Artykuł 21

1. Systemy dobrowolne stosują przepisy szczególne i zwolnienia dotyczące odpadów i pozostałości określone w dyrektywie (UE) 2018/2001 tylko w przypadku, gdy taki surowiec wchodzi w zakres odpowiednich definicji zawartych w art. 2 tej dyrektywy.

2. To, czy dany surowiec należy uznać za odpad lub pozostałość, ustala się w tym miejscu łańcucha dostaw, z którego pochodzi dany materiał. Surowce nie są uznawane za odpady lub pozostałości, jeżeli one same lub proces ich produkcji zostały celowo zmodyfikowane w celu zgłoszenia ich jako odpady lub pozostałości.

3. Odpady i pozostałości wymienione w załączniku IV nie są uznawane za odpady lub pozostałości, jeżeli zostały celowo zmodyfikowane, aby można je było zgłosić jako odpady lub pozostałości.

4. Systemy dobrowolne wydają podmiotom gospodarczym instrukcje i zapewniają wsparcie w zakresie oceny, czy surowce są uznawane za odpady i pozostałości. Podmioty gospodarcze przechowują i przedstawiają audytorom dowody stanowiące podstawę przeprowadzonych przez nich ocen. Systemy dobrowolne określają przepisy szczególne dotyczące audytu takich dowodów.

5. Aby spełnić wymogi art. 29 ust. 2 dyrektywy (UE) 2018/2001, systemy dobrowolne weryfikują, czy gromadzenie odpadów i pozostałości z rolnictwa nie ma negatywnego wpływu na jakość gleby i zasoby węgla w glebie. Taka weryfikacja gwarantuje, że na danym obszarze gruntów stosuje się odpowiedni zestaw podstawowych praktyk gospodarowania glebami lub ich monitoringu w celu wspierania sekwestracji dwutlenku węgla w glebie i poprawy jakości gleby zgodnie z załącznikiem VI.

6. Stosowanie praktyk, o których mowa w ust. 5, może być wymagane i monitorowane na szczeblu krajowym albo na szczeblu podmiotów gospodarczych. Na szczeblu krajowym systemy dobrowolne weryfikują, czy kraj pochodzenia, niezależnie od tego, czy jest to państwo członkowskie, czy państwo trzecie, wymaga stosowania podstawowych praktyk gospodarowania glebami w celu przeciwdziałania potencjalnemu wpływowi zbierania takich pozostałości na jakość gleby i zasoby węgla w glebie oraz czy posiada mechanizmy monitorowania i egzekwowania stosowania tych praktyk. Na szczeblu podmiotów gospodarczych systemy dobrowolne weryfikują, czy takie praktyki gospodarowania są skutecznie stosowane i monitorowane na poziomie gospodarstw rolnych dostarczających biomasę. W przypadku stosowania audytu grupowego systemy dobrowolne weryfikują, czy praktyki te są stosowane przez wszystkie podmioty gospodarcze objęte audytem grupowym.