Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/1999 z dnia 19 października 2022 r. w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych (tekst jednolity)

Artykuł 1

1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych, przewożonych przez państwa członkowskie w pojazdach poruszających się po ich terytoriach lub wjeżdżających na nie z krajów trzecich.

Nie stosuje się jej do kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych pojazdami, za które odpowiedzialne są siły zbrojne, lub pojazdami należącymi do nich.

2. Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państwa członkowskiego, zgodnie z prawem Unii, do przeprowadzania kontroli krajowego lub międzynarodowego transportu drogowego towarów niebezpiecznych w obrębie ich terytoriów w pojazdach nieobjętych niniejszą dyrektywą.

Artykuł 2

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

a) „pojazd” oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do użytku drogowego całkowicie lub częściowo, który posiada co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, włącznie z jego przyczepą, z wyjątkiem pojazdów przemieszczających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn ruchomych;

b) „towary niebezpieczne” oznaczają towary niebezpieczne zgodnie z definicją w art. 1 lit. b) umowy dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), zawartej w Genewie w dniu 30 września 1957 r., oraz w załącznikach A i B do tej umowy, o których mowa w załączniku I sekcja I.1 dyrektywy 2008/68/WE;

c) „transport” oznacza każdą drogową operację transportową dokonaną przez pojazd częściowo lub w całości na drogach publicznych w obrębie terytorium państwa członkowskiego, włącznie z załadunkiem i rozładunkiem towarów objętych dyrektywą 2008/68/WE, bez uszczerbku dla ustaleń określonych przez prawa państw członkowskich odnośnie do odpowiedzialności w odniesieniu do takich operacji;

d) „przedsiębiorstwo” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, niezależnie czy działa ona dla zysku, i każde stowarzyszenie lub grupę osób nieposiadające osobowości prawnej, niezależnie czy działają one dla zysku, jak również każdy organ podlegający władzy publicznej, niezależnie od tego, czy sam posiada osobowość prawną lub czy podlega innemu organowi posiadającemu taką osobowość, który przewozi, załadowuje lub rozładowuje towary niebezpieczne albo zleca ich przewóz, oraz te, które czasowo składują, gromadzą, pakują lub dostarczają takie towary jako część operacji transportowej, i zlokalizowane są na terytorium Unii;

e) „kontrola” oznacza każde sprawdzenie, kontrolę, inspekcję, weryfikację lub formalność dokonaną przez właściwe organy do celów bezpieczeństwa w drogowym transporcie towarów niebezpiecznych.

Artykuł 3

1. Państwa członkowskie gwarantują, że reprezentatywna część przesyłek towarów niebezpiecznych w transporcie drogowym jest poddawana kontroli przewidzianej w niniejszej dyrektywie w celu sprawdzenia ich zgodności z przepisami w sprawie drogowego transportu towarów niebezpiecznych.

2. Kontrole takie odbywają się na terytorium państwa członkowskiego zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1100/2008 i art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3912/92.

Artykuł 4

1. W celu przeprowadzenia kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie państwo członkowskie używa wykazu kontrolnego określonego w załączniku I. Kopia tego wykazu lub świadectwo z rezultatem kontroli sporządzone przez organy, które ją przeprowadzają, są wręczane kierowcy pojazdu i okazywane na żądanie w celu ułatwienia lub uniknięcia, tam gdzie to możliwe, dalszych kontroli.

Akapit pierwszy nie ma wpływu na prawo państwa członkowskiego do podejmowania szczególnych środków w celu dokładnej kontroli.

2. Kontrole są wyrywkowe i obejmują możliwie dużą część sieci drogowej.

3. Miejsca przeznaczone do kontroli umożliwiają doprowadzenie pojazdów do stanu zgodnego z przepisami lub, jeśli organy przeprowadzające kontrolę uznają to za właściwe, unieruchomienie ich na miejscu lub w miejscu do tego przeznaczonym przez te organy, bez powodowania zagrożenia.

4. Tam, gdzie to stosowne, i o ile nie zagraża to bezpieczeństwu, próbki towarów transportowanych mogą być pobierane do badania przez laboratoria uznane przez właściwe organy.

5. Kontrole nie mogą trwać dłużej, niż jest to niezbędne.

Artykuł 5

Bez uszczerbku dla innych kar, które mogą być nałożone w przypadku stwierdzenia jednego naruszenia lub większej ich liczby, w szczególności tych wymienionych w załączniku II, w czasie drogowego transportu towarów niebezpiecznych, pojazdy te mogą zostać unieruchomione albo na miejscu, albo też w miejscu do tego przeznaczonym przez organy przeprowadzające kontrolę, i wezwane do doprowadzenia do zgodności z zasadami przed podjęciem dalszej podróży lub mogą zostać poddane dalszym właściwym środkom, zależnie od okoliczności czy też wymogów z zakresu bezpieczeństwa, włącznie, gdy stosowne, z zakazem wjazdu na terytorium Unii dla tych pojazdów.

Artykuł 6

1. Kontrole mogą także odbywać się w pomieszczeniach przedsiębiorstw jako działanie prewencyjne lub, gdy stwierdzono naruszenia, które zagrażają bezpieczeństwu w transporcie towarów niebezpiecznych – na poboczu drogi.

Celem takich kontroli jest stwierdzenie zgodności warunków bezpieczeństwa drogowego transportu towarów niebezpiecznych z odpowiednimi przepisami.

2. Gdy stwierdzono jedno naruszenie w drogowym transporcie towarów niebezpiecznych lub większą ich liczbę, w szczególności tych wymienionych w załączniku II, transport, którego one dotyczą, jest doprowadzany do stanu zgodności z przepisami, zanim towary opuszczą przedsiębiorstwo, lub jest poddawany innym stosownym działaniom.

Artykuł 7

1. Państwa członkowskie wspierają się w celu zapewnienia skuteczności niniejszej dyrektywy.

2. Poważne lub powtarzające się naruszenia zagrażające bezpieczeństwu w transporcie towarów niebezpiecznych, dokonane przez pojazd lub przedsiębiorstwo, są zgłaszane właściwym organom państwa członkowskiego, w którym pojazd lub przedsiębiorstwo są zarejestrowane.

Właściwe organy państwa członkowskiego, w którym stwierdza się poważne lub powtarzające się naruszenia, mogą zwrócić się do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym są zarejestrowane pojazd lub przedsiębiorstwo, aby podjęło ono właściwe środki w stosunku do naruszającego lub naruszających.

Właściwe organy państwa członkowskiego, w którym są zarejestrowane pojazd lub przedsiębiorstwo, informują właściwe organy państwa członkowskiego, w którym stwierdzono naruszenia, o środkach powziętych w związku z tymi naruszeniami w stosunku do danego przewoźnika lub przedsiębiorstwa.

Artykuł 8

Jeśli podczas przeprowadzanej na poboczu drogi kontroli pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim zaistnieją powody do przypuszczeń, że popełniono poważne lub powtarzające się naruszenia, które nie mogą być wykryte w trakcie tej kontroli wobec braku koniecznych danych, właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich wspierają się w celu wyjaśnienia sytuacji.

Jeżeli w tym celu właściwe państwo członkowskie przeprowadza kontrolę w przedsiębiorstwie, inne zainteresowane państwa członkowskie są powiadamiane o jej rezultatach.

Artykuł 9

1. Każde państwo członkowskie przesyła Komisji za każdy rok kalendarzowy, nie później niż w ciągu dwunastu miesięcy od zakończenia tego roku, sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy 95/50/WE i niniejszej dyrektywy, sporządzone zgodnie z wzorcowym formularzem standardowym określonym w załączniku III do niniejszej dyrektywy, zawierające następujące dane:

a) jeśli to możliwe, faktyczną lub szacunkową objętość towarów niebezpiecznych w transporcie drogowym w tonach transportowanych lub w tonokilometrach;

b) ilość przeprowadzonych kontroli;

c) ilość pojazdów sprawdzonych według miejsca rejestracji (pojazdy zarejestrowane w kraju, w innych państwach członkowskich lub w krajach trzecich);

d) ilość stwierdzonych naruszeń według kategorii ryzyka, o których mowa w załączniku II;

e) rodzaj i ilość nałożonych kar.

Ostatnie sprawozdanie na podstawie akapitu pierwszego przedkłada się Komisji do dnia 31 grudnia 2024 r. i obejmuje ono okres od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.

1a. Od dnia 1 stycznia 2024 r. sprawozdania za każdy rok kalendarzowy, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy, przedkłada się Komisji co dwa lata, nie później niż 12 miesięcy po zakończeniu drugiego roku, oraz zawierają one następujące informacje:

a) liczba przeprowadzonych kontroli;

b) liczba pojazdów sprawdzonych w miejscu rejestracji (pojazdy zarejestrowane w kraju, w innych państwach członkowskich lub w państwach trzecich);

c) liczba stwierdzonych naruszeń według kategorii ryzyka, o których mowa w załączniku II;

d) rodzaj i liczba nałożonych kar.

Pierwsze sprawozdanie na podstawie akapitu pierwszego składa się do dnia 31 grudnia 2026 r.

2. Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, po raz pierwszy w roku 1999 i następnie co najmniej co trzy lata, sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy 95/50/WE i niniejszej dyrektywy przez państwa członkowskie, podając dane zgodnie z ust. 1.

Począwszy od roku 2025, Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie co najmniej co cztery lata.

Artykuł 10

Komisja jest uprawniona do przyjmowania, zgodnie z art. 11, aktów delegowanych dotyczących zmiany załączników I, II i III do niniejszej dyrektywy w celu dostosowania ich do postępu naukowego i technicznego w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą, w szczególności w celu uwzględnienia zmian dyrektywy 2008/68/WE.

Artykuł 11

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 10, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 26 lipca 2019 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 10, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 10 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 12

Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 13

Dyrektywa 95/50/WE, zmieniona aktami wymienionymi w załączniku IV część A, traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku IV część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku V.

Artykuł 14

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 15

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Załącznik I

Wykaz kontrolny na potrzeby przeprowadzania kontroli na drodze

Załącznik II

Naruszenia

Do celów niniejszej dyrektywy poniższa niewyczerpująca lista podzielona na trzy kategorie ryzyka (przy czym kategoria I oznacza najwyższy poziom ryzyka) zapewnia wytyczne do ustalania, czym jest naruszenie.

Odpowiednią kategorię ryzyka określa się z uwzględnieniem konkretnych okoliczności danego naruszenia oraz według uznania organu egzekwującego/funkcjonariusza przeprowadzającego kontrolę, co oznacza, że kategoria ryzyka dla danego naruszenia może zostać podwyższona lub obniżona.

Naruszenia niewymienione na liście klasyfikuje się zgodnie z opisami kategorii ryzyka.

W przypadku kilku naruszeń na jednostkę transportową jedynie najpoważniejsza kategoria jest wykorzystywana do celów sprawozdawczych (zgodnie z wzorcowym formularzem standardowym określonym w załączniku III).

1. I kategoria ryzyka

Dotyczy naruszeń postanowień ADR, które wiążą się z wysokim ryzykiem śmierci, poważnych obrażeń cielesnych lub znacznej szkody dla środowiska. W przypadku stwierdzenia takich naruszeń podczas kontroli na drodze co do zasady należy niezwłocznie zastosować odpowiednie środki naprawcze, takie jak unieruchomienie pojazdu; w przypadku stwierdzenia takich naruszeń podczas kontroli w pomieszczeniach podmiotu zazwyczaj stosuje się inne odpowiednie środki.

Niedopełnienia w tej kategorii obejmują:

1. przewóz towarów niebezpiecznych, których przewóz jest zabroniony;

2. przewóz towarów niebezpiecznych w zabronionej lub niezatwierdzonej jednostce ładunkowej w sposób zagrażający życiu lub środowisku w takim stopniu, że podjęto decyzję o unieruchomieniu pojazdu;

3. przewóz towarów niebezpiecznych bez oznakowania pojazdu, w sposób zagrażający życiu lub środowisku w takim stopniu, że podjęto decyzję o unieruchomieniu pojazdu;

4. wyciek materiałów niebezpiecznych;

5. przewóz w zakazany sposób;

6. przewóz luzem w pojeździe lub kontenerze, który nie nadaje się do użytku ze względów konstrukcyjnych;

7. przewóz pojazdem bez odpowiedniego świadectwa dopuszczenia;

8. eksploatację pojazdu, który nie spełnia już norm dopuszczenia i stwarza bezpośrednie zagrożenie (w przeciwnym razie naruszenie to kwalifikuje się do II kategorii ryzyka);

9. użycie niedopuszczonych opakowań, cystern, kontenerów lub pojazdów;

10. użycie opakowań niezgodnych z obowiązującymi instrukcjami pakowania; użycie cystern, pojazdów i kontenerów niezgodnych z obowiązującymi przepisami;

11. nieprzestrzeganie szczególnych przepisów dotyczących pakowania mieszanego;

12. nieprzestrzeganie reguł rządzących zabezpieczeniem i rozmieszczeniem ładunku;

13. nieprzestrzeganie przepisów dotyczących żywności, innych artykułów spożywczych oraz pasz dla zwierząt;

14. nieprzestrzeganie reguł rządzących mieszanym załadunkiem opakowań;

15. nieprzestrzeganie postanowień ograniczających ilości dopuszczone do przewozu w jednej jednostce transportowej, w tym dopuszczalne stopnie napełniania cystern i opakowań;

16. przewóz towarów niebezpiecznych bez wymaganych dokumentów, dostępnych w pojeździe lub w odpowiednim formacie elektronicznym, jeżeli taki jest dopuszczony;

17. przewóz towarów niebezpiecznych w opakowaniach nieposiadających wymaganego oznakowania, wymaganych etykiet lub innych znaków identyfikacyjnych;

18. przewóz towarów niebezpiecznych bez nalepek ostrzegawczych, oznakowania (w tym oznakowania w postaci pomarańczowych tablic) lub innych znaków identyfikacyjnych na pojeździe;

19. niepełne lub nieprawidłowe informacje o przewożonej substancji (dotyczące na przykład numeru UN, właściwej nazwy ładunku, grupy pakowania), pozwalające na stwierdzenie naruszenia należącego do I kategorii ryzyka;

20. brak ważnego zaświadczenia o przeszkoleniu zawodowym kierowcy;

21. korzystanie z ognia lub niezabezpieczonego źródła światła;

22. nieprzestrzeganie zakazu palenia;

23. brak wyznaczenia doradcy ds. bezpieczeństwa w przedsiębiorstwie, jeżeli jest to wymagane;

24. nieprzestrzeganie postanowień dotyczących bezpieczeństwa określonych w ADR 1.10, jeżeli mają zastosowanie.

2. II kategoria ryzyka

Dotyczy naruszeń postanowień ADR związanych z ryzykiem obrażeń cielesnych lub szkody dla środowiska. W przypadku stwierdzenia takich naruszeń podczas kontroli na drodze z reguły należy zastosować odpowiednie środki naprawcze, takie jak doprowadzenie do zgodności na miejscu kontroli, o ile jest to wykonalne, a w przeciwnym razie – nie później niż po zakończeniu bieżącej operacji transportowej; w przypadku stwierdzenia takich naruszeń podczas kontroli w pomieszczeniach podmiotu zazwyczaj stosuje się inne odpowiednie środki.

Niedopełnienia w tej kategorii obejmują:

1. eksploatację jednostki transportowej składającej się z więcej niż jednej przyczepy/naczepy;

2. eksploatację pojazdu, który nie spełnia już norm dopuszczenia, ale nie stwarza bezpośredniego zagrożenia;

3. brak w pojeździe wymaganych nadających się do użycia gaśnic; niezgodność sprzętu gaśniczego z postanowieniami szczegółowymi;

4. brak w pojeździe wyposażenia wymaganego na mocy ADR lub pisemnych instrukcji;

5. nieprzestrzeganie terminów testów i kontroli oraz okresów użytkowania opakowań, dużych pojemników do przewozu luzem (DPPL), dużych opakowań, cystern, pojazdów lub kontenerów;

6. przewóz towarów w uszkodzonych opakowaniach, uszkodzonych DPPL lub uszkodzonych dużych opakowaniach lub przewóz uszkodzonych i nieoczyszczonych pustych opakowań;

7. przewóz zapakowanych towarów w pojeździe lub kontenerze, który nie nadaje się do użytku ze względów konstrukcyjnych;

8. nieodpowiednie zamknięcie cystern/kontenerów-cystern, pojazdów, kontenerów lub opakowań (w tym pustych i nieoczyszczonych);

9. nieprawidłowe oznaczenia, oznakowania (w tym pomarańczowe tablice), nalepki ostrzegawcze lub inne znaki identyfikacyjne na opakowaniach, cysternach, pojazdach lub jednostkach ładunkowych;

10. brak pisemnych instrukcji zgodnych z ADR;

11. niewłaściwy nadzór lub zaparkowanie pojazdu;

12. przewóz w jednostkach transportowych przewożących towary niebezpieczne osób innych niż członkowie załogi;

13. nieprzestrzeganie przepisów wykonawczych, określonych w sekcji 7.5.10 ADR, dotyczących środków ostrożności zapobiegających powstawaniu ładunków elektrostatycznych podczas operacji napełniania i opróżniania;

14. nieprzestrzeganie przepisów wykonawczych regulujących zasady obowiązujące po przybyciu do miejsca załadunku i rozładunku;

15. nieprzestrzeganie przepisów wykonawczych dotyczących roli, obowiązków i certyfikatów doradcy ds. bezpieczeństwa w przedsiębiorstwie, jeżeli wyznaczenie takiego doradcy jest wymagane;

16. nieprzestrzeganie przepisów wykonawczych dotyczących minimalnego okresu przechowywania dokumentu przewozowego towarów niebezpiecznych oraz dodatkowych informacji i dokumentów określonych w ADR;

17. nieprzestrzeganie przepisów wykonawczych dotyczących szkolenia osób uczestniczących w przewozie towarów niebezpiecznych;

18. nieprzedłożenie wymaganych dokumentów lub sprawozdań właściwym organom.

3. III kategoria ryzyka

Dotyczy naruszeń postanowień ADR związanych z niskim ryzykiem obrażeń cielesnych lub szkody dla środowiska i nie wymaga zastosowania odpowiednich środków naprawczych na drodze, ale pozwala na podjęcie przez dane przedsiębiorstwo stosownych kroków w późniejszym terminie; w przypadku stwierdzenia takich naruszeń podczas kontroli w pomieszczeniach podmiotu zazwyczaj stosuje się inne odpowiednie środki.

Niedopełnienia w tej kategorii obejmują:

1. nieprzestrzeganie przepisów dotyczących wielkości nalepek ostrzegawczych lub oznaczeń lub wielkości liter, cyfr lub symboli na nalepkach ostrzegawczych lub oznaczeniach;

2. brak innych informacji w dokumentacji transportowej oprócz tych wymienionych w I kategorii ryzyka;

3. brak w pojeździe zaświadczenia o przeszkoleniu kierowcy, ale istnieją dowody, że kierowca jest w posiadaniu takiego zaświadczenia;

4. brak dokumentu tożsamości ze zdjęciem u któregokolwiek członka załogi pojazdu;

5. nieprawidłowe umieszczenie nalepek ostrzegawczych i oznakowań (w tym oznakowań w postaci pomarańczowych tablic) lub innych znaków identyfikacyjnych;

6. opóźnione przekazanie wymaganych dokumentów lub sprawozdań właściwym organom.

Załącznik III

Wzorcowy formularz standardowy sprawozdania, do przesłania Komisji, dotyczący naruszeń i kar

Państwo: _____________________

Rok: ________________

KONTROLE TRANSPORTU DROGOWEGO TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH

Miejsce rejestracji pojazdów(1)

Łączna liczba

Państwo kontroli

Inne państwa członkowskie UE

Państwa trzecie

Liczba jednostek transportowych skontrolowanych pod kątem zawartości ładunku (i ADR)

Liczba jednostek transportowych nieprzestrzegających ADR

Liczba unieruchomionych jednostek transportowych

Liczba zauważonych naruszeń według kategorii ryzyka(2)

I kategoria ryzyka

II kategoria ryzyka

III kategoria ryzyka

Liczba nałożonych kar według typu kary

Ostrzeżenie

Grzywna

Inne

Przypisy:

(1) Do celów niniejszego załącznika za kraj rejestracji pojazdu uważa się kraj rejestracji pojazdu silnikowego.

(2) W przypadku wielu naruszeń na jednostkę transportową stosuje się jedynie najpoważniejszą kategorię ryzyka zgodnie z załącznikiem II.

Załącznik IV

CZĘŚĆ A

Uchylona dyrektywa wraz z jej kolejnymi zmianami

(o których mowa w art. 13)

Dyrektywa Rady 95/50/WE (Dz.U. L 249 z 17.10.1995, s. 35).

Dyrektywa 2001/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 168 z 23.6.2001, s. 23).

Dyrektywa Komisji 2004/112/WE (Dz.U. L 367 z 14.12.2004, s. 23).

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/54/WE (Dz.U. L 162 z 21.6.2008, s. 11).

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1243 (Dz.U. L 198 z 25.7.2019, s. 241).

tylko pkt IX.1 załącznika

CZĘŚĆ B

Terminy transpozycji do prawa krajowego

(o których mowa w art. 13)

Dyrektywa

Data transpozycji

95/50/WE

1 stycznia 1997 r.

2001/26/WE

23 grudnia 2001 r.

2004/112/WE

14 grudnia 2005 r.

2008/54/WE

– ZAŁĄCZNIK V

Tabela korelacji

Dyrektywa 95/50/WE

Niniejsza dyrektywa

art. 1

art. 1

art. 2 formuła wprowadzająca

art. 2 formuła wprowadzająca

art. 2 tiret pierwsze

art. 2 lit. a)

art. 2 tiret drugie

art. 2 lit. b)

art. 2 tiret trzecie

art. 2 lit. c)

art. 2 tiret czwarte

art. 2 lit. d)

art. 2 tiret piąte

art. 2 lit. e)

art. 3 ust. 1

art. 3 ust. 1

art. 3 ust. 2

art. 3 ust. 2

art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze

art. 4 ust. 1 akapit pierwszy

art. 4 ust. 1 zdanie drugie

art. 4 ust. 1 akapit drugi

art. 4 ust. 2–5

art. 4 ust. 2–5

art. 5

art. 5

art. 6 ust. 1

art. 6 ust. 1 akapit pierwszy

art. 6 ust. 2 akapit pierwszy

art. 6 ust. 1 akapit drugi

art. 6 ust. 2 akapit drugi

art. 6 ust. 2

art. 7

art. 7

art. 8 zdanie pierwsze

art. 8 akapit pierwszy

art. 8 zdanie drugie

art. 8 akapit drugi

art. 9 ust. 1 formuła wprowadzająca

art. 9 ust. 1 formuła wprowadzająca

art. 9 ust. 1 tiret pierwsze

art. 9 ust. 1 lit. a)

art. 9 ust. 1 tiret drugie

art. 9 ust. 1 lit. b)

art. 9 ust. 1 tiret trzecie

art. 9 ust. 1 lit. c)

art. 9 ust. 1 tiret czwarte

art. 9 ust. 1 lit. d)

art. 9 ust. 1 tiret piąte

art. 9 ust. 1 lit. e)

art. 9 ust. 2

art. 9 ust. 2

art. 9a

art. 10

art. 9aa

art. 11

art. 10 ust. 1

– art. 10 ust. 2

art. 12

– art. 13

art. 11

art. 14

art. 12

art. 15

załączniki I, II i III

załączniki I, II i III

– załącznik IV

– załącznik V