Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2020/1130 z dnia 30 lipca 2020 r. wykonujące art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/44 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii
Załącznik
W mocyW sekcji A (Osoby) załącznika III do rozporządzenia (UE) 2016/44 wpis 18 otrzymuje brzmienie:
„18.
GHWELL, Khalifa
alias AL GHWEIL, Khalifa
AL-GHAWAIL, Khalifa
GHAWIL, Khalifa Mohamed
Data urodzenia: 1 stycznia 1956 r. lub 1 stycznia 1951 r.
Miejsce urodzenia: Misurata, Libia
Obywatelstwo: libijskie
Paszport: A005465 (Libia), wydany 12 kwietnia 2015 r., termin ważności: 11 kwietnia 2017 r.
oraz
J690P666 (Libia) wydany 12 czerwca 2016 r., termin ważności: 11 czerwca 2024 r.
Płeć: mężczyzna.
Adres: Qasr Ahmed Street, Misurata, Libya
Khalifa Ghwell był »premierem i ministrem obrony« w nieuznawanym na arenie międzynarodowej Powszechnym Kongresie Narodowym (zwanym także »rządem ocalenia narodowego«) i odpowiadał za jego działalność.
W dniu 7 lipca 2015 r. zademonstrował swoje poparcie dla Frontu Niezłomności (Alsomood) – nowej formacji wojskowej liczącej 7 brygad, której zadaniem jest niedopuszczenie do uformowania rządu jedności w Trypolisie; dokonał tego przez obecność na uroczystości podpisania inaugurującej tę formację wraz z »przewodniczącym« Powszechnego Kongresu Narodowego Nurim Abu Sahmainem.
Jako »premier« z ramienia Powszechnego Kongresu Narodowego odgrywał centralną rolę w utrudnianiu utworzenia rządu jedności narodowej powstałego w ramach libijskiego porozumienia politycznego.
W dniu 15 stycznia 2016 r., jako »premier i minister obrony« Powszechnego Kongresu Narodowego w Trypolisie, nakazał aresztować mogących pojawiać się w Trypolisie członków nowego zespołu ds. bezpieczeństwa, których mianował premier elekt rządu jedności narodowej.
W dniu 31 sierpnia 2016 r. nakazał »premierowi« i »ministrowi obrony«»rządu ocalenia narodowego« powrócić do pracy, po tym jak Izba Reprezentantów odrzuciła rząd jedności narodowej.
1.4.2016”
Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.