Artykuł 42

1. Jeżeli ze wskazania dotyczącego zwierzęcia koniowatego, którego nie zidentyfikowano zgodnie z art. 58, 67 lub 68 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/2035, wynika wymóg leczenia produktem leczniczym stosowanym zgodnie z art. 112 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/6 lub zawierającym substancję umieszczoną w wykazie określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1950/2006, dane zwierzę koniowate uznaje się za zidentyfikowane na potrzeby art. 112 ust. 4 lub art. 115 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/6, o ile spełnione są warunki określone w ust. 2–5 niniejszego artykułu.

2. Przed podaniem produktu leczniczego, o którym mowa w ust. 1, lub bezpośrednio po jego podaniu w sytuacji zagrażającej życiu odpowiedzialny lekarz weterynarii:

a) dokonuje identyfikacji zwierzęcia koniowatego na miejscu przez wszczepienie mu transpondera lub zastosowanie innego fizycznego środka identyfikacji utrzymywanych zwierząt lądowych, o którym mowa w lit. a), b), c) lub f) załącznika III do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/2035, oraz wypełnia formularz identyfikacyjny, wpisując szczegółowe informacje wymienione w sekcji I części A i B wzoru dokumentu identyfikacyjnego dla koniowatych określonego w części 1 załącznika II do niniejszego rozporządzenia;

b) ostatecznie wyklucza zwierzę koniowate z uboju w celu spożycia przez ludzi przez dokonanie odpowiedniego wpisu w formularzu identyfikacyjnym.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu wykluczenie zwierzęcia koniowatego z uboju w celu spożycia przez ludzi nie jest wymagane, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a) produkt leczniczy zawierający substancję niezbędną wymienioną w wykazie substancji określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1950/2006 podaje się niezidentyfikowanemu zwierzęciu koniowatemu, które nie ukończyło 12 miesięcy;

b) datę ostatniego podania produktu leczniczego zawierającego substancję niezbędną umieszczoną w wykazie substancji określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1950/2006 wpisano w formularzu identyfikacyjnym zwierzęcia koniowatego.

4. Po zakończeniu stosowania środków określonych w ust. 2 niniejszego artykułu oraz zastosowaniu leczenia odpowiedzialny lekarz weterynarii wydaje uzupełniony i podpisany formularz identyfikacyjny oraz dostarcza go podmiotowi zajmującemu się zwierzęciem koniowatym.

5. Po przekazaniu formularza identyfikacyjnego, o którym mowa w ust. 4, w terminie siedmiu dni od dnia jego wypełnienia, podmiot zajmujący się zwierzęciem koniowatym przedkłada do właściwego organu – lub w stosownych przypadkach do jednostki upoważnionej – wniosek o:

a) wydanie:

(i) unikalnego dożywotniego dokumentu identyfikacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 3, jeżeli niezidentyfikowane zwierzę koniowate nie ukończyło 12 miesięcy; albo

(ii) duplikatu lub zastępczego dokumentu identyfikacyjnego zgodnie z art. 25 lub 26; oraz

b) zarejestrowanie w komputerowej bazie danych wykluczenia z uboju w celu spożycia przez ludzi lub zakazu uboju przez co najmniej sześć miesięcy, w zależności od leczenia.

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 5 państwa członkowskie mogą przyjąć środki w celu zapewnienia, aby w terminie siedmiu dni od daty podpisania formularza identyfikacyjnego, o którym mowa w ust. 4, odpowiedzialny lekarz weterynarii:

a) przekazał formularz identyfikacyjny do właściwego organu – lub w stosownych przypadkach do jednostki upoważnionej; albo

b) wprowadził informacje bezpośrednio do komputerowej bazy danych, jeżeli zapewniono dostęp do niej zgodnie z art. 7 ust. 5.