Artykuł 34

1. Oceniając rozkład dłużników i ekspozycji w poszczególnych klasach lub pulach każdego systemu ratingowego do celów art. 170 ust. 1 lit. b), d) i f), art. 170 ust. 2 i ust. 3 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy sprawdzają, czy:

a) liczba klas ratingowych i pul jest odpowiednia, aby zapewnić znaczącą dywersyfikację ryzyka i kwantyfikację charakterystyki strat na poziomie klasy lub puli, oraz czy:

(i) w przypadku ekspozycji wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów centralnych i banków centralnych oraz ekspozycji związanych z kredytowaniem specjalistycznym skala ratingowa dłużników ma co najmniej liczbę klas określoną odpowiednio w art. 170 ust. 1 lit. b) i art. 170 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

(ii) w przypadku nabytych wierzytelności klasyfikowanych jako ekspozycje detaliczne grupowanie odzwierciedla zasady stosowane przez sprzedawcę w zakresie oceny ryzyka oraz zróżnicowanie klientów;

b) koncentracja liczby ekspozycji lub dłużników nie jest nadmierna w żadnej klasie lub puli, chyba że taki rozkład jest poparty przekonującymi empirycznymi dowodami na jednorodność ryzyka tych ekspozycji lub dłużników;

c) klasy ratingowe i klasy lub pule ekspozycji detalicznych mają wystarczającą liczbę ekspozycji lub dłużników w jednej klasie lub puli, chyba że taki rozkład jest poparty przekonującymi empirycznymi dowodami na to, że grupowanie tych ekspozycji lub dłużników jest odpowiednie, lub że stosuje się bezpośrednie oszacowania parametrów ryzyka dla poszczególnych dłużników lub ekspozycji, o których mowa w art. 169 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

d) klasy lub pule ratingowe i klasy lub pule instrumentów dla ekspozycji wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów centralnych i banków centralnych, jeżeli dostępne są wystarczające dane, nie mają zbyt małej liczby ekspozycji lub dłużników w jednej klasie lub puli, chyba że rozkład ekspozycji lub dłużników jest poparty przekonującymi empirycznymi dowodami na to, że grupowanie tych ekspozycji lub dłużników jest odpowiednie, lub że stosuje się bezpośrednie oszacowania parametrów ryzyka dla poszczególnych dłużników lub ekspozycji, o których mowa w art. 169 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

2. Oprócz weryfikacji określonej w ust. 1 właściwe organy oceniają, w stosownych przypadkach, kryteria stosowane przez instytucję przy określaniu:

a) maksymalnej i minimalnej łącznej liczby klas lub pul;

b) proporcji ekspozycji i dłużników klasyfikowanych do każdej klasy lub puli.

3. Do celów ust. 1 i 2 właściwe organy biorą pod uwagę aktualne i zaobserwowane w przeszłości rozkłady liczby ekspozycji i dłużników oraz wartości ekspozycji, w tym migrację ekspozycji i dłużników między różnymi klasami lub pulami.