Artykuł 59

1. Unijna pomoc finansowa na restrukturyzację i przekształcanie winnic, o których mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. a), nie przekracza 50 % rzeczywistych kosztów restrukturyzacji i przekształcenia winnic lub 75 % rzeczywistych kosztów restrukturyzacji i przekształcenia winnic w regionach słabiej rozwiniętych.

Jednak ta pomoc finansowa może, w przypadku stromych zboczy i tarasów w strefach, w których nachylenie przekracza 40 %, wynosić do 60 % faktycznych kosztów restrukturyzacji i przekształcenia winnic lub do 80 % faktycznych kosztów restrukturyzacji i przekształcenia winnic w regionach słabiej rozwiniętych.

Pomoc może być udzielana wyłącznie w formie rekompensaty dla producentów za utratę dochodów spowodowaną wdrażaniem interwencji, a także wkładu w koszty restrukturyzacji i przekształcenia. Rekompensata dla producentów za utratę dochodów spowodowaną wdrażaniem interwencji może obejmować do 100 % odnośnej utraty i przyjąć jedną z następujących form:

a) zgoda na współistnienie starych i nowych winorośli przez określony maksymalny okres nie dłuższy niż trzy lata;

b) rekompensata finansowa za maksymalny okres nieprzekraczający trzech lat.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego i drugiego niniejszego ustępu unijna pomoc finansowa może pokryć do 80 % rzeczywistych kosztów restukturyzacji i przekształcania winnic, jeśli interwencja związana jest z celem przyczynienia się do przystosowania się do zmiany klimatu określonym w art. 57 lit. b).

2. Unijna pomoc finansowa na inwestycje, o których mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. b), nie przekracza:

a) 50 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji w regionach słabiej rozwiniętych;

b) 40 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji w regionach innych niż regiony słabiej rozwinięte;

c) 75 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji w regionach najbardziej oddalonych;

d) 65 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji na mniejszych wyspach Morza Egejskiego.

Maksymalna stawka unijnej pomocy finansowej określonej w akapicie pierwszym jest przyznawana tylko mikroprzedsiębiorstwom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE (

13

) oraz organizacjom producentów uznanym na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Można ją jednak przyznawać wszystkim przedsiębiorstwom z regionów najbardziej oddalonych i mniejszych wysp Morza Egejskiego.

W przypadku przedsiębiorstw, innych niż organizacje producentów uznane na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, które nie są objęte art. 2 pkt 1 załącznika do zalecenia 2003/361/WE, zatrudniają mniej niż 750 pracowników lub których roczny obrót nie przekracza 200 mln EUR, maksymalne poziomy unijnej pomocy finansowej, które określono w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zmniejsza się o połowę.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu unijną pomoc finansową na inwestycje, o których mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. b), można zwiększyć do 80 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji w przypadku inwestycji związanych z celem polegającym na przyczynianiu się do łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej oraz wnoszeniu wkładu w usprawnienie zrównoważonego charakteru systemów produkcji i zmniejszenia wpływu unijnego sektora wina na środowisko, określonym w art. 57 lit. b).

Unijnej pomocy finansowej nie przyznaje się przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji w rozumieniu komunikatu Komisji zatytułowanego „Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji” (

14

).

3. Unijna pomoc finansowa na zielone zbiory, o których mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. c), nie może przekroczyć 50 % sumy bezpośrednich kosztów zniszczenia lub usunięcia kiści winogron i związanej z tym zniszczeniem lub usunięciem utraty dochodów.

Unijna pomoc finansowa na trwałe karczowanie, o której mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. o), nie przekracza 70 % sumy bezpośrednich kosztów przeprowadzenia karczowania i szacowanej rocznej utraty dochodów w odniesieniu do wykarczowanego obszaru. Ponadto państwa członkowskie mogą zapewnić krajowy wkład w interwencję w wysokości do 30 % sumy bezpośrednich kosztów przeprowadzenia karczowania i szacowanej rocznej utraty dochodów w odniesieniu do wykarczowanego obszaru.

4. Unijna pomoc finansowa na interwencje, o których mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. i), j) i m), nie przekracza 50 % kosztów bezpośrednich lub kwalifikowalnych.

Unijną pomoc finansową na inwestycje, o których mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. m), można jednak zwiększyć do 80 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji w przypadku inwestycji związanych z celem polegającym na przyczynianiu się do łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej oraz wnoszeniu wkładu w usprawnienie zrównoważonego charakteru systemów produkcji do poprawy zrównoważoności systemów produkcji i zmniejszenia wpływu unijnego sektora wina na środowisko, określonym w art. 57 lit. b).

5. Unijna pomoc finansowa na ubezpieczenie zbiorów, o którym mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. d), nie przekracza:

a) 80 % kosztów składek ubezpieczeniowych opłaconych przez producentów tytułem ubezpieczenia od strat powstałych w wyniku niekorzystnych zjawisk klimatycznych porównywalnych do klęski żywiołowej;

b) 50 % kosztów składek ubezpieczeniowych opłaconych przez producentów tytułem ubezpieczenia:

(i) od strat, o których mowa w lit. a), oraz strat spowodowanych innymi niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi;

(ii) od strat spowodowanych przez zwierzęta, choroby roślin lub inwazje agrofagów.

Unijna pomoc finansowa na ubezpieczenie zbiorów może być przyznana w sytuacji, gdy odnośne wypłaty z ubezpieczenia nie kompensują więcej niż 100 % utraconych przez producentów dochodów, przy uwzględnieniu wszelkich ewentualnych rekompensat, jakie producenci mogli uzyskać w ramach innych programów wsparcia związanych z ubezpieczonym ryzykiem. Umowy ubezpieczenia muszą wymagać od beneficjentów przyjęcia niezbędnych środków zapobiegania ryzyku.

6. Unijna pomoc finansowa na innowacje, o których mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. e), nie przekracza:

a) 50 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji w regionach słabiej rozwiniętych;

b) 40 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji w regionach innych niż regiony słabiej rozwinięte;

c) 80 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji w regionach najbardziej oddalonych;

d) 65 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji na mniejszych wyspach Morza Egejskiego.

Maksymalna stawka unijnej pomocy finansowej określonej w akapicie pierwszym jest przyznawana tylko mikroprzedsiębiorstwom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE oraz organizacjom producentów uznanym na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Można ją jednak przyznawać wszystkim przedsiębiorstwom z regionów najbardziej oddalonych i mniejszych wysp Morza Egejskiego.

W przypadku przedsiębiorstw, innych niż organizacje producentów uznane na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, które nie są objęte art. 2 pkt 1 załącznika do zalecenia 2003/361/WE, zatrudniają mniej niż 750 pracowników lub których roczny obrót nie przekracza 200 mln EUR, maksymalne poziomy unijnej pomocy finansowej, które określono w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zmniejsza się o połowę.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu unijną pomoc finansową na inwestycje, o których mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. e), można zwiększyć do 80 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji w przypadku inwestycji związanych z celem polegającym na przyczynianiu się do łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej oraz wnoszenie wkładu w usprawnienie zrównoważonego charakteru systemów produkcji i zmniejszenia wpływu unijnego sektora wina na środowisko, określonym w art. 57 lit. b).

Unijnej pomocy finansowej nie przyznaje się przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji w rozumieniu komunikatu Komisji zatytułowanego „Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji”.

6a. Unijna pomoc finansowa na usługi doradcze, o których mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. f), może pokryć do 50 % wydatków kwalifikowalnych.

7. Unijna pomoc finansowa na działania informacyjne, promocję i komunikację, o których mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. h) oraz k), nie przekracza 60 % wydatków kwalifikowalnych.

Ponadto państwa członkowskie, o których mowa w art. 88 ust. 1, mogą zapewnić wkład krajowy w rodzaje interwencji, o których mowa w akapicie pierwszym, w wysokości do 20 % wydatków kwalifikowalnych. W przypadku mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE, prowadzących działalność w sektorze wina państwa członkowskie mogą zapewnić wkład krajowy w wysokości do 30 % wydatków kwalifikowalnych.

7a. Unijna pomoc finansowa na działania, o których mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. n), przeciwko agrofagom, o których mowa w części B załącznika II i części C załącznika IV do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2072, może pokryć do 100 % kosztów kwalifikowalnych.

8. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustalające unijną pomoc finansową na destylację produktów ubocznych produkcji wina, o której mowa w art. 58 ust. 1 akapit pierwszy lit. g), zgodnie z przepisami szczegółowymi określonymi w art. 60 ust. 3. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 153 ust. 2.