Artykuł 16b

1. Bez uszczerbku dla ust. 5 niniejszego artykułu, pytania dotyczące praktycznego zastosowania lub wykonania przepisów aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, związanych z nimi aktów delegowanych i wykonawczych, jak i wytycznych i zaleceń przyjętych na mocy tych aktów ustawodawczych, mogą być kierowane do Urzędu przez każdą osobę fizyczną lub prawną, w tym właściwe organy oraz instytucje i organy unijne, w dowolnym języku urzędowym Unii.

Przed skierowaniem pytania do Urzędu, instytucje finansowe oceniają, czy w pierwszej kolejności należy zwrócić się z pytaniem do ich właściwego organu.

Przed opublikowaniem odpowiedzi na dopuszczalne pytania Urząd może zwrócić się o dalsze wyjaśnienia w sprawie pytań zadanych przez osobę fizyczną lub prawną, o której mowa w niniejszym ustępie.

2. Odpowiedzi Urzędu na pytania, o których mowa w ust. 1, są niewiążące. Odpowiedź udostępnia się co najmniej w języku, w jakim zadano pytanie.

3. Urząd tworzy i utrzymuje internetowe narzędzie dostępne na jego stronie internetowej służące zgłaszaniu pytań i terminowej publikacji wszystkich otrzymanych pytań, jak również wszystkich odpowiedzi na wszystkie dopuszczalne pytania zgodnie z ust. 1, chyba że taka publikacja jest sprzeczna z uzasadnionym interesem tych osób lub stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego. Urząd może odrzucić pytania, na które nie zamierza odpowiedzieć. Pytania odrzucone są publikowane przez Urząd na jego stronie internetowej przez okres dwóch miesięcy.

4. Trzech członków Rady Organów Nadzoru posiadających prawo głosu może zwrócić się do Rady Organów Nadzoru o podjęcie decyzji na podstawie art. 44, czy odnieść się do kwestii poruszonej w dopuszczalnym pytaniu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w formie wytycznych na podstawie art. 16, zwrócić się o poradę do Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37, dokonać przeglądu pytań i odpowiedzi w odpowiednich odstępach czasu, przeprowadzić otwarte konsultacje publiczne, czy też przeanalizować potencjalne odnośne koszty i korzyści. Takie konsultacje i analizy są proporcjonalne do zakresu, charakteru i wpływu projektu odnośnych pytań i odpowiedzi lub do szczególnie pilnego charakteru danej kwestii. W przypadku wystąpienia o opinię lub poradę do Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37, zastosowanie ma obowiązek zachowania poufności.

5. Pytania, które wymagają wykładni prawa Unii, Urząd przekazuje Komisji. Urząd publikuje wszystkie odpowiedzi przekazane przez Komisję.”;

13) w art. 17:

a) ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„2.

Na wniosek co najmniej jednego właściwego organu, Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Bankowej Grupy Interesariuszy lub z własnej inicjatywy, w tym podjętej w oparciu o dobrze udokumentowane informacje uzyskane od osób fizycznych lub prawnych, i po poinformowaniu zainteresowanego właściwego organu, Urząd przedstawia w zarysie sposób, w jaki zamierza zająć się daną sprawą oraz, w stosownych przypadkach, przeprowadza postępowanie wyjaśniające w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa unijnego.”;

(ii) dodaje się akapity w brzmieniu:

„Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 35 Urząd może – po poinformowaniu zainteresowanego właściwego organu – skierować należycie uzasadniony i umotywowany wniosek o informacje bezpośrednio do innych właściwych organów, zawsze kiedy zwrócenie się o udzielenie informacji do zainteresowanego właściwego organu okazało się lub zostało uznane za niewystarczające do uzyskania informacji uważanych za niezbędne do celów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii.

Adresaci takiego wniosku udzielają Urzędowi bez zbędnej zwłoki jasnych, dokładnych i kompletnych informacji.”;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a.

Bez uszczerbku dla uprawnień wynikających z niniejszego rozporządzenia oraz przed wydaniem zalecenia określonego w ust. 3 Urząd podejmuje współpracę z zainteresowanym właściwym organem, w przypadku gdy uzna podjęcie takiej współpracy za właściwe w celu usunięcia naruszenia prawa Unii, z zamiarem osiągnięcia porozumienia w sprawie działań, które ten właściwy organ musi podjąć, by dostosować się do przepisów prawa Unii.”;

c) ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie:

„6.

Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na mocy art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do formalnej opinii, o której mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, w przewidzianym okresie, oraz w przypadku gdy konieczne jest terminowe zaradzenie nieprzestrzeganiu przepisów, w celu utrzymania bądź przywrócenia równych warunków konkurencji na rynku lub zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu finansowego i jego integralności, oraz w przypadku gdy odpowiednie wymogi przewidziane w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, są bezpośrednio stosowane wobec instytucji finansowych lub – w kontekście spraw związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmy oraz ze zwalczaniem tych zjawisk – podmiotów sektora finansowego, Urząd może przyjąć decyzję indywidualną, skierowaną do instytucji finansowej lub innego podmiotu sektora finansowego, zobowiązującą je do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do wypełnienia ich obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.

W kwestiach dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, w przypadku gdy odpowiednie wymogi aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie są bezpośrednio stosowane do podmiotów sektora finansowego, Urząd może przyjąć decyzję zobowiązującą właściwy organ do zastosowania się do formalnej opinii, o której mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, w terminie określonym w tym ustępie. Jeżeli organ nie zastosuje się do tej decyzji, Urząd może również przyjąć decyzję zgodnie z akapitem pierwszym. W tym celu Urząd stosuje wszystkie stosowne przepisy prawa Unii oraz – w przypadku gdy to prawo Unii stanowią dyrektywy – prawo krajowe, w zakresie, w jakim transponuje ono te dyrektywy. W przypadku gdy stosowne prawo Unii stanowią rozporządzenia i w przypadku gdy rozporządzenia te wyraźnie przyznają państwom członkowskim możliwość wyboru opcji, Urząd stosuje również prawo krajowe w zakresie, w jakim takie opcje zostały wykonane.

Decyzja Urzędu jest zgodna z formalną opinią wydaną przez Komisję zgodnie z ust. 4.

7. Decyzje przyjęte zgodnie z ust. 6 mają charakter nadrzędny w stosunku do wszelkich wcześniejszych decyzji przyjętych przez właściwe organy w tej samej sprawie.

Podejmując działania w związku z kwestiami, które są przedmiotem formalnej opinii zgodnie z ust. 4 lub decyzji zgodnie z ust. 6, właściwe organy stosują się do formalnej opinii lub, w zależności od przypadku, do decyzji.”;

14) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 17a

Ochrona osób zgłaszających nieprawidłowości

1. Urząd musi posiadać specjalne kanały zgłaszania nieprawidłowości służące do przyjmowania i przetwarzania informacji przekazywanych przez osoby fizyczne lub prawne zgłaszające faktyczne lub potencjalne naruszenia, nadużycia prawa lub przypadki niestosowania prawa Unii.

2. Osoby fizyczne lub prawne dokonujące zgłoszeń za pośrednictwem tych kanałów podlegają, w stosownych przypadkach, ochronie przed odwetem zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937 (

*20

) .

3. Urząd zapewnia możliwość przekazywania wszelkich informacji anonimowo lub poufnie oraz w bezpieczny sposób. Jeżeli Urząd uzna, że przekazane informacje zawierają dowody lub istotne przesłanki wskazujące na istotne naruszenia, Urząd przekazuje informacje zwrotne osobie dokonującej zgłoszenia.

15) art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

W przypadku przyjęcia przez Radę decyzji na mocy ust. 2 niniejszego artykułu i, w wyjątkowych okolicznościach, kiedy niezbędne są skoordynowane działania właściwych organów w związku z niekorzystnym rozwojem sytuacji, który może poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu rynków finansowych i ich integralności lub stabilności całego systemu finansowego w Unii lub jego części, lub też ochronie klientów i konsumentów, Urząd może przyjąć indywidualne decyzje zobowiązujące właściwe organy do podjęcia niezbędnych działań zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2, w celu zaradzenia takiemu rozwojowi sytuacji przez zapewnienie spełniania przez instytucje finansowe i właściwe organy wymogów ustanowionych w tych aktach ustawodawczych.”;

16) w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

W przypadkach określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, i bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 17 Urząd może udzielić właściwym organom wsparcia w osiągnięciu porozumienia zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–4 niniejszego artykułu, w przypadku gdy zachodzi dowolna z następujących okoliczności:

a) na wniosek co najmniej jednego zainteresowanego właściwego organu, jeżeli właściwy organ nie zgadza się z procedurą lub istotą działania lub zaproponowanego działania innego właściwego organu, bądź też z zaniechaniem działania przez inny właściwy organ;

b) w przypadkach, gdy akty ustawodawcze, o których mowa w art. 1 ust. 2, stanowią, że Urząd może udzielać wsparcia z własnej inicjatywy, w sytuacji gdy na podstawie obiektywnych powodów można stwierdzić, że między właściwymi organami istnieje różnica zdań.

W przypadkach, w których akty ustawodawcze, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia przez właściwe organy wspólnej decyzji oraz w przypadku, gdy zgodnie z tymi aktami Urząd może z własnej inicjatywy wspierać zainteresowane właściwe organy w osiągnięciu porozumienia zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–4 niniejszego artykułu, zakłada się, że różnica zdań istnieje, jeżeli organy te nie podejmą wspólnej decyzji w terminach określonych w tych aktach.”;

b) dodaje się ustępy w brzmieniu:

„1a.

W następujących przypadkach zainteresowane właściwe organy bez zbędnej zwłoki powiadamiają Urząd, że nie osiągnięto porozumienia:

a) w przypadku gdy w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń:

(i) termin upłynął; lub

(ii) co najmniej dwa zainteresowane właściwe organy w oparciu o obiektywne powody stwierdzą istnienie różnicy zdań;

b) w przypadku gdy w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń:

(i) co najmniej dwa zainteresowane właściwe organy w oparciu o obiektywne powody stwierdzą istnienie różnicy zdań; lub

(ii) minęły dwa miesiące od daty otrzymania przez właściwy organ wniosku innego właściwego organu o podjęcie określonego działania w celu wypełnienia obowiązków wynikających z tych aktów, a organ, do którego się zwrócono, nie podjął jeszcze decyzji mającej na celu uwzględnienie wniosku.

1b. Przewodniczący ocenia, czy Urząd powinien działać zgodnie z ust. 1. Jeżeli interwencja podejmowana jest z inicjatywy własnej Urzędu, powiadamia on zainteresowane właściwe organy o swojej decyzji dotyczącej interwencji.

W oczekiwaniu na decyzję Urzędu zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 3a w przypadkach, w których akty ustawodawcze, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia wspólnej decyzji, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje indywidualne decyzje. W przypadku gdy Urząd zdecyduje się podjąć działanie, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje decyzje do zakończenia procedury określonej w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.”;

c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„W przypadku gdy zainteresowane właściwe organy nie osiągną porozumienia w fazie postępowania pojednawczego, o którym mowa w ust. 2, Urząd może w celu rozstrzygnięcia sporu wydać decyzję zobowiązującą te organy do podjęcia określonych działań lub do powstrzymania się od określonych działań, oraz zapewnienia zgodności z prawem Unii. Decyzja Urzędu jest wiążąca dla zainteresowanych właściwych organów. Decyzja Urzędu może zobowiązywać właściwe organy do uchylenia lub zmiany decyzji, którą podjęły, lub do skorzystania z uprawnień, które posiadają na podstawie odpowiednich przepisów prawa Unii.”;

d) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3a.

Urząd powiadamia zainteresowane właściwe organy o zakończeniu procedur przewidzianych w ust. 2 i 3, a także – w stosownych przypadkach – o swojej decyzji podjętej zgodnie z ust. 3.”;

e) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.

Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na mocy art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do decyzji Urzędu, i tym samym nie zapewnia spełniania przez instytucję finansową lub – w kontekście spraw związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy lub finansowaniu terroryzmu i zwalczaniem tych zjawisk – podmiot sektora finansowego wymogów, które są wobec nich bezpośrednio stosowane na mocy aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, Urząd może wydać skierowaną do tej instytucji finansowej lub tego podmiotu sektora finansowego indywidualną decyzję, zobowiązującą je do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do wypełnienia ich obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.

W kwestiach dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu Urząd może również przyjąć decyzję zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu, w przypadku gdy odpowiednie wymogi aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie są bezpośrednio stosowane do podmiotów sektora finansowego. W tym celu Urząd stosuje wszystkie stosowne przepisy prawa Unii oraz – w przypadku gdy to prawo Unii stanowią dyrektywy – prawo krajowe, w zakresie, w jakim transponują one te dyrektywy. W przypadku gdy stosowne prawo Unii stanowią rozporządzenia i w przypadku gdy rozporządzenia te wyraźnie przyznają państwom członkowskim możliwość wyboru opcji, Urząd stosuje również prawo krajowe w zakresie, w jakim takie opcje zostały wykonane.”;

17) w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Urząd propaguje i monitoruje – w ramach swoich uprawnień – efektywne, skuteczne i spójne funkcjonowanie kolegiów organów nadzoru, w przypadku gdy zostały ustanowione na podstawie aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, a także wspiera spójność stosowania prawa Unii w tych kolegiach organów nadzoru. Mając na celu konwergencję najlepszych praktyk nadzorczych, Urząd propaguje wspólne plany nadzorcze i wspólne kontrole, natomiast personelowi Urzędu przysługują pełne prawa uczestnictwa w kolegiach organów nadzoru i tym samym może on uczestniczyć w działaniach kolegiów organów nadzoru, w tym w kontrolach na miejscu prowadzonych wspólnie przez co najmniej dwa właściwe organy.”;

b) ust. 2 akapit trzeci lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

inicjować i koordynować ogólnounijne testy warunków skrajnych – zgodnie z art. 32 – w celu oceny odporności instytucji finansowych, w szczególności ryzyka systemowego generowanego przez instytucje finansowe, o którym mowa w art. 23, na niekorzystne zmiany na rynku oraz w celu oceny możliwości wzrostu ryzyka systemowego w sytuacjach skrajnych, zapewniając przy tym stosowanie na poziomie krajowym spójnej metodyki w takich testach, a także w stosownych przypadkach wydawać właściwym organom zalecenie wyeliminowania problemów stwierdzonych w trakcie testu warunków skrajnych, w tym zalecenie przeprowadzenia szczegółowych ocen; może on zalecić właściwym organom przeprowadzenie kontroli na miejscu, przy czym może uczestniczyć w takich kontrolach na miejscu, w celu zapewnienia porównywalności i wiarygodności metod, praktyk i wyników ogólnounijnych ocen;”;

c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Urząd może opracowywać projekty regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych zgodnie z uprawnieniami określonymi w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz zgodnie z art. 10–15, aby zapewnić jednolite warunki stosowania przepisów dotyczących operacyjnego funkcjonowania kolegiów organów nadzoru. Urząd może wydawać wytyczne i zalecenia zgodnie z art. 16, aby propagować konwergencję funkcjonowania nadzoru i najlepszych praktyk nadzorczych, które zostały przyjęte przez kolegia organów nadzoru.”;

18) w art. 22 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł otrzymuje brzmienie:

„Przepisy ogólne dotyczące ryzyk systemowych”;

b) ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„2.

Urząd, we współpracy z ERRS i zgodnie z art. 23, opracowuje wspólny zestaw wskaźników jakościowych i ilościowych służący identyfikowaniu i mierzeniu ryzyka systemowego (»tablica wskaźników ryzyka«).”;

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.

Na wniosek co najmniej jednego właściwego organu, Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji lub z własnej inicjatywy Urząd może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające dotyczące konkretnego rodzaju instytucji finansowej lub rodzaju produktu lub sposobu postępowania w celu oszacowania potencjalnego zagrożenia dla stabilności systemu finansowego lub ochrony klientów lub konsumentów.

W następstwie podstępowania wyjaśniającego przeprowadzonego na podstawie akapitu pierwszego Rada Organów Nadzoru może wydać zainteresowanym właściwym organom odpowiednie zalecenia podjęcia stosownych działań.

Urząd może w tym celu skorzystać z uprawnień powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym art. 35.”;

19) art. 23 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

W porozumieniu z ERRS Urząd opracowuje kryteria identyfikacji i mierzenia ryzyka systemowego oraz odpowiedni system testowania warunków skrajnych, który obejmuje ocenę możliwości wzrostu – w sytuacjach skrajnych – poziomu ryzyka systemowego, które jest generowane przez instytucje finansowe lub na które te instytucje finansowe są narażone, w tym potencjalnego ryzyka systemowego związanego ze środowiskiem. Instytucje finansowe, które mogą generować ryzyko systemowe, podlegają wzmocnionemu nadzorowi, a w razie potrzeby – procedurom naprawczym, o których mowa w art. 25.”;

20) w art. 27 ust. 2 uchyla się akapit trzeci;

21) w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) dodaje się litery w brzmieniu:

„aa)

ustanawianie unijnych strategicznych priorytetów w zakresie nadzoru zgodnie z art. 29a;

ab) tworzenie grup koordynacyjnych zgodnie z art. 45b w celu propagowania konwergencji praktyk nadzorczych i wskazywania najlepszych praktyk;”;

(ii) lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

promowanie skutecznej dwustronnej i wielostronnej wymiany pomiędzy właściwymi organami informacji dotyczących wszystkich istotnych kwestii, w tym cyberbezpieczeństwa i cyberataków , z pełnym poszanowaniem obowiązujących przepisów w zakresie poufności i ochrony danych przewidzianych w odpowiednim unijnym akcie ustawodawczym;”;

(iii) lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

ustanawianie sektorowych i międzysektorowych programów szkoleń, w tym w zakresie innowacji technologicznych, ułatwianie wymian personelu oraz zachęcanie właściwych organów do częstszego korzystania z programów oddelegowania pracowników oraz innych narzędzi.”;

(iv) dodaje się literę w brzmieniu:

„f)

wdrożenie systemu monitorowania służącego do oceny istotnych zagrożeń środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem, z uwzględnieniem porozumienia paryskiego do konwencji ramowej ONZ w sprawie zmiany klimatu;”;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.

Celem wspierania wspólnych podejść i praktyk nadzorczych Urząd może tworzyć, w stosownych przypadkach, nowe, praktyczne instrumenty i narzędzia służące zwiększaniu konwergencji.

W celu ustanowienia wspólnej kultury nadzoru Urząd opracowuje i aktualizuje unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad instytucjami finansowymi w Unii, który należycie uwzględnia charakter, skalę i złożoność ryzyk, praktyki biznesowe, modele biznesowe i wielkość zarówno instytucji finansowych i rynków. Urząd opracowuje również i aktualizuje unijny podręcznik restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczący restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych w Unii, biorąc należycie pod uwagę charakter, skalę i złożoność ryzyka, praktyki biznesowe, modele biznesowe oraz wielkość instytucji finansowych i rynków. Zarówno unijny podręcznik nadzoru, jak i unijny podręcznik restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określają najlepsze praktyki i wysokiej jakości metody i procesy.

W stosownych przypadkach Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne w sprawie opinii, o których mowa w ust. 1 lit. a), oraz narzędzi i instrumentów, o których mowa w niniejszym ustępie. Analizuje on także, w stosownych przypadkach, potencjalne koszty i korzyści z nimi związane. Takie konsultacje i analizy są proporcjonalne do zakresu, charakteru i wpływu opinii lub narzędzi i instrumentów. W stosownych przypadkach Urząd zasięga również porady Bankowej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37.”;

22) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 29a

Unijne strategiczne priorytety w zakresie nadzoru

Po odbyciu dyskusji na forum Rady Organów Nadzoru oraz z uwzględnieniem uwag otrzymanych od właściwych organów, dotychczasowych prac przeprowadzonych przez instytucje Unii oraz analiz, ostrzeżeń i zaleceń opublikowanych przez ERRS, Urząd wskazuje, co najmniej co trzy lata oraz do dnia 31 marca, maksymalnie dwa priorytety o ogólnounijnym znaczeniu, które odzwierciedlają przyszłe zmiany i tendencje. Właściwe organy uwzględniają te priorytety przy opracowywaniu swoich programów prac oraz powiadamiają o nich odpowiednio Urząd. W następnym roku Urząd omawia odnośne działania właściwych organów i wyciąga wnioski. Urząd omawia ewentualne działania następcze, które mogą obejmować wytyczne i zalecenia skierowane do właściwych organów oraz, wzajemne oceny, w odnośnym obszarze.

Priorytety o ogólnounijnym znaczeniu wskazane przez Urząd nie uniemożliwiają właściwym organom stosowania ich najlepszych praktyk , podejmowania działań w oparciu o ich dodatkowe priorytety oraz w odpowiedzi na zmiany sytuacji krajowej, a także uwzględniają specyfikę poszczególnych państw.”;

23) art. 30 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 30

Wzajemne oceny właściwych organów

1. W celu dalszego zwiększania spójności i skuteczności wyników w zakresie nadzoru Urząd przeprowadza okresowo wzajemne oceny wszystkich lub części działań realizowanych przez właściwe organy. W tym celu Urząd opracowuje metody umożliwiające obiektywną ocenę i porównanie ocenianych właściwych organów. Podczas planowania i przeprowadzania wzajemnych ocen uwzględnia się dotychczasowe informacje już uzyskane i oceny już przeprowadzone w odniesieniu do zainteresowanego właściwego organu, w tym wszelkie istotne informacje udzielone Urzędowi zgodnie z art. 35 oraz wszelkie istotne informacje pochodzące od zainteresowanych stron.

2. Do celów niniejszego artykułu Urząd powołuje w trybie doraźnym komitety ds. wzajemnych ocen, w których skład wchodzą pracownicy Urzędu oraz członkowie właściwych organów. Pracom komitetów ds. wzajemnej oceny przewodniczy pracownik Urzędu. Przewodniczący, po konsultacji z Zarządem i w następstwie otwartego zaproszenia do uczestnictwa, proponuje przewodniczącego i członków komitetu ds. wzajemnej oceny, których zatwierdza Rada Organów Nadzoru. Propozycję uznaje się za przyjętą, o ile Rada Organów Nadzoru nie przyjmie decyzji o jej odrzuceniu w terminie 10 dni od złożenia propozycji przez przewodniczącego.

3. Wzajemna ocena obejmuje ocenę między innymi następujących aspektów:

a) adekwatności zasobów, stopnia niezależności i ustaleń dotyczących zarządzania właściwego organu, przy szczególnym uwzględnieniu skutecznego stosowania aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz zdolności reagowania na zmiany na rynku;

b) skuteczności i uzyskanego poziomu konwergencji w stosowaniu prawa Unii i w praktykach nadzorczych, w tym regulacyjnych standardach technicznych i wykonawczych standardach technicznych, wytycznych i zaleceniach przyjętych na mocy art. 10–16, oraz stopnia, w jakim praktyki nadzorcze osiągają cele wyznaczone w prawie Unii;

c) stosowania najlepszych praktyk opracowanych przez właściwe organy, których przyjęcie byłoby korzystne dla innych właściwych organów;

d) skuteczności i poziomu konwergencji w zakresie egzekwowania przepisów przyjętych w trakcie wdrażania prawa Unii, w tym sankcji administracyjnych i innych środków administracyjnych nałożonych wobec osób odpowiedzialnych za nieprzestrzeganie tych przepisów.

4. Urząd sporządza sprawozdanie, w którym przedstawia wyniki wzajemnej oceny. To sprawozdanie wzajemnej oceny przygotowuje komitet ds. wzajemnej oceny i przyjmuje Rada Organów Nadzoru zgodnie z art. 44 ust. 3a. Podczas sporządzania tego sprawozdania komitet ds. wzajemnej oceny konsultuje się z Zarządem, aby zachować spójność z innymi sprawozdaniami z wzajemnej oceny oraz zapewnić równe warunki działania. Zarząd ocenia w szczególności to, czy daną metodykę zastosowano w jednolity sposób. W sprawozdaniu wyjaśnia się i wskazuje środki następcze, które uznaje się za właściwe, proporcjonalne i konieczne w wyniku wzajemnej oceny. Wspomniane środki następcze mogą zostać przyjęte w postaci wytycznych i zaleceń zgodnie z art. 16 oraz opinii zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. a).

Zgodnie z art. 16 ust. 3 właściwe organy dokładają wszelkich starań, aby zastosować się do wszystkich wydanych wytycznych i zaleceń.

Przy opracowywaniu projektów regulacyjnych standardów technicznych lub projektów wykonawczych standardów technicznych zgodnie z art. 10–15 bądź wytycznych lub zaleceń zgodnie z art. 16 Urząd bierze pod uwagę wynik wzajemnych ocen, w tym wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań, w celu zapewnienia konwergencji najwyższej jakości praktyk nadzorczych.

5. W przypadku gdy – biorąc pod uwagę wynik wzajemnej oceny lub wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań – Urząd uzna, że z punktu widzenia Unii niezbędna jest dalsza harmonizacja unijnych przepisów mających zastosowanie do instytucji finansowych lub właściwych organów, przedkłada on swoją opinię Komisji.

6. Dwa lata po opublikowaniu sprawozdania z wzajemnej oceny Urząd przystępuje do sporządzenia sprawozdania podsumowującego. Sprawozdanie dotyczące działań następczych jest przygotowywane przez komitet ds. wzajemnej oceny i przyjmowane przez Radę Organów Nadzoru zgodnie z art. 44 ust. 3a. Podczas sporządzania tego sprawozdania komitet ds. wzajemnej oceny konsultuje się z Zarządem, aby zachować spójność z innymi sprawozdaniami dotyczącymi działań następczych. Sprawozdanie podsumowujące zawiera ocenę m.in. adekwatności i skuteczności działań podjętych przez właściwe organy, które są objęte wzajemną oceną, w odpowiedzi na środki następcze określone w sprawozdaniu z wzajemnej oceny.

7. Komitet ds. wzajemnej oceny, po konsultacji z właściwymi organami podlegającymi wzajemnej ocenie, wskazuje uzasadnione główne wnioski z wzajemnej oceny. Urząd publikuje uzasadnione główne wnioski z wzajemnej oceny oraz ze sprawozdania podsumowującego, o którym mowa w ust. 6. W przypadku gdy uzasadnione główne wnioski Urzędu różnią się od wniosków wskazanych przez komitet ds. wzajemnej oceny, Urząd przekazuje, przy zachowaniu poufności, wnioski komitetu ds. wzajemnej oceny Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji. Jeżeli właściwy organ, który jest objęty wzajemną oceną, obawia się, że opublikowanie uzasadnionych głównych wniosków Urzędu stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego, ma on możliwość skierowania sprawy do Rady Organów Nadzoru. Rada Organów Nadzoru może podjąć decyzję o niepublikowaniu tych wniosków.

8. Do celów niniejszego artykułu Zarząd przygotowuje propozycję planu prac w zakresie wzajemnej oceny na najbliższe dwa lata, w którym to planie uwzględnia się między innymi doświadczenia wyniesione z poprzednich wzajemnych ocen oraz wnioski z dyskusji prowadzonych na forum grupy koordynacyjnej, o której mowa w art. 45b. Plan prac w zakresie wzajemnej oceny stanowi oddzielną część rocznego i wieloletniego programu prac. Plan ten podaje się do wiadomości publicznej. W przypadku pilnego charakteru sprawy lub w przypadku nieprzewidzianych zdarzeń Urząd może zdecydować o przeprowadzeniu dodatkowych wzajemnych ocen.”;

24) w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:

a) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1.

Urząd pełni ogólną rolę koordynatora pomiędzy właściwymi organami, w szczególności w przypadku niekorzystnego rozwoju sytuacji, który może potencjalnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych, bądź też stabilności systemu finansowego w Unii.”;

b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„2.

Urząd wspiera skoordynowaną reakcję na poziomie Unii, między innymi poprzez:”;

(ii) lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

podejmowanie odpowiednich działań w przypadku rozwoju sytuacji, który może zagrozić funkcjonowaniu rynków finansowych, celem koordynacji działań podejmowanych przez odpowiednie właściwe organy;”;

(iii) dodaje się literę w brzmieniu:

„ea)

stosowanie odpowiednich środków w celu koordynacji działań podejmowanych przez odpowiednie właściwe organy z myślą o ułatwianiu wchodzenia na rynek podmiotów stosujących innowacje technologiczne lub wprowadzania na rynek produktów opartych na innowacjach technologicznych;”;

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3.

Aby przyczyniać się do stworzenia wspólnego europejskiego podejścia do innowacji technologicznych, Urząd propaguje konwergencję praktyk nadzorczych przy wsparciu, w stosownych przypadkach, ze strony komitetu ds. ochrony konsumentów i innowacji finansowych, ułatwiając wchodzenie na rynek podmiotów stosujących innowacje technologiczne lub wprowadzanie na rynek produktów opartych na innowacjach technologicznych, zwłaszcza poprzez wymianę informacji i najlepszych praktyk. W stosownych przypadkach Urząd może wydać wytyczne lub zalecenia zgodnie z art. 16.”;

25) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 31a

Wymiana informacji dotyczących kompetencji i reputacji

Urząd, wraz z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), ustanawia system wymiany informacji istotnych z punktu widzenia prowadzonej przez właściwe organy oceny kompetencji i reputacji posiadaczy znacznych pakietów akcji, dyrektorów i osób pełniących kluczowe funkcje w instytucjach finansowych zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

26) w art. 32 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł otrzymuje brzmienie:

„Ocena zmian na rynku, w tym testów warunków skrajnych”;

b) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Urząd monitoruje i ocenia zmiany zachodzące na rynku podlegającym jego kompetencjom oraz, w razie potrzeby, informuje Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), ERRS oraz Parlament Europejski, Radę i Komisję o tendencjach w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego, potencjalnych zagrożeniach i słabościach. Do swojej oceny Urząd włącza analizę rynków, na których działają instytucje finansowe, oraz ocenę skutków, jakie ewentualne zmiany na rynku mogą mieć dla tych instytucji.”;

c) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„2.

Urząd inicjuje i koordynuje ogólnounijne oceny odporności instytucji finansowych na niekorzystne zmiany na rynku. W tym celu opracowuje on:”

(ii) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

wspólną metodologię oceny wpływu scenariuszy ekonomicznych na sytuację finansową instytucji finansowej, z uwzględnieniem między innymi zagrożeń wynikających z niekorzystnych zmian środowiskowych;”;

(iii) dodaje się literę w brzmieniu:

„aa)

wspólną metodologię identyfikacji instytucji finansowych, które mają zostać objęte ogólnounijnymi ocenami;”;

(iv) litery c) i d) otrzymują brzmienie:

„c)

wspólną metodologię oceny wpływu określonych produktów lub procesów dystrybucji na daną instytucję finansową;

d) wspólną metodologię wyceny aktywów niezbędną do przeprowadzania testów warunków skrajnych; oraz”;

(v) dodaje się literę w brzmieniu:

„e)

wspólną metodologię oceny wpływu zagrożeń środowiskowych na stabilność finansową instytucji finansowej.”;

(vi) dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do celów niniejszego ustępu Urząd współpracuje z ERRS.”;

d) ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„3.

Bez uszczerbku dla zadań ERRS określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1092/2010, raz w roku, a w razie potrzeby częściej, Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i ERRS oceny tendencji, potencjalnych zagrożeń i słabości w obszarze podlegającym jego kompetencjom, w połączeniu z tablicą wskaźników ryzyka, o której mowa w art. 22 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.”;

e) ust. 3b otrzymuje brzmienie:

„3b.

Urząd może zwrócić się do właściwych organów, aby wymagały od instytucji finansowych poddania informacji, które muszą one przekazać na mocy ust. 3a, niezależnej kontroli.”;

27) art. 33 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 33

Współpraca międzynarodowa, w tym równoważność

1. Bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji państw członkowskich i instytucji Unii Urząd może nawiązywać kontakty i zawierać porozumienia administracyjne z organami regulacyjnymi, organami nadzoru, oraz, w stosownych przypadkach, organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organizacjami międzynarodowymi oraz z administracjami państw trzecich. Ustalenia te nie tworzą zobowiązań prawnych dla Unii i jej państw członkowskich, ani nie uniemożliwiają państwom członkowskim i ich właściwym organom zawierania dwustronnych lub wielostronnych porozumień z tymi państwami trzecimi.

Jeżeli państwo trzecie – zgodnie z obowiązującym aktem delegowanym przyjętym przez Komisję na podstawie art. 9 dyrektywy (UE) 2015/849 – figuruje w wykazie jurysdykcji mających strategiczne braki w krajowych systemach przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, które to braki stwarzają znaczące zagrożenia dla systemu finansowego Unii, Urząd nie zawiera porozumień administracyjnych z organami regulacyjnymi, organami nadzoru oraz, w stosownych przypadkach, organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tego państwa trzeciego. Nie wyklucza to innych form współpracy między Urzędem a danymi organami państwa trzeciego w celu zmniejszenia zagrożeń dla systemu finansowego Unii.

2. Na specjalny wniosek Komisji o udzielenie porady lub gdy jest do tego zobowiązany na podstawie aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd pomaga Komisji w przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności ram prawnych i nadzorczych w państwach trzecich.

3. Urząd monitoruje stosowne zmiany – zwracając szczególną uwagę na ich wpływ na stabilność finansową, integralność rynku, ochronę inwestorów lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego – w zakresie regulacji, nadzoru i – w stosownych przypadkach – restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także zmiany praktyk dotyczących egzekwowania przepisów oraz zmiany na rynkach w państwach trzecich – w zakresie, w jakim te zmiany mają znaczenie dla opartych na analizie ryzyka ocen równoważności – w odniesieniu do których to państw trzecich Komisja przyjęła – na podstawie aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2 – decyzje w sprawie równoważności.

Ponadto Urząd sprawdza, czy kryteria, na podstawie których podjęto decyzje w sprawie równoważności, oraz wszelkie określone w nich warunki są nadal spełniane.

Urząd może utrzymywać kontakty z odpowiednimi organami w państwach trzecich. Urząd przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru (Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru (Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) poufne sprawozdanie zawierające podsumowanie ustaleń, jakich dokonał w trakcie monitorowania prowadzonego w stosunku do wszystkich równoważnych państw trzecich. W sprawozdaniu szczególną uwagę poświęca się zwłaszcza skutkom dla stabilności finansowej, integralności rynku, ochrony inwestorów lub funkcjonowania rynku wewnętrznego.

W przypadku gdy Urząd zidentyfikuje istotne zmiany w zakresie regulacji, nadzoru lub, w stosownych przypadkach, restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub praktyk dotyczących egzekwowania przepisów w państwach trzecich, o których mowa w niniejszym ustępie, które mogą mieć wpływ na stabilność finansową Unii lub jednego państwa członkowskiego lub większej ich liczby, integralność rynku, ochronę inwestorów lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego, bez zbędnej zwłoki informuje o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję w trybie poufnym.

4. Bez uszczerbku dla konkretnych wymagań określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 zdanie drugie niniejszego artykułu, Urząd współpracuje – w miarę możliwości – z odpowiednimi właściwymi organami oraz – w stosownych przypadkach – również z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państw trzecich, których ramy regulacyjne i nadzorcze zostały uznane za równoważne. Co do zasady współpraca ta odbywa się na podstawie porozumień administracyjnych zawartych z odpowiednimi organami tych państw trzecich. Podczas negocjowania takich porozumień administracyjnych Urząd uwzględnia postanowienia dotyczące następujących kwestii:

a) mechanizmów, które pozwolą Urzędowi uzyskiwać wszelkie istotne informacje, w tym informacje na temat systemu regulacyjnego, podejścia nadzorczego, istotnych zmian na rynkach i wszelkich zmian, które mogą mieć wpływ na decyzję w sprawie równoważności;

b) w zakresie, w jakim jest to konieczne do kontroli realizacji takich decyzji w sprawie równoważności – procedur dotyczących koordynacji działań nadzorczych, w tym – w stosownych przypadkach – kontroli na miejscu.

Urząd informuje Komisję, w przypadku gdy właściwy organ państwa trzeciego odmówi zawarcia takiego porozumienia administracyjnego lub gdy odmówi skutecznej współpracy.

5. W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w Unii oraz wzmocnienia międzynarodowej koordynacji w zakresie nadzoru finansowego Urząd może opracować modelowe porozumienia administracyjne. Właściwe organy dokładają wszelkich starań, aby zawierać swoje porozumienia w oparciu o modelowe porozumienie.

W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd przedstawia informacje na temat porozumień administracyjnych uzgodnionych z organami nadzoru, organizacjami międzynarodowymi lub administracjami z państw trzecich oraz informacje dotyczące pomocy, której Urząd udzielił Komisji przy przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności, oraz monitorowania przez Urząd zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.

6. W ramach swoich uprawnień wynikających z niniejszego rozporządzenia oraz aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd przyczynia się do zapewnienia jednolitego, wspólnego, spójnego i skutecznego reprezentowania interesów Unii na forach międzynarodowych.”;

28) uchyla się art. 34;

29) w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

a) uchyla się ust. 3;

b) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4.

Po otrzymaniu ostrzeżenia lub zalecenia ERRS skierowanego do Urzędu Urząd omawia to ostrzeżenie lub zalecenie na kolejnym posiedzeniu Rady Organów Nadzoru lub, w stosownym przypadku, wcześniej, aby ocenić skutki takiego ostrzeżenia lub zalecenia dla realizacji swoich zadań oraz ewentualne dalsze działania w związku z takim ostrzeżeniem lub zaleceniem.

W drodze odpowiedniej procedury decyzyjnej Urząd podejmuje decyzję w sprawie wszelkich działań, które należy podjąć w odpowiedzi na problemy wskazane w ostrzeżeniach i zaleceniach, zgodnie z uprawnieniami przyznanymi Urzędowi na mocy niniejszego rozporządzenia.

Jeżeli Urząd nie podejmuje działań w związku z ostrzeżeniem lub zaleceniem, informuje on ERRS o powodach niepodjęcia działania. ERRS informuje o tym Parlament Europejski zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010. ERRS informuje również o tym Radę.

5. Po otrzymaniu ostrzeżenia lub zalecenia skierowanego przez ESRB do właściwego organu, Urząd korzysta w stosownych przypadkach z uprawnień przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia, tak aby zapewnić terminowe podjęcie działań następczych.

W przypadku gdy adresat zalecenia ERRS nie zamierza się do niego zastosować, informuje o tym Radę Organów Nadzoru i omawia z nią powody niepodjęcia działania.

Jeżeli właściwy organ informuje – zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010 – Parlament Europejski, Radę, Komisję i ERRS o działaniach podjętych w odpowiedzi na zalecenie ERSB, właściwy organ należycie uwzględnia opinie Rady Organów Nadzoru.”;

c) uchyla się ust. 6;

30) w art. 37 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2.

W skład Bankowej Grupy Interesariuszy wchodzi 30 członków, z których:

a) 13 członków reprezentuje – w stosunku gwarantującym równowagę – instytucje finansowe działające w Unii, z których trzech reprezentuje banki spółdzielcze i kasy oszczędnościowe;

b) 13 członków reprezentuje pracowników instytucji finansowych działających w Unii, konsumentów, osoby korzystające z usług bankowych i przedstawicieli MŚP;

c) czterech członków to niezależni, wybitni naukowcy.

3. Członków Bankowej Grupy Interesariuszy wyznacza Rada Organów Nadzoru zgodnie z otwartą i przejrzystą procedurą wyboru. Przy podejmowaniu swojej decyzji Rada Organów Nadzoru zapewnia, w miarę możliwości, odpowiednie odzwierciedlenie różnorodności sektora bankowego, równowagę geograficzną i równowagę płci oraz reprezentację zainteresowanych stron z całej Unii. Członków Bankowej Grupy Interesariuszy wybiera się na podstawie ich kwalifikacji, umiejętności, odpowiedniej wiedzy i udokumentowanej wiedzy fachowej.”;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3a.

Członkowie Bankowej Grupy Interesariuszy wybierają spośród swoich członków przewodniczącego. Kadencja przewodniczącego trwa dwa lata.

Parlament Europejski, ilekroć wpłynie taki wniosek, może wezwać przewodniczącego Bankowej Grupy Interesariuszy do złożenia przed nim oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na wszelkie pytania posłów.”;

c) ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„4.

Urząd przekazuje Bankowej Grupie Interesariuszy wszystkie niezbędne informacje, z zastrzeżeniem zachowania tajemnicy służbowej zgodnie z art. 70 niniejszego rozporządzenia, i zapewnia jej odpowiednią obsługę administracyjną. Członkom Bankowej Grupy Interesariuszy reprezentującym organizacje typu non profit – z wyjątkiem przedstawicieli branży – zapewnia się odpowiedni zwrot kosztów. Taki zwrot kosztów uwzględnia wykonane przez członków prace przygotowawcze i dalsze działania oraz jest co najmniej równy stawkom zwrotu kosztów przysługującego urzędnikom zgodnie z tytułem V rozdział 1 sekcja 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (

*21

) (regulamin pracowniczy). Bankowa Grupa Interesariuszy może utworzyć grupy robocze do spraw technicznych. Kadencja członków Bankowej Grupy Interesariuszy wynosi cztery lata, a po tym okresie przeprowadza się nową procedurę wyboru.

d) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5.

Bankowa Grupa Interesariuszy może doradzać Urzędowi we wszelkich kwestiach związanych z zadaniami Urzędu, ze szczególnym uwzględnieniem zadań określonych w art. 10–16, 29, 30 i 32.

Jeżeli członkowie Bankowej Grupy Interesariuszy nie są w stanie uzgodnić porady, dopuszcza się wydanie odrębnej porady przez jedną trzecią jej członków lub przez członków reprezentujących jedną grupę zainteresowanych stron.

Bankowa Grupa Interesariuszy, Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, Grupa Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji i Grupa Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych mogą wydawać wspólne porady w kwestiach dotyczących prac Europejskich Urzędów Nadzoru na podstawie art. 56 dotyczącego wspólnych stanowisk i wspólnych aktów.”;

e) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7.

Urząd podaje do wiadomości publicznej porady Bankowej Grupy Interesariuszy, odrębne porady jej członków oraz wyniki przeprowadzonych konsultacji, a także informacje dotyczące sposobu, w jaki uwzględniono porady i wyniki konsultacji.”;

31) art. 39 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 39

Procedury podejmowania decyzji

1. Podejmując decyzje na podstawie art. 17, 18 i 19, Urząd postępuje zgodnie z ust. 2–6 niniejszego artykułu.

2. Urząd informuje każdego adresata danej decyzji w jego języku urzędowym o zamiarze podjęcia decyzji, wyznaczając termin, w którym adresat ten może wyrazić swoją opinię na temat przedmiotu tej decyzji, w pełni uwzględniając pilny charakter, złożoność i potencjalne skutki sprawy. Adresat może wyrazić opinię w swoim języku urzędowym. Przepis ustanowiony w zdaniu pierwszym stosuje się odpowiednio w odniesieniu do zaleceń, o których mowa w art. 17 ust. 3.

3. W decyzjach Urzędu przedstawia się powody, dla których zostały one przyjęte.

4. Adresaci decyzji Urzędu są informowani o środkach odwoławczych przysługujących im na mocy niniejszego rozporządzenia.

5. W przypadku gdy Urząd podjął decyzję na podstawie art. 18 ust. 3 lub art. 18 ust. 4, w odpowiednich odstępach czasu dokonuje jej przeglądu.

6. Decyzje podejmowane przez Urząd na podstawie art. 17, 18 lub 19 podaje się do wiadomości publicznej. Podając decyzję do wiadomości publicznej, ujawnia się właściwy organ lub instytucję finansową, których ona dotyczy, oraz główną treść decyzji, chyba że takie upublicznienie jest sprzeczne z uzasadnionym interesem tej instytucji finansowej lub z ochroną jej tajemnicy handlowej, bądź też mogłoby poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu oraz integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego Unii lub jego części.”;

32) w art. 40 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

Przewodniczący;”;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„8.

W przypadku gdy krajowy organ publiczny, o którym mowa w ust. 1 lit. b), nie jest odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony konsumentów, członek Rady Organów Nadzoru, o którym mowa w tej literze, może podjąć decyzję o tym, że będzie mu towarzyszył przedstawiciel z organu odpowiedzialnego za ochronę konsumentów z danego państwa członkowskiego, któremu to przedstawicielowi nie przysługuje prawo głosu. W przypadku gdy w danym państwie członkowskim odpowiedzialność za ochronę konsumentów jest dzielona między kilkoma organami, organy te uzgadniają wspólnego przedstawiciela.”;

33) art. 41 i 42 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 41

Komitety wewnętrzne

1. Rada Organów Nadzoru, z własnej inicjatywy lub na wniosek Przewodniczącego, może tworzyć komitety wewnętrzne na potrzeby realizacji konkretnych zadań wchodzących w zakres jej kompetencji. Na wniosek Zarządu lub Przewodniczącego Rada Organów Nadzoru może tworzyć komitety wewnętrzne na potrzeby realizacji konkretnych zadań wchodzących w zakres kompetencji Zarządu. Rada Organów Nadzoru może przekazać wykonywanie niektórych wyraźnie określonych zadań i podejmowanie niektórych wyraźnie określonych decyzji komitetom wewnętrznym, Zarządowi lub Przewodniczącemu.

2. Do celów art. 17 i nie naruszając roli komitetu, o którym mowa w art. 9a ust. 7, Przewodniczący wysuwa propozycję decyzji o powołaniu niezależnego zespołu, która to decyzja podlega przyjęciu przez Radę Organów Nadzoru. W skład niezależnego zespołu wchodzą Przewodniczący i sześciu innych członków, których proponuje Przewodniczący po konsultacji z Zarządem oraz w następstwie otwartego zaproszenia do uczestnictwa. Tych sześciu innych członków nie może być przedstawicielami właściwego organu, któremu zarzuca się naruszenie prawa Unii, oraz nie może mieć żadnego interesu w danej sprawie ani bezpośrednich powiązań z danym właściwym organem.

Każdy członek niezależnego zespołu ma jeden głos.

Niezależny zespół przyjmuje decyzje, gdy co najmniej czterech jego członków głosuje za ich przyjęciem.

3. Do celów art. 19 i nie naruszając roli komitetu, o którym mowa w art. 9a ust. 7, Przewodniczący wysuwa propozycję decyzji o powołaniu niezależnego zespołu, która to decyzja podlega przyjęciu przez Radę Organów Nadzoru. W skład niezależnego zespołu wchodzą Przewodniczący i sześciu innych członków, których proponuje Przewodniczący po konsultacji z Zarządem oraz w następstwie otwartego zaproszenia do uczestnictwa. Tych sześciu innych członków nie może być przedstawicielami właściwych organów, które są stroną sporu, oraz nie może mieć żadnego interesu w danym sporze ani bezpośrednich powiązań z danymi właściwymi organami.

Każdy członek niezależnego zespołu ma jeden głos.

Niezależny zespół przyjmuje decyzje, gdy co najmniej czterech jego członków głosuje za ich przyjęciem.

4. Do celów prowadzenia postępowań wyjaśniających przewidzianych w art. 22 ust. 4 akapit pierwszy Przewodniczący może wystąpić z propozycją decyzji o wszczęcie postępowania wyjaśniającego oraz decyzji powołania niezależnego zespołu, która to decyzja podlega przyjęciu przez Radę Organów Nadzoru. W skład niezależnego zespołu wchodzą Przewodniczący i sześciu innych członków, których proponuje Przewodniczący po konsultacji z Zarządem oraz w następstwie otwartego zaproszenia do uczestnictwa.

Każdy członek niezależnego zespołu ma jeden głos.

Niezależny zespół przyjmuje decyzje, gdy co najmniej czterech jego członków głosuje za ich przyjęciem.

5. Zespoły, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, lub Przewodniczący przedstawiają propozycje decyzji przewidzianych w art. 17 lub 19 – z wyjątkiem kwestii dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu – do ostatecznego przyjęcia przez Radę Organów Nadzoru. Zespół, o którym mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, przedstawia Radzie Organów Nadzoru wyniki postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego na podstawie art. 22 ust. 4 akapit pierwszy.

6. Rada Organów Nadzoru przyjmuje regulamin wewnętrzny zespołów, o których mowa w niniejszym artykule.