Artykuł 6

1. Audyt certyfikacyjny przeprowadza się zgodnie z międzynarodowymi standardami audytu.

2. Jednostka certyfikująca opracowuje strategię audytu, w której określa zakres, czas i ukierunkowanie audytu certyfikacyjnego, metody przeprowadzania kontroli i metodę doboru próby, odróżniając rodzaje interwencji, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2021/2115, od środków określonych w rozporządzeniach (UE) nr 228/2013, (UE) nr 229/2013, (UE) nr 1308/2013 i (UE) nr 1144/2014. Plan audytu opracowuje się dla każdego objętego audytem roku budżetowego w oparciu o szacowane ryzyko audytu. Na wniosek Komisji jednostka certyfikująca przedstawia strategię i plan audytu.

3. W wyniku badania audytowego należy uzyskać rozsądny poziom pewności audytu w odniesieniu do właściwego funkcjonowania systemów zarządzania, prawidłowości sprawozdawczości z realizacji celów, prawdziwości i rzetelności rocznego sprawozdania finansowego oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw środków określonych w rozporządzeniach (UE) nr 228/2013, (UE) nr 229/2013, (UE) nr 1308/2013 i (UE) nr 1144/2014, jak również w odniesieniu do płatności specyficznej w odniesieniu do bawełny i wspierania wcześniejszego przechodzenia na emeryturę zgodnie z, odpowiednio, tytułem III rozdział II sekcja 3 podsekcja 2 i art. 155 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/2115, o których zwrot wystąpiono do Komisji.

Dokonuje się tego za pomocą audytu systemu i badania zgodności w odniesieniu do funkcjonowania systemu zarządzania, badania kompletności i dokładności oraz procedur analitycznych dotyczących systemu sprawozdawczości z realizacji celów.

Jeżeli chodzi o audyt rocznych sprawozdań finansowych, stosuje się badanie bezpośrednie wydatków, w tym badanie szczegółowe. Jeżeli chodzi o audyt legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw środków, o którym mowa w akapicie pierwszym, badanie obejmuje weryfikację na miejscu.

4. Komisja określa wytyczne obejmujące w szczególności:

a) dalsze wyjaśnienia i wskazówki w odniesieniu do audytu certyfikacyjnego, jaki ma mieć miejsce;

b) określenie rozsądnego poziomu pewności audytu, jaki ma być uzyskany w wyniku audytu.