Artykuł 37

1. Jeżeli podmiot świadczy usługi w więcej niż jednym państwie członkowskim lub świadczy usługi w co najmniej jednym państwie członkowskim, a jego sieć i systemy informatyczne są zlokalizowane w co najmniej jednym innym państwie członkowskim, właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich współpracują ze sobą i udzielają sobie wzajemnie pomocy, odpowiednio do potrzeb. Współpraca ta obejmuje co najmniej następujące kwestie:

a) właściwe organy stosujące środki nadzoru lub egzekwowania przepisów w państwie członkowskim informują – za pośrednictwem pojedynczego punktu kontaktowego – właściwe organy w pozostałych zainteresowanych państwach członkowskich o zastosowanych środkach nadzoru i egzekwowania przepisów i konsultują się z tymi właściwymi organami w tej sprawie;

b) właściwy organ może zwrócić się do innego właściwego organu o zastosowanie środków nadzoru lub egzekwowania przepisów;

c) właściwy organ po otrzymaniu uzasadnionego wniosku od innego właściwego organu udziela temu innemu właściwemu organowi pomocy współmiernej do swoich zasobów, tak by można było skutecznie, wydajnie i spójnie wdrożyć środki nadzoru lub egzekwowania przepisów.

Wzajemna pomoc, o której mowa w akapicie pierwszym lit. c), może obejmować wnioski o udzielenie informacji i zastosowanie środków nadzoru, w tym wnioski o przeprowadzenie kontroli na miejscu lub nadzoru zewnętrznego lub ukierunkowanych audytów bezpieczeństwa. Właściwy organ, do którego skierowany jest wniosek o pomoc, nie może odmówić wykonania tego wniosku, chyba że zostanie ustalone, że organ ten nie jest organem właściwym do udzielenia pomocy, której dotyczy wniosek, że pomoc ta jest niewspółmierna do zadań nadzorczych właściwego organu lub że wniosek dotyczy informacji lub obejmuje działania, których ujawnienie lub wykonanie byłoby sprzeczne z podstawowymi interesami państwa członkowskiego w zakresie bezpieczeństwa narodowego, bezpieczeństwa publicznego lub obronnością. Zanim właściwy organ odmówi wykonania wniosku, zasięga opinii innych zainteresowanych właściwych organów, a na wniosek jednego z zainteresowanych państw członkowskich – także opinii Komisji i ENISA.

2. W stosownych przypadkach i za obopólnym porozumieniem właściwe organy z różnych państw członkowskich mogą prowadzić wspólne działania nadzorcze.