Artykuł 12

1. Oświadczenie importera obejmuje podpisane oświadczenie, w którym importer wyraźnie oświadcza, że dołożył wszelkiej należytej staranności, by zapewnić, aby dobro kultury, które zamierza przywieźć, zostało legalnie wywiezione z kraju będącego przedmiotem zainteresowania oraz że przyjmuje na siebie odpowiedzialność w tym zakresie.

2. Do oświadczenia importera dołącza się ujednolicone informacje opisujące dobro kultury w sposób wystarczająco szczegółowy, aby organy celne mogły je zidentyfikować, w tym fotografie kolorowe dóbr kultury na neutralnym tle, zgodnie ze specyfikacjami określonymi w załączniku II.

3. W przypadku gdy przepisy ustawowe i wykonawcze kraju będącego przedmiotem zainteresowania poddają wywóz dóbr kultury z jego terytorium obowiązkowi uzyskania uprzedniego zezwolenia, importer musi posiadać odpowiednie pozwolenia wydane przez właściwy organ publiczny kraju będącego przedmiotem zainteresowania, potwierdzające, że wywóz dóbr kultury został przez ten organ należycie zatwierdzony. Na żądanie dokumentację przedstawia się organom celnym.

4. Posiadacz dóbr może wykorzystać do uzasadnienia swojego oświadczenia przywozowego, jeżeli zostanie do tego wezwany, m.in. następujące inne rodzaje dokumentów znajdujące się w jego posiadaniu:

a) dokumentację celną będącą dowodem wcześniejszych przemieszczeń dobra kultury;

b) faktury sprzedaży;

c) dokumenty ubezpieczeniowe;

d) dokumenty transportowe;

e) sprawozdania na temat stanu;

f) tytuły własności, w tym testamenty poświadczone notarialnie albo testamenty sporządzone odręcznie, których ważność stwierdzono na podstawie przepisów prawnych państwa, w którym zostały sporządzone;

g) oświadczenia złożone pod przysięgą przez eksportera, sprzedawcę lub inną osobę trzecią, które sporządzono w państwie trzecim i zgodnie z jego przepisami prawnymi, potwierdzające datę, w której dobro kultury opuściło państwo trzecie, w którym powstało lub zostało odkryte, lub inne wydarzenia uzasadniające jego legalne pochodzenie;

h) wyceny ekspertów;

i) publikacje muzeów, katalogi wystaw; artykuły w czasopismach powiązanych tematycznie;

j) katalogi aukcyjne, reklamy i inne sprzedażowe materiały promocyjne;

k) dowody fotograficzne lub kinematograficzne potwierdzające legalność wywozu dobra kultury z kraju będącego przedmiotem zainteresowania lub umożliwiające ustalenie kiedy dobro kultury się tam znajdowało lub kiedy opuściło terytorium tego kraju.

5. Dokumenty i inne udokumentowane informacje wymienione w ust. 4 ocenia się swobodnie, w każdym przypadku z uwzględnieniem istniejących okoliczności i postrzeganego ryzyka nielegalnego handlu.

6. Organ celny może zażądać od posiadacza dóbr przesłania poświadczonych urzędowo tłumaczeń dokumentów, o których mowa w ust. 3 i 4, na język urzędowy odpowiedniego państwa członkowskiego.