Artykuł 2

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 59 ust. 3, 4 i 5 rozporządzenia (UE) 2017/625, w przypadku gdy państwo członkowskie wycofało wyznaczenie punktu kontroli granicznej lub punktu kontroli innego niż punkt kontroli granicznej, o którym mowa w art. 53 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, w odniesieniu do niektórych kategorii zwierząt lub towarów w wyniku niezgodności z minimalnymi wymogami, o których mowa w art. 64 ust. 3 tego rozporządzenia, lub w wyniku niezgodności ze szczegółowymi zasadami dotyczącymi minimalnych wymogów określonymi w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2019/1014, państwo członkowskie może ponownie wyznaczyć ten punkt kontroli granicznej lub ten punkt kontroli (dalej „ponowne wyznaczenie”) zgodnie z ust. 2–5 niniejszego artykułu.

2. Przed ponownym wyznaczeniem, o którym mowa w ust. 1, państwo członkowskie powiadamia Komisję o środkach, które wprowadziło w celu usunięcia niezgodności z minimalnymi wymogami, o których mowa w ust. 1.

3. W terminie jednego miesiąca od daty otrzymania powiadomienia Komisja ocenia, czy wprowadzone środki są wystarczające do zapewnienia zgodności z minimalnymi wymogami, i w tym terminie informuje państwo członkowskie o wynikach swojej oceny.

4. Państwo członkowskie przystępuje do ponownego wyznaczenia wyłącznie w przypadku, gdy zostało poinformowane przez Komisję zgodnie z ust. 3, że środki wprowadzone przez państwo członkowskie są wystarczające do zapewnienia zgodności z minimalnymi wymogami.

5. Ponowne wyznaczenie zgodnie z ust. 4 może nastąpić wyłącznie w okresie dwóch lat od daty częściowego wycofania wyznaczenia, o którym mowa w ust. 1.

Po upływie dwóch lat ponowne wyznaczenie może nastąpić wyłącznie zgodnie z art. 59 rozporządzenia (UE) 2017/625.