Artykuł 47

1. Sąd, który wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 42 ust. 1, na wniosek strony wydaje zaświadczenie dotyczące:

a) orzeczenia przyznającego prawo do osobistej styczności z dzieckiem – przy użyciu formularza zamieszczonego w załączniku V;

b) orzeczenia co do istoty dotyczącego pieczy nad dzieckiem, przewidującego powrót dziecka oraz wydanego zgodnie z art. 29 ust. 6, przy użyciu formularza zamieszczonego w załączniku VI.

2. Zaświadczenie wypełnia się i wydaje w języku, w którym sporządzono orzeczenie. Zaświadczenie można też wydać w innym języku urzędowym instytucji Unii Europejskiej, o zastosowanie którego wystąpiła jedna ze stron. W żaden sposób nie zobowiązuje to sądu wydającego zaświadczenie do zapewnienia tłumaczenia lub transliteracji przetłumaczalnej treści pól tekstu dowolnego.

3. Sąd wydaje zaświadczenie wyłącznie wtedy, gdy spełnione są następujące warunki:

a) wszystkim stronom, których to dotyczy, zapewniono możliwość bycia wysłuchanymi;

b) dziecku zapewniono możliwość wyrażenia jego poglądów zgodnie z art. 21;

c) w przypadku gdy orzeczenie zostało wydane zaocznie:

(i) osobie nieobecnej doręczono pismo wszczynające postępowanie lub pismo równorzędne, w czasie i w sposób umożliwiający jej przygotowanie obrony; albo

(ii) ustalono, że osoba nieobecna jednoznacznie zgodziła się z orzeczeniem.

4. Bez uszczerbku dla ust. 3 niniejszego artykułu zaświadczenie dotyczące orzeczenia, o którym mowa w art. 42 ust. 1 lit. b), wydawane jest wyłącznie wtedy, gdy sąd, wydając orzeczenie, uwzględnił przyczyny i okoliczności faktyczne leżące u podstaw wcześniejszego orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim zgodnie z art. 13 akapit pierwszy lit. b) lub art. 13 akapit drugi konwencji haskiej z 1980 r.

5. Zaświadczenie jest skuteczne tylko w ramach wykonalności orzeczenia.

6. Od wydania zaświadczenie nie przysługują żadne inne środki zaskarżenia niż środki, o których mowa w art. 48.