Załącznik XII

„ZAŁĄCZNIK XXVII

INSTRUKCJE DOTYCZĄCE SPRAWOZDAWCZOŚCI DO CELÓW IDENTYFIKACJI GLOBALNYCH INSTYTUCJI O ZNACZENIU SYSTEMOWYM (G-SII) I PRZYPISYWANIA WSKAŹNIKÓW BUFORA G-SII

Spis treści

CZĘŚĆ I: INSTRUKCJE OGÓLNE

691

1. STRUKTURA I KONWENCJE

691

1.1.

STRUKTURA

691

1.2.

KONWENCJA NUMEROWANIA

691

1.3.

KONWENCJA ZNAKU

691

CZĘŚĆ II: INSTRUKCJE DOTYCZĄCE WZORÓW

692

1. UWAGI OGÓLNE

692

2. INSTRUKCJE DOTYCZĄCE POSZCZEGÓLNYCH POZYCJI

692

CZĘŚĆ I: INSTRUKCJE OGÓLNE

1. Struktura i konwencje

1.1. Struktura

1. Niniejsze wymogi w zakresie sprawozdawczości mające na celu wspieranie identyfikacji globalnych instytucji o znaczeniu systemowym (G-SII) i przypisywania odpowiednich wskaźników bufora G-SII obejmują jeden wzór zawierający informacje na temat wskaźników globalnego znaczenia systemowego i konkretne pozycje niezbędne do stosowania unijnej metodyki identyfikacji G-SII i przypisywania odpowiednich wskaźników bufora G-SII.

1.2. Konwencja numerowania

2. W przypadku odniesień do kolumn, wierszy i komórek poszczególnych wzorów w dokumencie przestrzega się konwencji oznaczania przedstawionej w pkt 3–5. Przedmiotowe kody numeryczne znajdują szerokie zastosowanie w zasadach walidacji.

3. W instrukcjach stosowany jest następujący ogólny zapis: {wzór; wiersz; kolumna}.

4. W przypadku gdy odniesienia są dokonywane w obrębie wzoru i w związku z tym wykorzystywane są wyłącznie punkty danych tego wzoru, w zapisie nie uwzględnia się wzoru: {wiersz; kolumna}. Jeżeli wzory zawierają tylko jedną kolumnę zapis odwołuje się tylko do wierszy: {wzór; wiersz}.

5. Znaku gwiazdki używa się do wskazania, że odniesienie obejmuje wcześniej określone wiersze lub kolumny.

1.3. Konwencja znaku

6. Każdą kwotę, która zwiększa wartość wskaźnika, aktywów, zobowiązań lub ekspozycji, zgłasza się jako wartość dodatnią. Każdą kwotę, która zmniejsza wartość wskaźnika, aktywów, zobowiązań lub ekspozycji, zgłasza się jako wartość ujemną. Jeżeli przed oznaczeniem pozycji znajduje się znak ujemny (-), dla tej pozycji nie oczekuje się zgłoszenia wartości dodatniej.

CZĘŚĆ II: INSTRUKCJE DOTYCZĄCE WZORÓW

1. Uwagi ogólne

8. Wzór jest podzielony na dwie sekcje. Górna sekcja dotycząca wskaźników G-SII obejmuje wskaźniki służące do identyfikacji globalnych instytucji o znaczeniu systemowym określone w metodyce opracowanej przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego. Dolna sekcja zawiera szereg pozycji niezbędnych do obliczenia odpowiednich wskaźników zgodnie z metodyką określoną na podstawie art. 131 ust. 18 dyrektywy 2013/36/UE (1).

9. W stosownych przypadkach informacje podane w tym wzorze muszą być spójne z informacjami przekazanymi odpowiednim organom do celów gromadzenia wartości wskaźników przez odpowiednie organy, jak określono w art. 3 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1222/2014 (2).

2. Instrukcje dotyczące poszczególnych pozycji

Wiersz

Odniesienia prawne i instrukcje

0010–0130

Wskaźniki G-SII

Definicja wskaźników jest taka sama jak definicja stosowana do celów ustalania informacji wymienionych w załączniku do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1222/2014.

W przypadku zmian definicji określonych w tej metodyce, do celów zgłaszania informacji na koniec pierwszego, drugiego i trzeciego kwartału tego samego roku obrachunkowego stosuje się te zmienione definicje określone w metodyce mającej zastosowanie do ustalania wartości wskaźników na koniec roku obrachunkowego (»metodyka dotycząca końca roku«). W przypadku gdy wzór zawarty w załączniku XXVI ulega zmianie w trakcie danego roku obrachunkowego, metodykę dotyczącą końca roku stosuje się od pierwszych mających zastosowanie dat odniesienia po wejściu w życie rozporządzenia zmieniającego.

Wskaźniki będące miarami przepływu zgłasza się narastająco od początku roku kalendarzowego lub obrachunkowego, stosownie do przypadku.

0010

Ekspozycje całkowite, w tym jednostki zależne będące zakładami ubezpieczeń

0020

Aktywa w obrębie systemu finansowego, w tym jednostki zależne będące zakładami ubezpieczeń

0030

Zobowiązania w obrębie systemu finansowego, w tym jednostki zależne będące zakładami ubezpieczeń

0040

Papiery wartościowe znajdujące się w obrocie, w tym papiery wartościowe wyemitowane przez jednostki zależne będące zakładami ubezpieczeń

0050

Działalność płatnicza

0060

Przechowywane aktywa

0070

Działalność w zakresie gwarantowania emisji

0081

Wolumen obrotu – stały dochód

0085

Wolumen obrotu – akcje i inne papiery wartościowe

0090

Kwota referencyjna instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, w tym jednostki zależne będące zakładami ubezpieczeń

0100

Papiery wartościowe przeznaczone do obrotu i dostępne do sprzedaży

0110

Aktywa poziomu 3, w tym jednostki zależne będące zakładami ubezpieczeń

0120

Należności transgraniczne

0130

Zobowiązania transgraniczne

0140–0160

Pozycje, w ramach których europejską unię bankową uznaje się za jedną jurysdykcję

Do celów ustalania pozycji określonych poniżej oraz w przypadku braku specyfikacji w poniższych instrukcjach stosowane definicje i pojęcia muszą być w możliwie największym stopniu dostosowane do definicji i pojęć zdefiniowanych w wytycznych dotyczących sprawozdawczości w ramach międzynarodowej statystyki bankowej BIS.

Na zasadzie odstępstwa od powyższego wyłącza się działania podmiotów sprawozdawczych w uczestniczących państwach członkowskich, o których mowa w art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (3), tj. uczestniczące państwa członkowskie uznaje się za jedną jurysdykcję.

0140

Łączne należności zagraniczne na podstawie ostatecznego ryzyka

Łączne należności zagraniczne stanowią sumę należności transgranicznych i lokalnych należności zagranicznych podmiotów zależnych w walucie lokalnej lub obcej. Wyłącza się należności z tytułu pozycji w kontraktach na instrumenty pochodne. »Należności«, »należności transgraniczne«, »lokalne należności zagranicznych podmiotów zależnych w walucie lokalnej lub obcej« mają takie samo znaczenie jak w wytycznych dotyczących sprawozdawczości w ramach międzynarodowej statystyki bankowej BIS.

»Na podstawie ostatecznego ryzyka« oznacza, że do celów ustalenia, czy dana należność jest należnością transgraniczną czy lokalną, pozycję tę przypisuje się stronie trzeciej (jeżeli taka istnieje), która zobowiązała się do przejęcia długów lub zobowiązań głównego kontrahenta, jeżeli nie wykona on swoich zobowiązań. Tego przypisania dokonuje się zgodnie z przepisami dotyczącymi przenoszenia ryzyka zawartymi w wytycznych dotyczących sprawozdawczości w ramach międzynarodowej statystyki bankowej BIS.

0150

Należności z tytułu zagranicznych instrumentów pochodnych na podstawie ostatecznego ryzyka

Dodatnia wartość godziwa wszystkich należności z tytułu instrumentów pochodnych będących należnościami transgranicznymi lub lokalnymi należnościami zagranicznych podmiotów zależnych w walucie lokalnej lub obcej.

Instrumenty pochodne obejmują kontrakty terminowe typu forward, swapy i opcje związane z walutami, stopami procentowymi, akcjami, towarami i instrumentami kredytowymi. Znajdują się wśród nich także nabyte kredytowe instrumenty pochodne, które zabezpieczają lub kompensują ochronę kredytową sprzedaną lub są przeznaczone do obrotu.

W przypadku takich nabytych kredytowych instrumentów pochodnych ich wartość nie może być ograniczona do wartości bezpośredniej należności, którą instrumenty te mają gwarantować.

Dodatnie wartości godziwe kontraktów na instrumenty pochodne mogą być kompensowane ujemnymi wartościami godziwymi tylko wtedy, gdy pozycje zostały zawarte z tym samym kontrahentem na mocy prawnie egzekwowalnej umowy o kompensowaniu zobowiązań. Niniejsza pozycja obejmuje wyłącznie pakiety kompensowania o wartości dodatniej.

Należności z tytułu instrumentów pochodnych zgłasza się przed odliczeniem wszelkich zabezpieczeń gotówkowych.

Do celów zgłaszania informacji na podstawie ostatecznego ryzyka stosuje się następujące zasady:

a) jeżeli ostateczne ryzyko leży po stronie kontrahenta, instrument pochodny uznaje się za zagraniczny, jeżeli kontrahent nie ma siedziby w państwie, w którym ma siedzibę jednostka sprawozdawcza;

b) jeżeli ostateczne ryzyko leży po stronie gwaranta, instrument pochodny uznaje się za zagraniczny, jeżeli gwarant nie ma siedziby w państwie, w którym ma siedzibę jednostka sprawozdawcza.

0160

Zobowiązania zagraniczne na podstawie bezpośredniego ryzyka, w tym instrumenty pochodne

Zobowiązania zagraniczne, w tym instrumenty pochodne, stanowią sumę zobowiązań zagranicznych i zobowiązań zagranicznych z tytułu instrumentów pochodnych. Z niniejszej pozycji wyłączone są zobowiązania z tytułu papierów wartościowych będące zbywalnymi aktywami finansowymi wyemitowanymi przez instytucję sprawozdającą.

Definicja instrumentów pochodnych jest taka sama jak w przypadku wiersza 0150.

Ujemne wartości godziwe kontraktów na instrumenty pochodne mogą być kompensowane dodatnimi wartościami godziwymi tylko wtedy, gdy pozycje zostały wykonane/zawarte z tym samym kontrahentem na mocy prawnie egzekwowalnej umowy o kompensowaniu zobowiązań. Zobowiązania z tytułu instrumentów pochodnych zgłasza się przed odliczeniem wszelkich zabezpieczeń (gotówkowych i niegotówkowych).

»Na podstawie bezpośredniego ryzyka« oznacza, że do celów ustalenia, czy należność jest należnością transgraniczną czy lokalną, pozycję przypisuje się bezpośredniemu kontrahentowi będącemu stroną kontraktu.”

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

(2) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1222/2014 z dnia 8 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących określenia metody identyfikacji globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz definiowania podkategorii globalnych instytucji o znaczeniu systemowym (Dz.U. L 330 z 15.11.2014, s. 27).

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1).