Artykuł 13

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie użytki rolne, łącznie z gruntami, które nie są już wykorzystywane do celów produkcyjnych, były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Państwa członkowskie ustalają na szczeblu krajowym lub regionalnym minimalne normy dla rolników i innych beneficjentów w odniesieniu do każdej normy dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wymienionej w załączniku III, zgodnie z głównymi celami tych norm, o których mowa w tym załączniku. Ustalając swoje normy, państwa członkowskie uwzględniają, w stosownych przypadkach, cechy szczególne danych obszarów, włączając w to warunki glebowe i klimatyczne, istniejące systemy rolnicze, takie jak praktyki rolnicze, wielkość gospodarstw i strukturę gospodarstw, użytkowanie gruntów oraz specyfikę regionów najbardziej oddalonych.

Ustanawiając normy 5, 6, 7 lub 9 dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wymienione w załączniku III, państwa członkowskie mogą ustanowić szczególne zwolnienia z wymogów tych norm. Te zwolnienia muszą opierać się na obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriach, takich jak uprawy, typy gleby i systemy rolnicze lub szkody na trwałych użytkach zielonych powodowane między innymi przez dzikie zwierzęta i gatunki inwazyjne, oraz muszą być ograniczone pod względem zasięgu obszarowego. Szczególne zwolnienia ustanawia się wyłącznie w przypadku gdy, oraz w zakresie, w jakim, są one niezbędne do rozwiązania konkretnych problemów związanych ze stosowaniem tych norm i nie mogą ograniczać znacząco wkładu każdej z tych norm w realizację ich głównych celów wymienionych w załączniku III.

Rolników certyfikowanych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 (

5

) uznaje się za spełniających normy 1, 3, 4, 5, 6 i 7 dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do ich ekologicznych jednostek produkcyjnych zdefiniowanych w art. 3 pkt 10 rozporządzenia (UE) 2018/848 oraz ich jednostek produkcyjnych w okresie konwersji zdefiniowanych w art. 3 pkt 11 tego rozporządzenia.

Państwa członkowskie mogą, biorąc pod uwagę obciążenie administracyjne związane z kontrolami, zdecydować, że jedynie rolników certyfikowanych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/848, których całe gospodarstwo składa się z ekologicznych jednostek produkcyjnych zdefiniowanych w art. 3 pkt 10 rozporządzenia (UE) 2018/848 lub jednostek produkcyjnych w okresie konwersji zdefiniowanych w art. 3 pkt 11 tego rozporządzenia lub obu takich jednostek, uznaje się za spełniających normy 1, 3, 4, 5, 6 i 7 dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.

Ustanawiając swoje normy, państwa członkowskie mogą, w stosownych przypadkach, określić elementy, o których mowa w art. 109 ust. 2 lit. a) ppkt (i) niniejszego rozporządzenia, tak aby były one zgodne z obowiązkowymi wymogami ustanowionymi w prawie krajowym i nie wykraczały poza te wymogi, pod warunkiem że te istniejące obowiązkowe wymogi krajowe są zgodne z normami dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wymienionymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.

2. W odniesieniu do głównych celów określonych w załączniku III państwa członkowskie mogą ustalić normy dodatkowe w stosunku do norm określonych w tym załączniku dotyczących tych głównych celów. Takie normy dodatkowe są niedyskryminacyjne i proporcjonalne i odpowiadają zidentyfikowanym potrzebom.

Państwa członkowskie nie ustalają minimalnych norm dla głównych celów innych niż główne cele określone w załączniku III.

2a. Wdrażając minimalne normy określone zgodnie z ust. 1 i 2, państwa członkowskie mogą udzielić tymczasowych odstępstw od wymogów określonych w tych normach minimalnych, w przypadku gdy warunki pogodowe, choroby roślin lub inwazje agrofagów uniemożliwiają rolnikom i innym beneficjentom spełnienie tych wymogów w danym roku. Zakres takich tymczasowych odstępstw musi ograniczać się do rolników i innych beneficjentów lub obszarów dotkniętych takimi warunkami pogodowymi, chorobami roślin lub inwazjami agrofagów i stosuje się je tylko tak długo, jak jest to absolutnie niezbędne.

3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 152 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia o przepisy zapewniające równe warunki działania w odniesieniu do współczynnika dotyczącego normy 1 dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska.