Artykuł 59

1. Do postępowania dotyczącego wnoszenia wniosku o odmowę wykonania, w zakresie, w jakim nie zostało to uregulowane w niniejszym rozporządzeniu, stosuje się prawo państwa członkowskiego wykonania.

2. Wnioskodawca przedstawia organowi właściwemu w zakresie wykonania lub sądowi odpis orzeczenia oraz – w stosownych przypadkach i w miarę możliwości – odpowiednie zaświadczenie wydane zgodnie z art. 36 lub 47.

3. Organ właściwy w zakresie wykonania lub sąd może w razie konieczności zobowiązać wnioskodawcę do przedstawienia, zgodnie z art. 91, tłumaczenia lub transliteracji przetłumaczalnej treści pól tekstu dowolnego odpowiedniego zaświadczenia, które wydano zgodnie z art. 36 lub 47 i w którym określono obowiązek podlegający wykonaniu.

4. Jeżeli organ właściwy w zakresie wykonania lub sąd nie jest w stanie kontynuować postępowania bez tłumaczenia lub transliteracji orzeczenia, ten organ lub sąd może zobowiązać wnioskodawcę do przedstawienia, zgodnie z art. 91, takiego tłumaczenia lub takiej transliteracji orzeczenia.

5. Organ właściwy w zakresie wykonania lub sąd może zwolnić z obowiązku przedstawienia dokumentów, o których mowa w ust. 2, jeżeli:

a) już je posiada; lub

b) uzna za nieuzasadnione wezwanie wnioskodawcy do ich przedstawienia.

W przypadku, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b) organ właściwy w zakresie wykonania lub sąd może wezwać drugą stronę do przedstawienia tych dokumentów.

6. Od strony wnioskującej o odmowę wykonania orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim nie można wymagać posiadania adresu do doręczeń w państwie członkowskim wykonania. Strona ta zobowiązana jest mieć pełnomocnika w państwie członkowskim wykonania tylko wówczas, gdy posiadanie takiego pełnomocnika jest obowiązkowe na mocy prawa państwa członkowskiego wykonania bez względu na obywatelstwo stron.