Artykuł 8

1. Wnioskodawca przedstawia właściwemu organowi dowody, że dane dobro kultury zostało wywiezione z kraju będącego przedmiotem zainteresowania zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi tego kraju, lub dowody braku takich przepisów ustawowych i wykonawczych w okresie, w którym dobro kultury zostało wywiezione z jego terytorium. W szczególności:

a) Wniosek o pozwolenie na przywóz obejmuje podpisane oświadczenie, w którym wnioskodawca wyraźnie przyjmuje na siebie odpowiedzialność za prawdziwość wszystkich twierdzeń zawartych we wniosku i oświadcza, że dołożył wszelkiej należytej staranności, by zapewnić, aby dobro kultury, które zamierza przywieźć, zostało legalnie wywiezione z kraju będącego przedmiotem zainteresowania.

b) W przypadku, gdy zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi kraju będącego przedmiotem zainteresowania wywóz dóbr kultury z jego terytorium podlega obowiązkowi uzyskania uprzedniego zezwolenia, wnioskodawca wprowadza do systemu ICG kopie odnośnych świadectw wywozowych lub pozwoleń na wywóz wydanych przez właściwe organy publiczne kraju będącego przedmiotem zainteresowania potwierdzające, że wywóz danych dóbr kultury został przez nie należycie zatwierdzony.

c) Do wniosku dołącza się kolorowe zdjęcia przedmiotu na neutralnym tle zgodne ze specyfikacją określoną w załączniku II.

d) Inne rodzaje dokumentów, które należy przedstawić w celu uzasadnienia wniosku o pozwolenie na przywóz, obejmują m.in.:

(i) dokumentację celną będącą dowodem wcześniejszych przemieszczeń dobra kultury;

(ii) faktury sprzedaży;

(iii) dokumenty ubezpieczeniowe;

(iv) dokumenty transportowe;

(v) sprawozdania na temat stanu;

(vi) tytuły własności, w tym testamenty poświadczone notarialnie albo testamenty sporządzone odręcznie, których ważność stwierdzono na podstawie przepisów prawnych państwa, w którym zostały sporządzone;

(vii) oświadczenia złożone pod przysięgą przez eksportera, sprzedawcę lub inną osobę trzecią, które sporządzono w państwie trzecim i zgodnie z jego przepisami prawnymi, potwierdzające datę, w której dobro kultury opuściło państwo trzecie, w którym powstało lub zostało odkryte, lub inne wydarzenia uzasadniające jego legalne pochodzenie;

(viii) wyceny ekspertów;

(ix) publikacje muzeów, katalogi wystaw; artykuły w czasopismach powiązanych tematycznie;

(x) katalogi aukcyjne, reklamy i inne sprzedażowe materiały promocyjne;

(xi) dowody fotograficzne lub kinematograficzne potwierdzające legalność wywozu dobra kultury z kraju będącego przedmiotem zainteresowania lub umożliwiające ustalenie kiedy dobro kultury się tam znajdowało lub kiedy opuściło terytorium tego kraju.

2. Dokumenty i inne udokumentowane informacje wymienione w ust. 1 lit. d) są swobodnie oceniane przez właściwy organ, w każdym przypadku z uwzględnieniem istniejących okoliczności i postrzeganego ryzyka nielegalnego handlu.

3. Właściwy organ może zażądać od wnioskodawcy przesłania poświadczonych urzędowo tłumaczeń dokumentów, o których mowa w ust. 1 lit. b) i d), na język urzędowy odpowiedniego państwa członkowskiego.