Artykuł 5

1. W przypadku urzędowego potwierdzenia występowania określonego agrofaga dane państwo członkowskie niezwłocznie ustanawia wyznaczony obszar obejmujący:

a) strefę, w której występują porażone rośliny oraz wszystkie określone rośliny narażone na porażenie w promieniu 100 m wokół porażonych roślin („strefa porażenia”);

b) strefę buforową o szerokości co najmniej dwóch kilometrów wokół granic strefy porażenia.

2. Wytyczenie wyznaczonego obszaru oparte jest na podstawach naukowych, biologii określonego agrofaga, stopniu porażenia, szczególnym rozmieszczeniu roślin żywicielskich na danym obszarze oraz dowodach wskazujących na zadomowienie się określonego agrofaga.

3. W celu zastosowania środków zwalczania, o których mowa w art. 8, oraz, w przypadku gdy właściwy organ stwierdza, że zwalczenie określonego agrofaga jest możliwe, biorąc pod uwagę okoliczności wystąpienia, takie jak jego skala i miejsce, stopień porażenia lub liczba i rozmieszczenie roślin żywicielskich, szerokość strefy buforowej można zmniejszyć do nie mniej niż jednego kilometra.

4. Do celów zastosowania środków zwalczania, o których mowa w art. 9, strefa buforowa ma szerokość co najmniej 4 km.

Szerokość strefy buforowej można zmniejszyć do nie mniej niż 2 km, biorąc pod uwagę okoliczności wystąpienia, takie jak jego skala i miejsce, stopień porażenia lub liczba i rozmieszczenie roślin żywicielskich.

5. W przypadku urzędowego potwierdzenia występowania określonego agrofaga w strefie buforowej obszaru wyznaczonego do celów ograniczenia rozprzestrzeniania tego agrofaga zastosowanie mają art. 17 i 18 rozporządzenia (UE) 2016/2031.