Artykuł 1

1. W niniejszej dyrektywie ustanawia się:

a) obowiązki państw członkowskich polegające na przyjmowaniu konkretnych środków mających na celu zapewnienie niezakłóconego świadczenia na rynku wewnętrznym usług kluczowych dla utrzymania niezbędnych funkcji społecznych lub niezbędnej działalności gospodarczej, w ramach zakresu stosowania art. 114 TFUE, w szczególności obowiązki polegające na identyfikowaniu podmiotów krytycznych oraz wspieraniu podmiotów krytycznych w wypełnianiu przez nie nałożonych na nie obowiązków;

b) obowiązki podmiotów krytycznych mające na celu zwiększenie ich odporności i zdolności do świadczenia usług, o których mowa w lit. a), na rynku wewnętrznym;

c) przepisy:

(i) dotyczące nadzoru nad podmiotami krytycznymi;

(ii) dotyczące egzekwowania przepisów;

(iii) w zakresie identyfikacji podmiotów krytycznych o szczególnym znaczeniu europejskim oraz w zakresie misji doradczych w celu oceny środków, które takie podmioty wdrożyły, aby wypełniać swoje obowiązki wynikające z Rozdziału III;

d) wspólne procedury dotyczące współpracy i sprawozdawczości w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy;

e) środki mające na celu osiągnięcie wysokiego poziomu odporności podmiotów krytycznych, aby zapewnić świadczenie usług kluczowych w Unii oraz usprawnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

2. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do kwestii objętych dyrektywą (UE) 2022/2555, bez uszczerbku dla art. 8 niniejszej dyrektywy. Z uwagi na powiązanie między fizycznym bezpieczeństwem a cyberbezpieczeństwem podmiotów krytycznych państwa członkowskie zapewniają skoordynowane wdrażanie niniejszej dyrektywy i dyrektywy (UE) 2022/2555.

3. Nie stosuje się odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy, w tym przepisów dotyczących nadzoru i egzekwowania przepisów przewidzianych w rozdziale VI, jeżeli w przepisach sektorowych aktów prawa Unii nałożono na podmioty krytyczne obowiązek zastosowania środków zwiększających ich odporność i jeżeli wymogi te są uznawane przez państwa członkowskie za co najmniej równoważne odpowiadającym im obowiązkom przewidzianym w niniejszej dyrektywie.

4. Bez uszczerbku dla art. 346 TFUE informacje, które są poufne zgodnie z przepisami unijnymi lub krajowymi, takimi jak przepisy dotyczące tajemnicy przedsiębiorstwa, podlegają wymianie z Komisją i innymi odpowiednimi organami zgodnie z niniejszą dyrektywą tylko wtedy, gdy wymiana taka jest niezbędna do stosowania niniejszej dyrektywy. Informacje podlegające wymianie ograniczają się do tego, co jest istotne dla celów takiej wymiany i proporcjonalne do jej celów. Przy wymianie informacji należy chronić poufność oraz bezpieczeństwo i interesy handlowe podmiotów krytycznych, przy jednoczesnym poszanowaniu bezpieczeństwa państw członkowskich.

5. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla obowiązku państw członkowskich w zakresie gwarantowania bezpieczeństwa narodowego i obronności i ich uprawnień do gwarantowania innych podstawowych funkcji państwa, w tym zapewniania integralności terytorialnej państwa i utrzymywania porządku publicznego.

6. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do podmiotów administracji publicznej, które prowadzą swoją działalność w obszarach bezpieczeństwa narodowego, bezpieczeństwa publicznego, obronności lub egzekwowania prawa, w tym w zakresie prowadzenia postępowań przygotowawczych oraz wykrywania i ścigania przestępstw.

7. Państwa członkowskie mogą zdecydować, że art. 11 i rozdziałów III, IV i VI, w całości lub w części, nie stosuje się do konkretnych podmiotów krytycznych, które prowadzą działalność w obszarach bezpieczeństwa narodowego, bezpieczeństwa publicznego, obronności lub egzekwowania prawa, w tym w zakresie prowadzenia postępowań przygotowawczych oraz wykrywania i ścigania przestępstw, lub które świadczą usługi wyłącznie na rzecz podmiotów administracji publicznej, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu,.

8. Obowiązki ustanowione w niniejszej dyrektywie nie wiążą się z dostarczaniem informacji, których ujawnienie byłoby sprzeczne z podstawowymi interesami bezpieczeństwa narodowego, bezpieczeństwa publicznego lub obronności państw członkowskich.

9. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla prawa Unii w sprawie ochrony danych osobowych, w szczególności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (28) i dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (29).