose powder, ashless cellulose filters or poly-β-hydroxybutyrate;

(b) negative controls: non-biodegradable polymers such as polyethylene or polystyrene.

CMC 10: PRODUKTY POCHODNE W ROZUMIENIU ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 1069/2009

1. Produkt nawozowy UE może zawierać produkty pochodne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, które osiągnęły punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym określony zgodnie z tym rozporządzeniem oraz zostały wymienione w poniższej tabeli i w niej określone:

Materiał składowy

Wymogi dodatkowe

Przetworzony obornik spełniający warunki określone w art. 3 lit. d) rozporządzenia delegowanego (UE) 2023/1605 (1)

1.1. Produkt nawozowy UE może zawierać przetworzony obornik wyłącznie wtedy, gdy został poddany obróbce w celu osiągnięcia punktu końcowego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009 najpóźniej 36 miesięcy przed podpisaniem deklaracji zgodności UE dla danego produktu i materiału poddanego dodatkowemu przetworzeniu w celu spełnienia co najmniej jednego z następujących warunków:

a) co najmniej 90 % suchej masy materiału może przejść przez sito o oczkach 0,25 mm;

b) materiał został granulowany pod ciśnieniem, peletowany, suszony w temperaturze wyższej niż 100 °C lub został poddany jakiemukolwiek równoważnemu procesowi, który zapewnia, aby zawartość żywotnych nasion chwastów i propaguli roślin w przetworzonym oborniku nie przekraczała 3 jednostek/l; lub

c) materiał spełnia co najmniej jedno z kryteriów stabilności określonych w CMC 3 pkt 5.

1.2. Materiał, o którym mowa w pkt 1.1, może zostać poddany co najmniej jednemu z następujących procesów dodatkowych:

a) metodom przetwarzania, o których mowa w CMC 2;

b) oczyszczaniu biologicznemu obejmującemu nitryfikację i denitryfikację;

c) mechanicznemu oddzieleniu frakcji stałych i ciekłych;

d) procesom odzyskiwania składników odżywczych lub węgla organicznego, bez zamiaru modyfikacji materiału w inny sposób;

e) przetwarzaniu chemicznemu w celu zmiany pH bez zamiaru modyfikacji materiału w inny sposób;

f) fizycznemu przetwarzaniu w celu usunięcia wody i przekształcenia materiału w proszek, granulki lub pelet, bez zamiaru modyfikacji materiału w inny sposób.

1.3. Dodatki potrzebne do przetwarzania, o którym mowa w pkt 1.1 i 1.2, mogą być stosowane, pod warunkiem że:

a) dodatek spełnia wymóg określony w CMC 1 pkt 2;

b) stężenie dodatków niezbędnych w każdym z procesów nie przekracza 5 % masy przetworzonego obornika lub frakcji wykorzystanych jako wsad w danym procesie.

1.4. Przetworzony obornik nie może zawierać więcej WWA16 (2) niż 6 mg/kg suchej masy.

1.5. Przetworzony obornik stosowany jako materiał składowy w produkcie nawozowym UE przechowuje się w sposób chroniący go przed opadami i bezpośrednim światłem słonecznym.

(1) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2023/1605 z dnia 22 maja 2023 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 w odniesieniu do określania punktów końcowych w łańcuchu produkcyjnym niektórych nawozów organicznych i polepszaczy gleby (Dz.U. L 198 z 8.8.2023, s. 1).

(2) Suma naftalenu, acenaftylenu, acenaftenu, fluorenu, fenantrenu, antracenu, fluorantenu, pirenu, benzo[a]antracenu, chryzenu, benzo[b]fluorantenu, benzo[k]fluorantenu, benzo[a]pirenu, indeno[1,2,3-cd]pirenu, dibenzo[a,h]antracenu oraz benzo[g,h,i]perylenu.

2. W przypadku gdy zgodność z wymogiem określonym w pkt 1.4 wynika w sposób oczywisty i niekwestionowany z charakteru lub przetwarzania materiału składowego lub procesu produkcji produktu nawozowego UE, zgodność taką można domniemywać w procedurze oceny zgodności bez weryfikacji (takiej jak badanie), na odpowiedzialność producenta.

CMC 11: PRODUKTY UBOCZNE W ROZUMIENIU DYREKTYWY 2008/98/WE

1. Produkt nawozowy UE może zawierać produkty uboczne w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE, z wyjątkiem (

a) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009,

b) polimerów innych niż:

— polimery ulegające biodegradacji, lub

— polimery o rozpuszczalności w wodzie większej niż 2 g/l w następujących warunkach:

— temperatura 20 °C

— pH 7

— napełnienie: 10 g/1 000 ml

— czas badania: 24 h,

c) kompostu,

—————

d) produktów pofermentacyjnych,

e) wytrąconych soli fosforanowych i produktów pochodnych, które są odzyskiwane z odpadów lub są produktami ubocznymi w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE,

f) materiałów utlenianych termicznie i produktów pochodnych, które są odzyskiwane z odpadów lub są produktami ubocznymi w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE,

—————

g) materiałów uzyskanych w wyniku pirolizy i zgazowania, które są odzyskiwane z odpadów lub są produktami ubocznymi w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE

, lub

h) sole amonowe, siarczany, sole fosforanowe, siarka elementarna, węglan wapnia lub tlenek wapnia, które są odzyskiwane z odpadów w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98/WE.

2. Produkty uboczne spełniają wymóg określony w CMC 1 pkt 2.

3. Od dnia 16 lipca 2022 r. produkty uboczne spełniają kryteria ustanowione przez akty delegowane, o których mowa w art. 42 ust. 7. Produkt nawozowy UE wprowadzany do obrotu po tej dacie nie może zawierać produktów ubocznych, o których mowa w pkt 1, które nie spełniają takich kryteriów.

CMC 12: WYTRĄCONE SOLE FOSFORANOWE I PRODUKTY POCHODNE

1. Produkt nawozowy UE może zawierać wytrącone sole fosforanowe otrzymane w wyniku strącania wyłącznie z co najmniej jednego z następujących materiałów wsadowych:

a) ścieki i osady ściekowe z oczyszczalni ścieków komunalnych, inne niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

b) ścieki i osady z przetwarzania żywności, napojów, karmy dla zwierząt domowych, pasz dla zwierząt lub produktów mlecznych, innych niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, chyba że etapy przetwarzania obejmowały kontakt z produktami biobójczymi w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 (

), innymi niż te zdefiniowane jako grupa produktowa 4 w kategorii 1 w załączniku V do tego rozporządzenia;

c) bioodpady w rozumieniu art. 3 pkt 4 dyrektywy 2008/98/WE pochodzące z selektywnej zbiórki bioodpadów u źródła, inne niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

d) pozostałości przetwarzania w rozumieniu art. 2 lit. t) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE (

) z produkcji bioetanolu i biodiesla pochodzących z materiałów, o których mowa w niniejszym punkcie lit. b), c) i e);

e) żywe lub martwe organizmy lub ich części, które są nieprzetworzone lub przetworzone jedynie ręcznie, mechanicznie lub z wykorzystaniem siły grawitacji, poprzez rozpuszczanie w wodzie, flotację, ekstrakcję z wykorzystaniem wody, destylację parą wodną lub ogrzewanie jedynie w celu usunięcia wody, lub które są w jakikolwiek sposób ekstrahowane z powietrza, oprócz (

— materiałów ze zmieszanych odpadów komunalnych,

— osadów ściekowych, przemysłowych lub z pogłębiania,

— produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych objętych zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009,

f) substancje i mieszaniny, inne niż (14) :

— określone w lit. a)–e),

— odpady w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98/WE,

— substancje lub mieszaniny, które w co najmniej jednym państwie członkowskim utraciły status odpadu na podstawie środków krajowych transponujących art. 6 dyrektywy 2008/98/WE,

— substancje wytworzone z prekursorów, które w co najmniej jednym państwie członkowskim utraciły status odpadu na podstawie środków krajowych transponujących art. 6 dyrektywy 2008/98/WE, lub mieszaniny zawierające takie substancje,

— polimery niebiodegradowalne,

— produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

Ponadto wytrącone sole fosforanowe uzyskuje się w wyniku strącania z dowolnego materiału wsadowego, o którym mowa w lit. a)–f), lub z połączenia materiałów wymienionych we wspomnianych literach, przetworzonych ręcznie, mechanicznie lub z wykorzystaniem siły grawitacji, poprzez frakcjonowanie w układzie ciało stałe–ciecz z wykorzystaniem polimerów biodegradowalnych, rozpuszczanie w wodzie, flotację, ekstrakcję wodą, destylację parową lub ogrzewanie wyłącznie w celu usunięcia wody, hydrolizę termiczną, fermentację beztlenową lub kompostowanie. Temperatura w takich procesach nie może być wyższa niż 275 °C.

2. Proces strącania musi odbywać się w kontrolowanych warunkach w reaktorze. Ponadto stosuje się wyłącznie materiały wsadowe, które nie są zanieczyszczone innymi strumieniami materiałów lub materiałami wsadowymi, innymi niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, które zostały w sposób niezamierzony zanieczyszczone innymi strumieniami materiałów w jednorazowym incydencie skutkującym jedynie śladowymi ilościami związków egzogennych.

W zakładzie, w którym odbywa się strącanie, należy unikać fizycznego kontaktu między materiałami wsadowymi i wyjściowymi po procesie strącania, w tym podczas przechowywania.

3. Wytrącone sole fosforanowe mają:

a) minimalną zawartość pięciotlenku fosforu (P2O5) wynoszącą 16 % zawartości suchej masy;

b) maksymalną zawartość węgla organicznego (Corg) wynoszącą 3 % zawartości suchej masy;

c) nie więcej niż 3 g/kg suchej masy makroskopowych zanieczyszczeń większych niż 2 mm w jednej z następujących postaci: materia organiczna, szkło, kamienie, metal i tworzywa sztuczne;

d) nie więcej niż 5 g/kg suchej masy sumy makroskopowych zanieczyszczeń, o których mowa w lit. c).

4. Produkt nawozowy UE może zawierać produkty pochodne z wytrąconych soli fosforanowych, wytworzone na co najmniej jednym etapie wytwarzania chemicznego, podczas którego wytrącone sole fosforanowe wchodzą w reakcję z materiałami, o których mowa w pkt 1 lit. f), które są spożywane lub wykorzystywane do obróbki chemicznej.

Proces wytwarzania produktów pochodnych przeprowadza się w taki sposób, aby celowo zmienić skład chemiczny wytrąconych soli fosforanowych.

5. Wytrącone sole fosforanowe wykorzystywane do produktów pochodnych muszą być zgodne z pkt 1, 2 i 3.

6. Niezależnie od przepisów pkt 1 produkt nawozowy UE może zawierać wytrącone sole fosforanowe otrzymane w wyniku strącania z materiałów kategorii 2 lub kategorii 3 lub ich produktów pochodnych, zgodnie z warunkami określonymi w art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 oraz w ramach środków, o których mowa w art. 32 ust. 3 tego rozporządzenia, same lub zmieszane z materiałami wsadowymi, o których mowa w pkt 1, pod warunkiem że spełnione są oba z następujących warunków:

a) punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym został określony zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

b) spełnione są warunki określone w pkt 2 i 3.

Produkt nawozowy UE może również zawierać produkty pochodne takich wytrąconych soli fosforanowych, otrzymane zgodnie z warunkami określonymi w pkt 4.

7. W zakładzie, w którym odbywa się proces strącania, linie produkcyjne do przetwarzania materiałów wsadowych dozwolonych dla wytrąconych soli fosforanowych i produktów pochodnych, o których mowa w pkt 1, 4 i 6, muszą być są wyraźnie oddzielone od linii produkcyjnych do przetwarzania innych materiałów wsadowych.

8. Jeżeli w odniesieniu do kategorii funkcji produktów dla produktu nawozowego UE zawierającego wytrącone sole fosforanowe lub produkty pochodne lub oba te rodzaje materiału, bądź składającego się z nich, nie określono żadnych wymogów w odniesieniu do Salmonella spp., Escherichia coli lub

Enterococcaceae w załączniku I, patogeny te nie mogą przekraczać dopuszczalnych poziomów określonych w poniższej tabeli:

Mikroorganizmy podlegające badaniu

Plany pobierania próbek

Dopuszczalny poziom

Salmonella spp.

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Escherichia coli lub enterokoki

1 000 w 1 g lub 1 ml

gdzie:

liczba badanych próbek,

liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jtk mieści się między m a M,

wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, uznawana za zadowalającą,

maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

9. Patogeny w produkcie nawozowym UE zawierającym wytrącone sole fosforanowe otrzymane z materiałów, o których mowa w pkt 1 lit. a), lub produkty pochodne takich wytrąconych soli fosforanowych lub oba te rodzaje materiału, bądź składającym się z nich, nie mogą przekraczać dopuszczalnych poziomów określonych w poniższej tabeli:

Mikroorganizmy podlegające badaniu

Plany pobierania próbek

Dopuszczalny poziom

Laseczka zgorzeli gazowej (Clostridium perfringens)

100 jtk w 1 g lub 1 ml

Jaja zdolne do życia Ascaris sp.

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

gdzie:

liczba badanych próbek,

liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jtk mieści się między m a M,

wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, uznawana za zadowalającą,

maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

10. Wymogi określone w pkt 8 i 9 oraz wymogi dotyczące Salmonella spp., Escherichia coli lub

Enterococcaceae

określone w odpowiedniej kategorii funkcji produktów dla produktu nawozowego UE składającego się wyłącznie z wytrąconych soli fosforanowych lub produktów pochodnych lub obu tych rodzajów materiału nie mają zastosowania, jeżeli te wytrącone sole fosforanowe lub wszystkie biogeniczne materiały wsadowe użyte w procesie strącania zostały poddane jednemu z następujących procesów:

a) sterylizacja ciśnieniowa poprzez podgrzewanie do temperatury wewnętrznej powyżej 133 °C przez co najmniej 20 minut przy ciśnieniu absolutnym wynoszącym co najmniej 3 bary, przy czym ciśnienie musi być wytwarzane przez odprowadzenie całego powietrza w komorze sterylizacyjnej i zastąpienie go parą wodną („nasycona para”);

b) przetwarzanie w urządzeniu do pasteryzacji lub oczyszczania w temperaturze 70 °C przez co najmniej jedną godzinę.

11. Wytrącone sole fosforanowe otrzymane z materiałów, o których mowa w pkt 1 lit. a), i produkty pochodne otrzymane z takich wytrąconych soli fosforanowych nie mogą zawierać więcej niż 6 mg/kg suchej masy WWA16 (

)

12. Suma glinu (Al) i żelaza (Fe) w wytrąconych solach fosforanowych lub produktach pochodnych nie może przekraczać 10 % suchej masy wytrąconych soli fosforanowych lub produktów pochodnych.

13. Wytrącone sole fosforanowe i produkty pochodne spełniają wymóg określony w CMC 1 pkt 2.

14. Do celów pkt 3, 11 i 12 suchą masę wytrąconych soli fosforanowych i produktów pochodnych mierzy się metodą suszenia próżniowego w temperaturze 40 °C do stałej masy, aby uniknąć utraty wody krystalizacyjnej.

15. Jeżeli zgodność z jednym z wymogów określonych w pkt 11 i 12 wynika w sposób pewny i niepodważalny z charakteru lub procesu odzysku wytrąconej soli fosforanowej lub produktu pochodnego lub procesu wytwarzania produktu nawozowego UE, zgodność tę można założyć w procedurze oceny zgodności bez przeprowadzania weryfikacji (takiej jak badanie), na odpowiedzialność producenta.

CMC 13: MATERIAŁY UTLENIANE TERMICZNIE LUB PRODUKTY POCHODNE

1. Produkt nawozowy UE może zawierać materiały utleniane termicznie otrzymane w wyniku konwersji termochemicznej w warunkach bez ograniczeń tlenowych wyłącznie z co najmniej jednego z następujących materiałów wsadowych:

(a) żywe lub martwe organizmy lub ich części, które są nieprzetworzone lub przetworzone jedynie ręcznie, mechanicznie lub z wykorzystaniem siły grawitacji, poprzez rozpuszczanie w wodzie, flotację, ekstrakcję z wykorzystaniem wody, destylację parą wodną lub ogrzewanie jedynie w celu usunięcia wody, lub które są w jakikolwiek sposób ekstrahowane z powietrza, oprócz (

— materiałów ze zmieszanych odpadów komunalnych,

— osadów ściekowych, przemysłowych lub z pogłębiania, oraz

— produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

(b) odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa żywności i włókniste odpady roślinne z produkcji masy włóknistej pierwotnej pulpy celulozowej oraz z produkcji papieru z masy włóknistej pierwotnej, jeżeli nie zostały zmodyfikowane chemicznie;

(c) frakcja bioodpadów pochodzących z późniejszych operacji przetwarzania bioodpadów zbieranych oddzielnie w celu recyklingu w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE, w przypadku których spalanie przyniesie najlepszy wynik dla środowiska zgodnie z art. 4 tej dyrektywy, innych niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

(d) materiały powstałe w wyniku kontrolowanego procesu konwersji mikrobiologicznej lub termochemicznej z wykorzystaniem wyłącznie materiałów wsadowych, o których mowa w lit. a), b) i c);

(e) osady ściekowe z oczyszczalni ścieków komunalnych, inne niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

(f) materiały pochodzące z niezależnego oczyszczania ścieków nieobjętych dyrektywą Rady 91/271/EWG (

) pochodzące z przetwarzania żywności, karmy dla zwierząt domowych, pasz, mleka i napojów, inne niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

(g) odpady w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE z wyjątkiem (16) :

— materiałów wsadowych, o których mowa w lit. a)–f),

— odpadów niebezpiecznych w rozumieniu art. 3 pkt 2 dyrektywy 2008/98/WE,

— materiałów ze zmieszanych odpadów komunalnych,

— bioodpadów w rozumieniu art. 3 pkt 4 dyrektywy 2008/98/WE z oddzielnej zbiórki bioodpadów u źródła, oraz

— produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych objętych rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009;

h) paliwa pomocnicze (gaz ziemny, gaz skroplony, kondensat gazu ziemnego, gazy technologiczne i ich komponenty, surowy olej roślinny, węgiel, koks oraz ich materiały pochodne), stosowane do przetwarzania materiałów wsadowych, o których mowa w lit. a)–g);

i) substancje stosowane w procesach produkcyjnych hutnictwa żelaza i stali; lub

j) substancje i mieszaniny, z wyjątkiem (16) :

— materiałów wsadowych, o których mowa w lit. a)–i),

— odpadów w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98/WE,

— substancji lub mieszanin, które w co najmniej jednym państwie członkowskim utraciły status odpadu na podstawie środków krajowych transponujących art. 6 dyrektywy 2008/98/WE,

— substancji wytworzonych z prekursorów, które w co najmniej jednym państwie członkowskim utraciły status odpadu na podstawie środków krajowych transponujących art. 6 dyrektywy 2008/98/WE, lub mieszanin zawierających takie substancje, oraz

— produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych objętych zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

2. Niezależnie od przepisów pkt 1 produkt nawozowy UE może zawierać materiały utleniane termicznie otrzymane w wyniku konwersji termochemicznej w warunkach bez ograniczeń tlenowych kategorii 2 lub kategorii 3 lub ich produkty pochodne, zgodnie z warunkami określonymi w art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 oraz w ramach środków, o których mowa w art. 32 ust. 3 tego rozporządzenia, same lub zmieszane z materiałami wsadowymi, o których mowa w pkt 1, pod warunkiem że spełnione są oba z następujących warunków:

a) punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym został określony zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

b) spełnione są warunki określone w pkt 3, 4 i 5.

3. Utlenianie termiczne musi odbywać się w warunkach bez ograniczeń tlenowych w taki sposób, aby można było podnieść w kontrolowany i jednorodny sposób temperaturę gazu powstającego w trakcie konwersji termochemicznej po ostatnim doprowadzeniu powietrza spalania, nawet w najbardziej niesprzyjających warunkach, do temperatury co najmniej 850 °C przez co najmniej 2 sekundy. Warunki te mają zastosowanie do wszystkich materiałów wsadowych, z wyjątkiem:

a) materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1 lit. a), b) i h), lub powstałych w wyniku kontrolowanego procesu konwersji mikrobiologicznej lub termochemicznej z wykorzystaniem wyłącznie tych materiałów; oraz

b) materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 2,

do których stosuje się temperaturę co najmniej 450 °C przez co najmniej 0,2 sekundy.

4. Utlenianie termiczne odbywa się w komorze spalania. W komorze można przetwarzać wyłącznie materiały wsadowe, które nie są zanieczyszczone innymi strumieniami materiałów lub materiałami wsadowymi, innymi niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, które zostały w sposób niezamierzony zanieczyszczone innymi strumieniami materiałów w wyniku jednorazowego incydentu skutkującego jedynie śladowymi ilościami związków egzogennych.

W obiekcie, w którym odbywa się utlenianie termiczne, muszą być spełnione wszystkie następujące warunki:

a) linie produkcyjne do przetwarzania materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1 i 2, są wyraźnie oddzielone od linii produkcyjnych do przetwarzania innych materiałów wsadowych;

b) materiał wsadowy utlenia się w taki sposób, aby całkowita zawartość węgla organicznego (Corg) w powstałym żużlu i popiołach paleniskowych wynosiła mniej niż 3 % w przeliczeniu na suchą masę materiału;

c) unika się fizycznej styczności między materiałami wsadowymi i materiałami wyjściowymi po procesie konwersji termochemicznej, w tym podczas przechowywania.

5. Materiały do utleniania termicznego muszą być popiołami lub żużlami i zawierać nie więcej niż:

a) 6 mg/kg suchej masy WWA16 (

);

b) 20 ng równoważników toksyczności WHO (

) PCDD/F (

)/kg suchej masy.

6. Produkt nawozowy UE może zawierać produkty pochodne z materiałów do utleniania termicznego wyprodukowanych z materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1 i 2, spełniających warunki określone w pkt 5 i wytworzonych w procesie konwersji termochemicznej zgodnie z pkt 3 i 4.

Proces wytwarzania produktów pochodnych przeprowadza się w taki sposób, aby celowo zmienić skład chemiczny materiałów do utleniania termicznego.

Proces wytwarzania produktów pochodnych ma następujący charakter:

a) produkcja chemiczna: produkty pochodne są wytwarzane podczas jednego lub kilku etapów produkcji chemicznej, w trakcie których materiały do utleniania termicznego reagują z materiałami wsadowymi, o których mowa w pkt 1 lit. j), które są zużywane lub wykorzystywane do przetwarzania chemicznego, podczas gdy nie stosuje się polimerów niebiodegradowalnych;

b) produkcja termochemiczna: produkty pochodne są wytwarzane podczas jednego lub kilku etapów produkcji, w trakcie których materiały do utleniania termicznego reagują termochemicznie z reagentami, o których mowa w pkt 1 i 2, które są zużywane lub wykorzystywane do przetwarzania chemicznego.

Materiały do utleniania termicznego, które wykazują co najmniej jedną z właściwości niebezpiecznych wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2008/98/WE, nie mogą być mieszane ani poddawane reakcji z odpadami, substancjami lub materiałami w celu ograniczenia obecności substancji niebezpiecznych do poziomów poniżej wartości dopuszczalnych dla właściwości niebezpiecznych określonych w załączniku III do tej dyrektywy. Stosując podejście oparte na metodzie bilansu masy, producenci wykorzystujący materiały do utleniania termicznego o właściwościach niebezpiecznych muszą wykazać usunięcie lub przekształcenie zanieczyszczeń do poziomów poniżej wartości dopuszczalnych określonych w załączniku III do dyrektywy 2008/98/WE.

7. Zanieczyszczenia w produkcie nawozowym UE zawierającym materiały utleniane termicznie lub produkty pochodne, bądź składającym się z nich, nie mogą przekraczać następujących wartości dopuszczalnych:

a) całkowita zawartość chromu (Cr): 400 mg/kg suchej masy, jeżeli materiały utleniane termicznie lub produkty pochodne pochodzą z materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1 lit. e), g) lub i);

b) tal (Tl): 2 mg/kg suchej masy, jeżeli materiały utleniane termicznie lub produkty pochodne pochodzą z materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1 lit. e), g), h) lub i).

Zawartość chloru (Cl-) nie może być wyższa niż 30 g/kg suchej masy. Ta wartość dopuszczalna nie ma jednak zastosowania do produktów nawozowych UE wytwarzanych w procesie produkcyjnym, w którym dodano związek zawierający Cl- z zamiarem wytworzenia soli metali alkalicznych lub soli metali ziem alkalicznych, i jest zgłaszana zgodnie z załącznikiem III.

Zawartość wanadu (V) nie powinna być wyższa niż 600 mg/kg suchej masy, jeżeli materiały utleniane termicznie lub produkty pochodne pochodzą z materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1 lit. g) lub i).

8. Materiały utleniane termicznie lub produkty pochodne spełniają wymóg określony w CMC 1 pkt 2.

9. Jeżeli zgodność z jednym z wymogów określonych w pkt 5 i 7 wynika w sposób pewny i niepodważalny z charakteru lub procesu odzysku materiału utlenianego termicznie lub produktu pochodnego lub procesu wytwarzania produktu nawozowego UE, zgodność tę można założyć w procedurze oceny zgodności bez przeprowadzania weryfikacji (takiej jak badanie), na odpowiedzialność producenta.

CMC 14: MATERIAŁY UZYSKANE W WYNIKU PIROLIZY I ZGAZOWANIA

1. Produkt nawozowy UE może zawierać materiały uzyskane w wyniku pirolizy i zgazowania otrzymane w wyniku konwersji termochemicznej w warunkach ograniczeń tlenowych wyłącznie z co najmniej jednego z następujących materiałów wsadowych:

a) żywe lub martwe organizmy lub ich części, które są nieprzetworzone lub przetworzone jedynie ręcznie, mechanicznie lub z wykorzystaniem siły grawitacji, poprzez rozpuszczanie w wodzie, flotację, ekstrakcję z wykorzystaniem wody, destylację parą wodną lub ogrzewanie jedynie w celu usunięcia wody, lub które są w jakikolwiek sposób ekstrahowane z powietrza, oprócz (

— materiałów ze zmieszanych odpadów komunalnych,

— osadów ściekowych, przemysłowych lub z pogłębiania, oraz

— produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych objętych zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

b) odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa żywności i włókniste odpady roślinne z produkcji masy włóknistej pierwotnej oraz z produkcji papieru z masy włóknistej pierwotnej, jeżeli nie zostały zmodyfikowane chemicznie;

c) pozostałości przetwarzania w rozumieniu art. 2 lit. t) dyrektywy 2009/28/WE z produkcji bioetanolu i biodiesla pochodzących z materiałów, o których mowa w lit. a), b) i d);

d) bioodpady w rozumieniu art. 3 pkt 4 dyrektywy 2008/98/WE pochodzące z selektywnej zbiórki bioodpadów u źródła, inne niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 lub

e) dodatki do pirolizy lub zgazowania niezbędne do poprawy wydajności lub efektywności środowiskowej procesu pirolizy lub zgazowania, pod warunkiem że dodatki te są zużywane w procesie chemicznym lub stosowane do takiego przetwarzania oraz że całkowite stężenie wszystkich dodatków nie przekracza 25 % świeżej masy całego materiału wsadowego, z wyjątkiem (21) :

— materiałów wsadowych, o których mowa w lit. a)–d),

— odpadów w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98/WE,

— substancji lub mieszanin, które w co najmniej jednym państwie członkowskim utraciły status odpadu na podstawie środków krajowych transponujących art. 6 dyrektywy 2008/98/WE,

— polimerów niebiodegradowalnych, oraz

— produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych objętych zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

Produkt nawozowy UE może zawierać materiały uzyskane w wyniku pirolizy i zgazowania otrzymane w wyniku konwersji termochemicznej w warunkach ograniczeń tlenowych z dowolnego materiału wsadowego, o którym mowa w lit. a)–e), lub połączenia materiałów wymienionych we wspomnianych literach, przetworzonych ręcznie, mechanicznie lub z wykorzystaniem siły grawitacji, poprzez frakcjonowanie w układzie ciało stałe–ciecz z wykorzystaniem polimerów biodegradowalnych, rozpuszczanie w wodzie, flotację, ekstrakcję wodą, destylację parową lub ogrzewanie wyłącznie w celu usunięcia wody, kompostowanie lub fermentację beztlenową.

2. Proces konwersji termochemicznej musi odbywać się w warunkach ograniczeń tlenowych w taki sposób, aby w reaktorze osiągnąć temperaturę co najmniej 180 °C przez co najmniej dwie sekundy.

W reaktorze do pirolizy lub zgazowania można przetwarzać wyłącznie materiały wsadowe, które nie są zanieczyszczone innymi strumieniami materiałów lub materiałami wsadowymi, innymi niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, które zostały w sposób niezamierzony zanieczyszczone innymi strumieniami materiałów w jednorazowym incydencie skutkującym jedynie śladowymi ilościami związków egzogennych.

W zakładzie, w którym odbywa się piroliza lub zgazowanie, należy unikać fizycznego kontaktu między materiałami wsadowymi i wyjściowymi po procesie termochemicznym, w tym podczas przechowywania.

3. Materiały uzyskane w wyniku pirolizy i zgazowania muszą mieć stosunek molowy wodoru (H) do węgla organicznego (H/Corg) mniej niż 0,7, a badanie przeprowadza się na suchej i bezpopiołowej frakcji dla materiałów o zawartości węgla organicznego (Corg) poniżej 50 %. Mają one nie więcej niż:

a) 6 mg/kg suchej masy WWA16 (

);

b) 20 ng równoważników toksyczności WHO (

) PCDD/F (

)/kg suchej masy;

4. Niezależnie od przepisów pkt 1 produkt nawozowy UE może zawierać materiały uzyskane w wyniku pirolizy i zgazowania otrzymane w wyniku konwersji termochemicznej w warunkach ograniczeń tlenowych kategorii 2 lub kategorii 3 lub ich produkty pochodne, zgodnie z warunkami określonymi w art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 oraz w ramach środków, o których mowa w art. 32 ust. 3 tego rozporządzenia, same lub zmieszane z materiałami wsadowymi, o których mowa w pkt 1, pod warunkiem że spełnione są oba z następujących warunków:

a) punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym został określony zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

b) spełnione są warunki określone w pkt 2 i 3.

5. W zakładzie, w którym odbywa się piroliza lub zgazowanie, linie produkcyjne do przetwarzania materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1 i 4, są wyraźnie oddzielone od linii produkcyjnych do przetwarzania innych materiałów wsadowych.

6. W produkcie nawozowym UE zawierającym materiały uzyskane w wyniku pirolizy i zgazowania lub składającym się z nich:

a) zawartość chloru (Cl-) nie może być wyższa niż 30 g/kg suchej masy; oraz

b) zawartość talu (Tl) nie może być wyższa niż 2 mg/kg suchej masy, w przypadku gdy zastosowano więcej niż 5 % dodatków do pirolizy lub zgazowania w stosunku do mokrej masy całego materiału wsadowego.

7. Materiały uzyskane w wyniku pirolizy i zgazowania spełniają wymóg określony w CMC 1 pkt 2.

8. Jeżeli zgodność z jednym z wymogów określonych w pkt 3 i 6 wynika w sposób pewny i niepodważalny z charakteru lub procesu odzysku materiału uzyskanego w wyniku pirolizy lub zgazowania lub procesu wytwarzania produktu nawozowego UE, zgodność tę można założyć w procedurze oceny zgodności bez przeprowadzania weryfikacji (takiej jak badanie), na odpowiedzialność producenta.

CMC 15: ODZYSKANE MATERIAŁY O WYSOKIEJ CZYSTOŚCI

1) Produkt nawozowy UE może zawierać odzyskany materiał o wysokiej czystości, jakim jest sól amonowa, siarczan, sól fosforanowa, siarka elementarna, węglan wapnia lub tlenek wapnia, lub ich mieszaniny, o czystości co najmniej 95 % suchej masy materiału.

2) Materiał o wysokiej czystości odzyskuje się z odpadów powstałych w wyniku:

a) procesu produkcyjnego, w którym jako materiały wsadowe wykorzystuje się substancje i mieszaniny inne niż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 (

), lub

b) procesu oczyszczania lub kontroli emisji gazów, którego celem jest usuwanie składników pokarmowych z gazów odlotowych pochodzących z co najmniej jednego z następujących materiałów wsadowych i obiektów:

(i) substancji i mieszanin, innych niż odpady w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98/WE,

(ii) roślin lub części roślin;

(iii) bioodpadów w rozumieniu art. 3 pkt 4 dyrektywy 2008/98/WE z oddzielnej zbiórki bioodpadów u źródła;

(iv) ścieków komunalnych i ścieków bytowych w rozumieniu, odpowiednio, art. 2 pkt 1 i 2 dyrektywy 91/271/EWG (

);

(v) osadów w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 86/278/EWG (

), które nie wykazują żadnych niebezpiecznych właściwości wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2008/98/WE;

(vi) odpadów w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98/WE oraz paliw wprowadzanych do współspalarni odpadów zdefiniowanych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (

) i eksploatowanych zgodnie z warunkami tej dyrektywy, pod warunkiem że wsady te nie wykazują żadnych niebezpiecznych właściwości wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2008/98/WE;

(vii) materiałów kategorii 2 lub kategorii 3, lub ich produktów pochodnych, zgodnie z warunkami określonymi w art. 32 ust. 1 i 2 oraz w środkach, o których mowa w art. 32 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, pod warunkiem że gazy odlotowe pochodzą z procesu kompostowania lub fermentacji zgodnie z odpowiednio CMC 3 i 5 w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;

(viii) obornika w rozumieniu art. 3 pkt 20 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 lub jego produktów pochodnych; lub

(ix) pomieszczeń dla zwierząt gospodarskich.

Materiały wsadowe, o których mowa w ppkt (i)–(vi), nie mogą zawierać produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego ani produktów pochodnych objętych zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

3) Zawartość węgla organicznego (Corg) w materiale o wysokiej czystości nie przekracza 0,5 % suchej masy materiału.

4) Materiał o wysokiej czystości zawiera nie więcej niż:

a) 6 mg/kg suchej masy wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA16) (

);

b) 20 ng równoważników toksyczności WHO (

)/kg suchej masy polichlorowanych dibenzodioksyn i dibenzofuranów (PCDD/PCDF) (

5) Produkt nawozowy UE zawierający materiały o wysokiej czystości lub składający się z nich zawiera nie więcej niż:

a) 400 mg/kg suchej masy chromu całkowitego (Cr); oraz

b) 2 mg/kg suchej masy talu (Tl).

6) Jeżeli zgodność z danym wymogiem określonym w pkt 4 i 5 (np. brak określonego zanieczyszczenia) wynika w sposób pewny i niepodważalny z charakteru lub procesu odzyskiwania materiału o wysokiej czystości lub procesu wytwarzania produktu nawozowego UE, zgodność tę można założyć w procedurze oceny zgodności bez przeprowadzania weryfikacji (np. badania), na odpowiedzialność producenta.

7) W przypadku gdy dla kategorii funkcji produktów produktu nawozowego UE zawierającego materiały o wysokiej czystości, o których mowa w pkt 2 lit. b), lub składającego się z nich nie ustanowiono w załączniku I żadnych wymogów dotyczących Salmonella spp., Escherichia coli lub

Enterokoki , te patogeny w produkcie nawozowym UE nie przekraczają limitów określonych w poniższej tabeli:

Mikroorganizmy podlegające badaniu

Plany pobierania próbek

Dopuszczalny poziom

Salmonella spp.

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Escherichia coli lub enterokoki

1 000 w 1 g lub 1 ml

gdzie:

liczba badanych próbek,

liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jednostkach tworzących kolonię (jtk) mieści się między m a M,

wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, uznawana za zadowalającą,

maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

8) Zgodność produktu nawozowego UE zawierającego materiał o wysokiej czystości, o którym mowa w pkt 2 lit. b), lub składającego się z takiego materiału, z wymogami określonymi w pkt 7 lub z wymogami dotyczącymi Salmonella spp., Escherichia coli lub

enterokoki

określonymi w załączniku I w odniesieniu do odpowiedniej kategorii funkcji produktów produktu nawozowego UE weryfikuje się w drodze badania zgodnie z załącznikiem IV część II moduł D1 – Zapewnienie jakości procesu produkcji pkt 5.1.3.1.

Wymogi określone w pkt 7 oraz wymogi dotyczące Salmonella spp., Escherichia coli lub

enterokoki

Enterococcaceae określone w załączniku I dla odpowiedniej kategorii funkcji produktów produktu nawozowego UE składającego się wyłącznie z materiałów o wysokiej czystości, o których mowa w pkt 2 lit. b), nie mają zastosowania, jeżeli materiały o wysokiej czystości lub wszystkie użyte biogeniczne materiały wsadowe zostały poddane jednemu z następujących procesów:

b) przetwarzanie w urządzeniu do pasteryzacji lub oczyszczania w temperaturze 70 °C przez co najmniej jedną godzinę.

Wymogi określone w pkt 7 oraz wymogi dotyczące Salmonella spp., Escherichia coli lub

enterokoki określone w załączniku I dla odpowiedniej kategorii funkcji produktów produktu nawozowego UE składającego się wyłącznie z materiałów o wysokiej czystości, o których mowa w pkt 2 lit. b), nie mają zastosowania, jeżeli gazy odlotowe pochodzą z procesu spalania zdefiniowanego w dyrektywie 2010/75/UE.

9) Materiały o wysokiej czystości przechowywane w sposób, który nie chroni ich przed opadami i bezpośrednim światłem słonecznym, mogą być dodawane do produktu nawozowego UE jedynie wówczas, gdy zostały wyprodukowane maksymalnie 36 miesięcy przed podpisaniem deklaracji zgodności UE dla danego produktu nawozowego UE.

10. Materiał o wysokiej czystości spełnia wymóg określony w CMC 1 pkt 2.

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.