Artykuł 1

1. Warunki, na jakich włączenie postanowienia umownego, o którym mowa w art. 55 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE, przez instytucję lub podmiot, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d) tej dyrektywy, do postanowień umownych regulujących odnośne zobowiązanie byłoby niewykonalne z punktu widzenia prawa lub z innych względów, są następujące:

a) włączenie postanowienia umownego stanowiłoby naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państwa trzeciego regulujących zobowiązanie;

b) włączenie postanowienia umownego byłoby sprzeczne z wyraźnym i wiążącym poleceniem organu państwa trzeciego;

c) zobowiązanie wynika z instrumentów lub umów zawartych zgodnie z międzynarodowymi znormalizowanymi warunkami lub protokołami, których instytucja lub podmiot nie są w stanie zmienić;

d) zobowiązanie jest regulowane przez postanowienia umowne, które instytucja lub podmiot muszą zaakceptować, aby móc uczestniczyć w usługach podmiotu organu spoza Unii lub korzystać z tych usług, i których instytucja lub podmiot nie są w stanie zmienić;

e) zobowiązanie jest należne wierzycielowi komercyjnemu lub handlowemu i dotyczy dostawy towarów lub świadczenia usług, które, choć nie mają krytycznego znaczenia, są wykorzystywane do codziennego funkcjonowania operacyjnego instytucji lub podmiotu, a instytucja lub podmiot nie są w stanie zmienić tych postanowień umownych.

2. Do celów ust. 1 lit. c), d) i e) uznaje się, że instytucja lub podmiot nie są w stanie zmienić instrumentów, umów lub postanowień umownych, jeżeli instrument, umowa lub postanowienia umowne mogą zostać zawarte wyłącznie na warunkach określonych przez kontrahenta lub kontrahentów lub na podstawie mających zastosowanie standardowych warunków lub protokołów.