Artykuł 40

Obowiązki lekarzy weterynarii w odniesieniu do dokumentacji dotyczącej statusu koniowatych przeznaczonych do uboju w celu spożycia przez ludzi lub wykluczonych z takiego uboju w dokumentach tymczasowych

1. Jeżeli ze wskazania dotyczącego zwierzęcia koniowatego identyfikowanego za pomocą tymczasowego dokumentu identyfikacyjnego wynika wymóg leczenia weterynaryjnym produktem leczniczym dopuszczonym zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/6, lub produktem leczniczym zastosowanym zgodnie z art. 112 ust. 4 tego rozporządzenia, lub zawierającym substancję umieszczoną w wykazie substancji określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1950/2006, przed podaniem weterynaryjnego produktu leczniczego odpowiedzialny lekarz weterynarii:

a) weryfikuje tożsamość zwierzęcia koniowatego na podstawie informacji podanych w tymczasowym dokumencie identyfikacyjnym;

b) jeżeli zapewniony jest dostęp do komputerowej bazy danych, sprawdza status dotyczący przeznaczenia zwierzęcia do uboju w celu spożycia przez ludzi lub wykluczenia go z takiego uboju w tymczasowym dokumencie identyfikacyjnym oraz w komputerowej bazie danych;

c) jeżeli zwierzę koniowate nie zostało już wykluczone z uboju w celu spożycia przez ludzi, wprowadza do tymczasowego dokumentu identyfikacyjnego wymagane informacje w formularzu, o którym mowa w art. 24 ust. 2, w celu:

(i) ostatecznego wykluczenia zwierzęcia koniowatego z uboju w celu spożycia przez ludzi przed podaniem produktu leczniczego zastosowanego zgodnie z art. 112 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/6; lub

(ii) rejestracji daty ostatniego podania produktów leczniczych oraz substancji niezbędnych dodanych do produktu leczniczego przed podaniem produktu leczniczego zawierającego substancję umieszczoną w wykazie substancji określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1950/2006.

2. Po zakończeniu stosowania środków określonych w ust. 1 niniejszego artykułu odpowiedzialny lekarz weterynarii:

a) przekazuje zmieniony tymczasowy dokument podmiotowi zajmującemu się zwierzęciem koniowatym;

b) bezzwłocznie – oraz nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia zakończenia stosowania środków – przekazuje kopię zmienionego tymczasowego dokumentu identyfikacyjnego właściwemu organowi, któremu oddano unikalny dożywotni dokument identyfikacyjny zgodnie z art. 61 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/2035, aby taki właściwy organ mógł dostosować unikalny dożywotni dokument identyfikacyjny oraz zarejestrować w komputerowej bazie danych informacje, o których mowa w ust. 1 lit. c) ppkt (i) lub (ii) niniejszego artykułu.

3. Ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu nie ma zastosowania, jeżeli odpowiedzialnemu lekarzowi weterynarii zapewniono bezpośredni dostęp do komputerowej bazy danych w celu wprowadzenia informacji dotyczących pozbawienia zwierzęcia koniowatego statusu zwierzęcia przeznaczonego do uboju w celu spożycia przez ludzi lub dotyczących tego, że zwierząt nie należy poddawać ubojowi przez okres sześciu miesięcy od daty podania produktu leczniczego.