Artykuł 21

1. W przypadku gdy państwo członkowskie zwraca się o pomoc operacyjną i techniczną ze strony zespołów wspierających zarządzanie migracjami na podstawie art. 40 rozporządzenia (UE) 2019/1896, lub gdy zespoły wsparcia zarządzania migracjami zostają oddelegowane do obszarów hotspotów na podstawie art. 42 tego rozporządzenia, dyrektor wykonawczy współpracuje ściśle z Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej, gdy – zgodnie z art. 40 ust. 2 tego rozporządzenia – w koordynacji z innymi odpowiednimi organami, urzędami i agencjami unijnymi ocenia on wniosek państwa członkowskiego o pomoc i ocenę jego potrzeb w celu określenia kompleksowego pakietu pomocowego przewidującego różne działania koordynowane przez odpowiednie organy, urzędy i agencje unijne, które to działania mają być uzgodnione z danym państwem członkowskim.

2. Komisja, we współpracy z przyjmującym państwem członkowskim i właściwymi organami, urzędami i agencjami Unii, określa warunki współpracy na obszarze hotspotu i jest odpowiedzialna za koordynację działań zespołów wspierających zarządzanie migracjami.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, dyrektor wykonawczy wszczyna procedurę oddelegowania zespołów wsparcia ds. azylu w ramach zespołów wspierających zarządzanie migracjami, w tym, w stosownych przypadkach, ekspertów z rezerwy ekspertów ds. azylu. Pomoc operacyjna i techniczna udzielana przez zespoły wsparcia ds. azylu, w ramach zespołów wspierających zarządzanie migracjami może obejmować:

a) pomoc w kontrolowaniu obywateli państw trzecich, w tym ich identyfikację, rejestrację i – na wniosek przyjmującego państwa członkowskiego – pobieranie odbitek linii papilarnych oraz przekazywanie informacji na temat celu tych procedur;

b) przekazywanie wstępnych informacji obywatelom państw trzecich, którzy chcą złożyć wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, oraz przekazywanie tych obywateli państw trzecich właściwym organom krajowym;

c) dostarczanie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową informacji na temat procedury ochrony międzynarodowej, w stosownych przypadkach warunków przyjmowania oraz relokacji, a także udzielania niezbędnej pomocy osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową lub potencjalnym osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową, które mogą zostać objęte relokacją;

d) rejestrację wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej i – na wniosek przyjmującego państwa członkowskiego –ułatwianie rozpatrywania takich wniosków.