Artykuł 7

1. Oprócz innych wymogów niniejszego rozporządzenia oraz aktów delegowanych i wykonawczych przyjętych na jego podstawie, które mają również zastosowanie do pojazdów kategorii M1 i N1, pojazdy tych kategorii spełniają wymogi określone w ust. 2–5 oraz specyfikacje techniczne określone w aktach wykonawczych, o których mowa w ust. 6.

2. Pojazdy kategorii M1 i N1 muszą być wyposażone w zaawansowane systemy hamowania awaryjnego zaprojektowane i zainstalowane w dwóch fazach oraz zapewniające:

a) wykrywanie przeszkód i pojazdów w ruchu znajdujących się przed pojazdem silnikowym w pierwszej fazie;

b) rozszerzenie zdolności wykrywania, o których mowa w lit. a) tak aby obejmowała ona również pieszych i rowerzystów znajdujących się przed pojazdem silnikowym w drugiej fazie.

3. Pojazdy kategorii M1 i N1 muszą być również wyposażone w system awaryjnego utrzymywania pojazdu na pasie ruchu.

4. Zaawansowane systemy hamowania awaryjnego oraz awaryjnego utrzymywania pojazdu na pasie ruchu muszą w szczególności spełniać następujące wymogi:

a) musi być możliwe wyłączenie jednorazowo tylko jednego z systemów poprzez przeprowadzenie przez kierowcę sekwencji czynności.

b) systemy muszą znajdować się w normalnym trybie pracy przy każdym uruchomieniu głównego wyłącznika pojazdu;

c) musi istnieć możliwość łatwego wyłączenia ostrzeżeń dźwiękowych, przy czym takie działanie nie może jednocześnie wyłączyć funkcji systemu innych niż ostrzeżenia dźwiękowe;

d) kierowca musi mieć możliwość zignorowania działania takich systemów.

5. Pojazdy kategorii M1 i N1 należy projektować i konstruować w taki sposób, aby umożliwić powiększenie strefy zabezpieczenia przed uderzeniem głową w celu zwiększenia ochrony niechronionych uczestników ruchu drogowego i złagodzenia ich potencjalnych obrażeń w przypadku zderzenia.

6. Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych przepisy dotyczące jednolitych procedur i specyfikacji technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów w odniesieniu do wymogów określonych w ust. 2–5 niniejszego artykułu.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 13 ust. 2. Publikuje się je co najmniej na 15 miesięcy przed mającymi zastosowanie datami określonymi w załączniku II.