Artykuł 14

Oceniając ład korporacyjny instytucji, o którym mowa w art. 189 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy sprawdzają, czy:

a) proces podejmowania decyzji w instytucji, jej hierarchia, podległości służbowe i poziomy odpowiedzialności są jasno określone w dokumentacji wewnętrznej instytucji i konsekwentnie odzwierciedlone w protokołach jej organów wewnętrznych;

b) zarówno organ zarządzający lub wyznaczony przez niego komitet, jak i kadra kierownicza wyższego szczebla zatwierdzają co najmniej następujące istotne aspekty systemów ratingowych:

(i) wszystkie odpowiednie zasady dotyczące projektowania i wdrażania systemów ratingowych oraz stosowania metody IRB, w tym zasad dotyczących wszystkich istotnych aspektów klasyfikacji ratingów oraz procesów oszacowania i walidacji parametrów ryzyka;

(ii) wszystkie odpowiednie zasady zarządzania ryzykiem, w tym dotyczące infrastruktury informatycznej i planów awaryjnych;

(iii) parametry ryzyka wszystkich systemów ratingowych wykorzystywanych w wewnętrznych procesach zarządzania ryzykiem oraz przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych;

c) organ zarządzający lub wyznaczony przez niego komitet ustanawia w drodze formalnej decyzji odpowiednią strukturę organizacyjną w celu należytego wdrożenia systemów ratingowych;

d) organ zarządzający lub wyznaczony przez niego komitet zatwierdza w drodze formalnej decyzji specyfikację dopuszczalnego poziomu ryzyka, biorąc pod uwagę system wewnętrznych ratingów instytucji;

e) kierownictwo wyższego szczebla dobrze zna wszystkie systemy ratingowe instytucji, ich konstrukcję i działanie, wymogi dotyczące metody IRB oraz podejście instytucji do spełniania tych wymogów;

f) kierownictwo wyższego szczebla powiadamia organ zarządzający lub wyznaczony przez niego komitet o istotnych zmianach lub odstępstwach od ustalonych zasad, które mają istotny wpływ na operacje systemów ratingowych instytucji;

g) kierownictwo wyższego szczebla jest w stanie zapewnić na bieżąco dobre funkcjonowanie systemów ratingowych;

h) kadra kierownicza wyższego szczebla podejmuje odpowiednie środki w przypadku stwierdzenia niedoskonałości systemów ratingowych wykrytych w ramach kontroli ryzyka kredytowego, walidacji, audytu wewnętrznego lub innych funkcji kontrolnych.