Załącznik I

W niniejszym załączniku wyjaśniono metodykę obliczania maksymalnego wkładu finansowego dostępnego dla poszczególnych państw członkowskich zgodnie z art. 11. Metodyka ta uwzględnia, w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego:

— liczbę ludności;

— odwrotność PKB na mieszkańca;

— średnią stopę bezrobocia w ciągu ostatnich pięciu lat w porównaniu ze średnią unijną (2015–2019);

— spadek realnego PKB w 2020 r. i spadek realnego PKB w latach 2020 i 2021 łącznie.

Aby uniknąć nadmiernej koncentracji zasobów:

— odwrotność PKB na mieszkańca ograniczona jest do maksymalnie 150 % średniej unijnej;

— odchylenie stopy bezrobocia danego państwa członkowskiego od średniej unijnej ograniczone jest do maksymalnie 150 % średniej unijnej;

— aby uwzględnić generalnie bardziej stabilne rynki pracy zamożniejszych państw członkowskich (których DNB na mieszkańca kształtuje się powyżej średniej unijnej), odchylenie stopy bezrobocia tych państw od średniej unijnej ograniczone jest do maksymalnie 75 %.

Maksymalny wkład finansowy państwa członkowskiego w ramach Instrumentu (MFCi) określa się następująco:

MFCi = ν

i × (FS)

gdzie:

FS (wsparcie finansowe) oznacza finansowanie dostępne w ramach Instrumentu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. a); oraz

νi oznacza klucz alokacji państwa członkowskiego i, zdefiniowany jako:

νi = 0,7 κi + 0,3 αi

gdzie:

κi oznacza klucz alokacji zastosowany do 70 % kwoty, o której mowa w art. 6 ust. 1 lit. a), i określony w załączniku II); i

αi oznacza klucz alokacji zastosowany do 30 % kwoty, o której mowa w art. 6 ust. 1 lit. a), i określony w załączniku III.