Artykuł 7

1. Przy określaniu istotności skutku zakłócającego, o którym mowa w art. 6 ust. 2 lit. c), państwa członkowskie uwzględniają następujące kryteria:

a) liczbę użytkowników zależnych od usługi kluczowej świadczonej przez odnośny podmiot;

b) stopień, w jakim inne sektory i podsektory określone w załączniku zależą od danej usługi kluczowej;

c) wpływ, jaki incydenty – jeżeli chodzi o ich skalę i czas trwania – mogłyby mieć na działalność gospodarczą i społeczną, środowisko, bezpieczeństwo publiczne lub na zdrowie ludności;

d) udział podmiotu w rynku odnośnej usługi kluczowej lub odnośnych usług kluczowych;

e) obszar geograficzny, którego mógłby dotyczyć incydent, z uwzględnieniem wszelkiego wpływu transgranicznego, przy uwzględnieniu podatności na zagrożenia związanej ze stopniem odizolowania niektórych rodzajów obszarów geograficznych, takich jak regiony wyspiarskie, regiony oddalone lub obszary górskie;

f) znaczenie podmiotu w utrzymywaniu wystarczającego poziomu usługi kluczowej przy uwzględnieniu dostępności alternatywnych sposobów świadczenia tej usługi kluczowej.

2. Po zidentyfikowaniu podmiotów krytycznych na podstawie art. 6 ust. 1, każde państwo członkowskie bez zbędnej zwłoki przekazuje Komisji następujące informacje:

a) wykaz usług kluczowych w danym państwie członkowskim, jeżeli istnieją dodatkowe usługi kluczowe w porównaniu do wykazu usług kluczowych, o którym mowa w art. 5 ust. 1;

b) liczbę podmiotów krytycznych zidentyfikowanych w każdym sektorze i podsektorze, określonych w załączniku, oraz zidentyfikowanych w odniesieniu do każdej z usług kluczowych;

c) wszelkie progi zastosowane w celu określenia co najmniej jednego spośród kryteriów określonych w ust. 1.

Progi, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c), można przedstawić wprost lub w formie zagregowanej.

Następnie państwa członkowskie przekazują informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, w razie potrzeby i co najmniej raz na cztery lata.

3. Komisja – po skonsultowaniu się z Grupą ds. Odporności Podmiotów Krytycznych, o której mowa w art. 19 – przyjmuje niewiążące wytyczne mające na celu ułatwienie stosowania kryteriów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, biorąc pod uwagę informacje, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.