Artykuł 11

1. Państwa członkowskie nie utrudniają wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku opon na swoich terytoriach, jeżeli opony te są zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

2. W przypadku gdy państwa członkowskie stosują zachęty w przypadku opon, zachęty takie mogą dotyczyć tylko opon klasy A lub B w odniesieniu do oporu toczenia lub przyczepności na mokrej nawierzchni w rozumieniu odpowiednio części A i B załącznika I. Środki podatkowe i środki o charakterze fiskalnym nie mogą stanowić zachęt do celów niniejszego rozporządzenia.

3. Bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) 2019/1020, w przypadku gdy odpowiedni organ krajowy zdefiniowany w art. 3 pkt 37 rozporządzenia (UE) 2018/858 ma wystarczający powód, aby sądzić, że dostawca nie zapewnił dokładności etykiety opony zgodnie z art. 4 ust. 6 niniejszego rozporządzenia, sprawdza on, czy klasy i dodatkowe informacje na temat właściwości użytkowych zadeklarowane na etykiecie opony odpowiadają wartościom i dokumentacji przekazanej przez dostawcę, zgodnie z art. 4 ust. 5 niniejszego rozporządzenia.

4. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/1020 państwa członkowskie zapewniają, aby krajowe organy nadzoru rynku ustanowiły system kontroli rutynowych i kontroli ad hoc punktów sprzedaży w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.

5. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji i mechanizmów egzekwowania stosowanych w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i aktów delegowanych przyjętych na jego podstawie oraz wprowadzają wszelkie środki niezbędne do zapewnienia wdrożenia tych przepisów. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 1 maja 2021 r. o tych przepisach i środkach, o których Komisja nie została uprzednio powiadomiona, a także powiadamiają ją niezwłocznie o wszelkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą.