Artykuł 11

1. Wniosek o wsparcie złożony przez operatora uznaje się za niedopuszczalny przez określony okres ustalony zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu, jeżeli właściwy organ stwierdził, że ten operator:

a) dopuścił się poważnego naruszenia określonego w art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 (30) lub w art. 90 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 lub w innych aktach prawnych przyjętych przez Parlament Europejski i Radę w ramach WPRyb;

b) był zaangażowany w działalność statku rybackiego wpisanego do unijnego wykazu statków NNN zgodnie z art. 40 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1005/2008, zarządzał takim statkiem lub był jego właścicielem lub był zaangażowany w działalność statku pływającego pod banderą jednego z państw uznanych za niewspółpracujące państwa trzecie zgodnie z art. 33 tego rozporządzenia, zarządzał takim statkiem lub był jego właścicielem; lub

c) popełnił którekolwiek z przestępstw przeciwko środowisku określonych w art. 3 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/99/WE (31), w przypadku gdy wniosek o wsparcie jest składany na podstawie art. 27 niniejszego rozporządzenia

2. Jeżeli w okresie od złożenia wniosku o wsparcie do momentu upływu pięciu lat od ostatniej płatności wystąpi którakolwiek z sytuacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wsparcie wypłacone z EFMRA związane z tym wnioskiem podlega odzyskaniu od operatora, zgodnie z art. 44 niniejszego rozporządzenia oraz art.103 rozporządzenia (UE) 2021/1060.

3. Bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych przepisów krajowych uzgodnionych w umowie partnerstwa zawartej z odnośnym państwem członkowskim, wniosek o wsparcie złożony przez operatora uznaje się za niedopuszczalny przez określony okres ustalony na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu, jeżeli właściwy organ stwierdził w drodze ostatecznej decyzji, że operator ten jest winny nadużycia w rozumieniu art. 3 dyrektywy (UE) 2017/1371 w kontekście EFMR lub EFMRA.

4. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 62 aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie, dotyczących:

a) określenia progu determinującego niedopuszczalność oraz okresu niedopuszczalności, o którym mowa w ust. 1 i 3 niniejszego artykułu; okres ten musi być proporcjonalny do charakteru, wagi, czasu trwania i powtarzalności poważnych naruszeń, popełnionych przestępstw lub nadużyć i musi wynosić co najmniej rok;

b) zgodnie z art. 44 niniejszego rozporządzenia oraz art. 103 rozporządzenia (UE) 2021/1060 – zasad odzyskiwania wsparcia przyznanego na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu, które są proporcjonalne do charakteru, wagi, czasu trwania i powtarzalności popełnionych poważnych naruszeń lub przestępstw;

c) odpowiednich dat rozpoczęcia lub zakończenia okresów, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz warunków skrócenia okresu niedopuszczalności.

5. Państwa członkowskie mogą stosować, zgodnie z przepisami krajowymi, okres niedopuszczalności dłuższy od okresu ustalonego na podstawie ust. 4. Państwa członkowskie mogą stosować okres niedopuszczalności również wobec wniosków o wsparcie złożonych przez operatorów zaangażowanych w rybołówstwo śródlądowe, którzy dopuścili się poważnego naruszenia w rozumieniu przepisów krajowych.

6. Państwa członkowskie zobowiązują operatorów, którzy składają wniosek o wsparcie w ramach EFMRA, by przedstawili instytucji zarządzającej podpisane oświadczenie potwierdzające, że nie dotyczy ich żadna z sytuacji wymienionych w ust. 1 i 3 niniejszego artykułu. Przed zatwierdzeniem wniosku państwa członkowskie weryfikują prawdziwość tego oświadczenia w oparciu o informacje dostępne w krajowych rejestrach naruszeń przepisów, o których mowa w art. 93 rozporządzenia nr (WE) 1224/2009, lub w oparciu o wszelkie inne dostępne dane.

Na potrzeby weryfikacji, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, państwo członkowskie przedstawia, na wniosek innego państwa członkowskiego, informacje zawarte w swoim krajowym rejestrze naruszeń przepisów, o którym mowa w art. 93 rozporządzenia nr (WE) 1224/2009.