Artykuł 26

1. Zastępczy unikalny dożywotni dokument identyfikacyjny wydaje się dla zwierzęcia koniowatego, w przypadku gdy:

a) utracono oryginalny unikalny dożywotni dokument identyfikacyjny oraz:

(i) nie można ustalić tożsamości koniowatego;

(ii) nie ma wskazówek ani dowodów świadczących o tym, że dla danego koniowatego uprzednio wydano unikalny dożywotni dokument identyfikacyjny; lub

b) usunięto, zmodyfikowano lub zastąpiono fizyczny identyfikator lub unikalny dożywotni dokument identyfikacyjny bez zezwolenia właściwego organu zakładu, w którym zwierzę koniowate jest zwykle utrzymywane.

2. W przypadkach opisanych w ust. 1 właściwy organ odpowiedzialny za obszar administracyjny, na którym zwierzę koniowate jest zwykle utrzymywane – lub w stosownych przypadkach jednostka upoważniona – na wniosek podmiotu lub właściwego organu:

a) zarządza zastosowanie u zwierzęcia koniowatego fizycznych środków identyfikacji;

b) nadaje zwierzęciu nowy niepowtarzalny kod, który odpowiada komputerowej bazie danych, w której zarejestrowano wydanie tego zastępczego dokumentu identyfikacyjnego;

c) wydaje i dostarcza zastępczy dokument identyfikacyjny wyraźnie oznaczony jako taki, w formacie standardowym albo rozszerzonym w zależności od wniosku podmiotu;

d) uznaje zwierzę koniowate za nieprzeznaczone do uboju w celu spożycia przez ludzi, dokonując odpowiedniego wpisu w sekcji II część II wzoru dokumentu identyfikacyjnego dla koniowatych określonego w części 1 załącznika II oraz w komputerowej bazie danych.

3. Dane w zastępczym dokumencie identyfikacyjnym wydanym zgodnie z ust. 2 wprowadza się poprzez odniesienie do niepowtarzalnego kodu w komputerowej bazie danych.