Załącznik V

1. Metody obliczania oszczędności energii innych niż te wynikające ze środków podatkowych na potrzeby art. 8, 9 i 10 oraz art. 30 ust. 14.

Strony zobowiązane, uczestniczące lub uprawnione lub publiczne organy wykonawcze mogą korzystać z następujących metod obliczania oszczędności energii:

a) szacowana oszczędność odnosząca się do wyników wcześniejszych usprawnień dotyczących energii, monitorowanych w sposób niezależny, w podobnych instalacjach. Takie ogólne podejście jest nazywane podejściem „ex ante”;

b) mierzona oszczędność, w przypadku której oszczędność wynikającą z zastosowania środka lub pakietu środków określa się poprzez wskazanie faktycznego zmniejszenia zużycia energii przy odpowiednim uwzględnieniu takich czynników jak dodatkowość, zajmowanie lokalu, poziomy produkcji i pogoda, które to czynniki mogą wywierać wpływ na zużycie. Takie ogólne podejście jest nazywane podejściem „ex post”;

c) oszczędność skalowana, w przypadku której stosuje się techniczne szacunki oszczędności. Podejście to może być stosowane wyłącznie w przypadku, gdy określenie solidnych danych pomiarowych dla konkretnej instalacji jest trudne lub nieproporcjonalnie kosztowne, np. zastąpienie sprężarki lub silnika elektrycznego o innej mocy znamionowej niż moc, na podstawie której dokonany został pomiar niezależnych danych o oszczędnościach, lub w przypadku, gdy te szacunki są opracowywane na podstawie metod i poziomów referencyjnych ustalonych na poziomie krajowym przez wykwalifikowanych lub akredytowanych ekspertów, których działania są niezależne od stron zobowiązanych, uczestniczących lub uprawnionych;

d) przy obliczaniu oszczędności energii do celów art. 8 ust. 3, którą można zaliczyć na poczet wypełnienia obowiązku określonego w tym artykule, państwa członkowskie mogą oszacować oszczędność energii osób dotkniętych ubóstwem energetycznym, odbiorców wrażliwych, osób w gospodarstwach domowych o niskich dochodach oraz, w stosownych przypadkach, osób zajmujących mieszkania socjalne, na podstawie szacunków technicznych z zastosowaniem standardowych warunków lub parametrów dotyczących liczby osób zajmujących mieszkania i dotyczących komfortu cieplnego, takich jak parametry określone w krajowych przepisach budowlanych. Państwa członkowskie powinny informować Komisję o sposobie określania komfortu do celów działań w budynkach i dołączać wyjaśnienia dotyczące stosowanych przez nie metod obliczania;

e) badana oszczędność, w przypadku której określa się reakcję odbiorców energii na porady, kampanie informacyjne, systemy etykietowania lub certyfikacji lub też inteligentne pomiary zużycia. Takie podejście jest stosowane wyłącznie w odniesieniu do oszczędności wynikającej ze zmian zachowania odbiorców energii. Nie można go stosować do oszczędności wynikającej z zastosowania środków fizycznych.

2. Określając wielkość oszczędności energii osiągniętą dzięki środkowi w zakresie efektywności energetycznej na potrzeby art. 8, 9 i 10 oraz art. 30 ust. 14, stosuje się następujące zasady:

a) państwa członkowskie wykazują, że jednym z celów nowego lub istniejącego środka z dziedziny polityki jest osiągnięcie oszczędności końcowego zużycia energii na podstawie art. 8 ust. 1 i przedstawiają dowody i ich dokumentację wskazujące na to, że oszczędność energii wynika ze środka z dziedziny polityki, w tym z dobrowolnych porozumień;

b) należy wykazać, że oszczędności są dodatkowe w stosunku do tych, które uzyskano by tak czy inaczej bez działania stron zobowiązanych, uczestniczących lub uprawnionych lub publicznych organów wykonawczych. W celu określenia oszczędności, które można zgłosić jako dodatkowe, państwa członkowskie uwzględniają, jak zmieniałoby się zużycie energii i zapotrzebowanie na energię w przypadku braku danego środka z dziedziny polityki, przez wzięcie pod uwagę co najmniej następujących czynników: tendencje dotyczące zużycia energii, zmiany zachowań odbiorców, postęp techniczny i zmiany spowodowane innymi środkami wdrażanymi na poziomie unijnym i krajowym;

c) oszczędności wynikające z wdrożenia obowiązkowych przepisów Unii uznaje się za oszczędności, które miałyby miejsce tak czy inaczej, a tym samym nie mogą być zaliczane jako oszczędności energii na użytek art. 8 ust. 1. W drodze wyjątku od tego wymogu, oszczędności związane z renowacją istniejących budynków, w tym oszczędności wynikające z wdrożenia minimalnych norm charakterystyki energetycznej w budynkach zgodnie z dyrektywą 2010/31/UE, mogą być zaliczane jako oszczędności energii na użytek art. 8 ust. 1 pod warunkiem spełnienia kryterium istotności, o którym mowa w pkt 3 lit. h) niniejszego załącznika. Środki propagujące poprawę efektywności energetycznej w sektorze publicznym na podstawie art. 5 i art. 6 mogą być kwalifikowalne do uwzględnienia na poczet zrealizowania oszczędności energii wymaganych zgodnie z art. 8 ust. 1, pod warunkiem że prowadzą do weryfikowalnych i wymiernych lub możliwych do oszacowania oszczędności końcowego zużycia energii. Obliczenie oszczędności energii musi być zgodne z niniejszym załącznikiem;

d) oszczędności końcowego zużycia energii wynikające z wdrożenia środków poprawy efektywności energetycznej podjętych na podstawie nadzwyczajnych przepisów w ramach art. 122 TFUE mogą być zaliczane na użytek art. 8 ust. 1, pod warunkiem że prowadzą do weryfikowalnych i wymiernych lub możliwych do oszacowania oszczędności końcowego zużycia energii, z wyjątkiem tych oszczędności energii, które wynikają z podjęcia środków w zakresie racjonowania lub ograniczania;

e) środki zastosowane na podstawie rozporządzenia (UE) 2018/842 można uznać za istotne, ale państwa członkowskie muszą wykazać, że środki te prowadzą do weryfikowalnych i wymiernych lub możliwych do oszacowania oszczędności końcowego zużycia energii. Obliczenie oszczędności energii musi być zgodne z niniejszym załącznikiem;

f) państwa członkowskie uwzględniają w obliczeniach jedynie te oszczędności końcowego zużycia energii, które powstały wskutek stosowania sektorowych środków w dziedzinie polityki lub instalacji objętych rozdziałem IVa dyrektywy 2003/87/WE, jeżeli oszczędności te wynikają z wdrożenia art. 9 lub 10 niniejszej dyrektywy i wykraczają poza wymogi ustanowione dyrektywą 2003/87/WE lub poza realizację działań powiązanych z przydziałem bezpłatnych uprawnień na mocy tej dyrektywy. Państwa członkowskie wykazują, że środki w dziedzinie polityki prowadzą do weryfikowalnych i wymiernych lub możliwych do oszacowania oszczędności końcowego zużycia energii. Obliczenie oszczędności energii musi być zgodne z niniejszym załącznikiem. W przypadku gdy dany podmiot jest stroną zobowiązaną w ramach krajowego systemu zobowiązującego do efektywności energetycznej na podstawie art. 9 niniejszej dyrektywy i unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji EU ETS w odniesieniu do budynków i transportu drogowego na mocy rozdziału IVa dyrektywy 2003/87/WE, system monitorowania i weryfikacji zapewnia, aby cena emisji dwutlenku węgla przenoszona przy dopuszczaniu paliwa do konsumpcji zgodnie z tym rozdziałem była uwzględniana przy obliczaniu oszczędności energii wynikających ze środków oszczędności energii stosowanych przez ten podmiot i w sprawozdawczości na ten temat;

g) zaliczenie może nastąpić, pod warunkiem że następuje jedynie w przypadku oszczędności przekraczających następujące poziomy:

(i) unijnych norm emisji dla nowych samochodów osobowych i nowych lekkich samochodów dostawczych w związku z wdrożeniem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/631 (

17

); państwa członkowskie muszą przedstawić uzasadnienie, swoje założenia i metody obliczania, aby wykazać dodatkowość w stosunku do unijnych wymogów dotyczących emisji CO2 nowych pojazdów;

(ii) wymogów unijnych dotyczących wycofywania z obrotu określonych produktów związanych z energią w następstwie wdrożenia środków wykonawczych na mocy dyrektywy 2009/125/WE; państwa członkowskie muszą przedstawić dowody, swoje założenia i metody obliczania, aby wykazać dodatkowość;

h) dopuszczalne są polityki mające na celu wspieranie wyższych poziomów efektywności energetycznej produktów, urządzeń, systemów transportowych, pojazdów i paliw, budynków i elementów budynków, procesów lub rynków z wyjątkiem środków w dziedzinie polityki:

(i) dotyczących wykorzystania technologii bezpośredniego spalania paliw kopalnych, które to środki są wdrażane jako nowe środki od dnia 1 stycznia 2026 r., oraz

(ii) wspierających wykorzystanie technologii bezpośredniego spalania paliw kopalnych w budynkach mieszkalnych, które to środki są wdrażane od dnia 1 stycznia 2026 r.

i) oszczędności energii wynikające ze środków z dziedziny polityki wdrożonych jako nowe środki od dnia 1 stycznia 2024 r., dotyczących bezpośredniego spalania paliw kopalnych w produktach, urządzeniach, systemach transportowych, pojazdach, budynkach lub robotach budowlanych nie są zaliczane na poczet realizacji obowiązku oszczędności energii na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b). W przypadku środków z dziedziny polityki promujących łączenie technologii udział oszczędności energii związanych z technologiami spalania paliw kopalnych nie jest kwalifikowalny od dnia 1 stycznia 2024 r.

j) w drodze odstępstwa od lit. j) w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. oszczędności energii uzyskane dzięki technologiom bezpośredniego spalania paliw kopalnych zwiększającym efektywność energetyczną w energochłonnych przedsiębiorstwach sektora przemysłu można zaliczyć na poczet oszczędności energii wyłącznie do celów art. 8 ust. 1 lit. b) i c) do dnia 31 grudnia 2030 r., pod warunkiem że:

(i) przedsiębiorstwo przeprowadziło audyt energetyczny na podstawie art. 11 ust. 2 i przedstawiło plan wdrażania obejmujący:

— przegląd wszystkich opłacalnych środków w zakresie efektywności energetycznej przy okresie zwrotu nakładów wynoszącym maksymalnie pięć lat w oparciu o metody dotyczące prostego okresu zwrotu przedstawione przez dane państwo członkowskie;

— harmonogram wdrożenia wszystkich zalecanych środków w zakresie efektywności energetycznej przy okresie zwrotu nakładów wynoszącym maksymalnie pięć lat;

— obliczenia dotyczące oczekiwanych oszczędności energii wynikających z wdrożenia zalecanych środków w zakresie efektywności energetycznej; oraz

— środki w zakresie efektywności energetycznej powiązane z wykorzystaniem technologii bezpośredniego spalania paliw kopalnych wraz z odpowiednimi informacjami niezbędnymi do:

— udowodnienia, że określony środek nie zwiększa ilości potrzebnej energii ani mocy instalacji;

— uzasadnienia, że wykorzystanie zrównoważonych technologii opartych na paliwach niekopalnych jest niewykonalne pod kątem technicznym;

— wykazania, że technologia bezpośredniego spalania paliw kopalnych jest zgodna z najbardziej aktualnymi odnośnymi unijnymi przepisami dotyczącymi emisji i zapobiega efektom blokady technologicznej poprzez zapewnienie w przyszłości kompatybilności z neutralnymi dla klimatu alternatywnymi paliwami niekopalnymi i powiązanymi technologiami;

(ii) kontynuacja stosowania technologii bezpośredniego spalania paliw kopalnych stanowi środek w zakresie efektywności energetycznej mający na celu zmniejszenie zużycia energii przy okresie zwrotu nakładów wynoszącym maksymalnie pięć lat, w oparciu o metody dotyczące prostego okresu zwrotu przedstawione przez dane państwo członkowskie, zalecany w wyniku audytu energetycznego na podstawie art. 11 ust. 2 i uwzględniony w planie wdrażania;

(iii) stosowanie technologii bezpośredniego spalania paliw kopalnych jest zgodne z najbardziej aktualnymi odnośnymi unijnymi przepisami dotyczącymi emisji, nie powoduje efektów blokady technologicznej i zapewnia w przyszłości kompatybilność z neutralnymi dla klimatu alternatywnymi paliwami niekopalnymi i powiązanymi technologiami;

(iv) stosowanie technologii bezpośredniego spalania paliw kopalnych w danym przedsiębiorstwie nie prowadzi do zwiększonego zużycia energii i nie zwiększa mocy instalacji w tym przedsiębiorstwie;

(v) przedstawiono dowody, że żadne alternatywne zrównoważone rozwiązanie w zakresie paliw niekopalnych nie jest wykonalne pod kątem technicznym;

(vi) stosowanie technologii bezpośredniego spalania paliw kopalnych prowadzi do weryfikowalnych i wymiernych lub możliwych do oszacowania oszczędności końcowego zużycia energii obliczonych zgodnie z niniejszym załącznikiem;

(vii) dowody są publikowane na stronie internetowej lub są publicznie udostępniane wszystkim zainteresowanym obywatelom;

k) środki propagujące instalację małoskalowych technologii energii odnawialnej na budynkach lub w budynkach mogą być kwalifikowalne do uwzględnienia na poczet zrealizowania oszczędności energii wymaganych zgodnie z art. 8 ust. 1, pod warunkiem że prowadzą do weryfikowalnych i wymiernych lub możliwych do oszacowania oszczędności końcowego zużycia energii. Obliczenie oszczędności energii musi być zgodne z niniejszym załącznikiem;

l) środki propagujące instalację technologii energii słonecznej termicznej mogą być kwalifikowalne do uwzględnienia na poczet zrealizowania oszczędności energii wymaganych zgodnie z art. 8 ust. 1, pod warunkiem że prowadzą do weryfikowalnych i wymiernych lub możliwych do oszacowania oszczędności końcowego zużycia energii. Ciepło produkowane z wykorzystaniem technologii energii słonecznej termicznej z promieniowania słonecznego można wyłączyć z ich końcowego zużycia energii;

m) polityki, które przyspieszają upowszechnianie się bardziej efektywnych energetycznie produktów i pojazdów, z wyjątkiem polityk, które zostały wdrożone jako nowe środki od dnia 1 stycznia 2024 r. i dotyczą wykorzystania bezpośredniego spalania paliw kopalnych, można zgłosić w całości pod warunkiem wykazania, że upowszechnienie ma miejsce przed upływem przewidywanego średniego cyklu życia produktu lub pojazdu bądź przed upływem zwykłego terminu wymiany produktu lub pojazdu, a oszczędności zgłasza się tylko w okresie do końca przewidywanego średniego cyklu życia produktu lub pojazdu, który ma zostać wymieniony;

n) propagując upowszechnianie środków w zakresie efektywności energetycznej, państwa członkowskie, w odpowiednich przypadkach, zapewniają, aby przestrzegane były normy jakości w odniesieniu do produktów, usług i stosowania środków lub aby były wprowadzane, w przypadku gdy takich norm jeszcze nie ustanowiono;

o) w celu uwzględnienia różnic klimatycznych między regionami państwa członkowskie mogą wybrać pomiędzy dostosowaniem oszczędności do wartości standardowej a dostosowaniem różnych oszczędności energii odpowiednio do różnic temperaturowych występujących między regionami;

p) przy obliczaniu oszczędności energii bierze się pod uwagę cały czas obowiązywania środków oraz tempo zmniejszania się oszczędności z upływem czasu. Obliczenie to obejmuje oszczędności, jakie zostaną osiągnięte w związku z każdym działaniem indywidualnym w okresie od daty jego wdrożenia do końca każdego okresu objętego obowiązkiem. Państwa członkowskie mogą także przyjąć inną metodę, która – według szacunków – pozwoli na osiągnięcie co najmniej takiej samej wielkości oszczędności ogółem. W przypadku gdy państwa członkowskie stosują taką metodę, zapewniają, aby wielkość oszczędności energii ogółem obliczona za pomocą tych innych metod nie przekraczała wielkości oszczędności energii, która byłaby wynikiem obliczeń przy zaliczaniu oszczędności, jakie zostaną osiągnięte w związku z każdym działaniem indywidualnym w okresie od daty jego wdrożenia do 2030 r. Państwa członkowskie szczegółowo opisują w swoich zintegrowanych krajowych planach w dziedzinie energii i klimatu zgłaszanych na podstawie art. 3 i art. 7–12 rozporządzenia (UE) 2018/1999 inną metodę, którą stosowały, oraz określają działania podjęte w celu zapewnienia spełnienia wiążącego wymogu dotyczącego obliczania.

3. Państwa członkowskie zapewniają spełnienie następujących wymogów dotyczących środków z dziedziny polityki przyjmowanych na mocy art. 10 i art. 30 ust. 14:

a) środki z dziedziny polityki i działania indywidualne przynoszą weryfikowalne oszczędności końcowego zużycia energii;

b) odpowiedzialność, odpowiednio, każdej strony uczestniczącej, strony uprawnionej lub publicznego organu wykonawczego jest jasno określona;

c) oszczędności energii, które zostały lub mają zostać osiągnięte, są określane w przejrzysty sposób;

d) wielkość oszczędności energii, która jest wymagana lub która ma zostać osiągnięta za pomocą danego środka z dziedziny polityki, jest wyrażana w postaci zużycia energii pierwotnej lub zużycia energii końcowej, z zastosowaniem wartości kalorycznych netto lub współczynników energii pierwotnej, o których mowa w art. 31;

e) roczne sprawozdanie dotyczące oszczędności energii osiągniętych przez strony uprawnione, strony uczestniczące i publiczne organy wykonawcze jest przedstawiane i udostępniane publicznie wraz z danymi dotyczącymi rocznych tendencji w zakresie oszczędności energii;

f) monitorowanie wyników i przyjmowanie odpowiednich środków w przypadku niezadowalających postępów;

g) oszczędności energii wynikające z działania indywidualnego nie mogą być zgłaszane przez więcej niż jedną stronę;

h) wykazuje się, że działania strony uczestniczącej, strony uprawnionej lub publicznego organu wykonawczego są istotne dla osiągnięcia zgłoszonych oszczędności energii;

i) działania strony uczestniczącej, strony uprawnionej lub publicznego organu wykonawczego nie mają negatywnych skutków dla osób dotkniętych ubóstwem energetycznym, odbiorców wrażliwych oraz, w stosownych przypadkach, osób zajmujących mieszkania socjalne.

4. Przy określaniu oszczędności energii wynikających ze środków z dziedziny polityki związanych z podatkami, wprowadzonych na mocy art. 10, mają zastosowanie następujące zasady:

a) zaliczenie następuje jedynie w przypadku oszczędności energii wynikających ze środków podatkowych powyżej minimalnych poziomów opodatkowania mających zastosowanie do paliw zgodnie z wymogami dyrektyw Rady 2003/96/WE (

18

) lub 2006/112/WE (

19

);

b) krótkookresowa elastyczność cen na potrzeby obliczania skutków środków podatkowych (opodatkowanie energii) musi odzwierciedlać reakcje popytu na energię na zmiany cen oraz musi być oszacowana w oparciu o aktualne i reprezentatywne oficjalne źródła danych, które mają zastosowanie do danego państwa członkowskiego, oraz, w stosownych przypadkach, na podstawie badań towarzyszących przeprowadzonych przez niezależny instytut. W przypadku stosowania elastyczności cenowej innej niż elastyczność krótkookresowa państwa członkowskie wyjaśniają, w jaki sposób w poziomie bazowym stosowanym do oszacowania oszczędności energii uwzględniono poprawę efektywności energetycznej wynikającą z wdrożenia innych przepisów unijnych lub w jaki sposób uniknięto podwójnego naliczania oszczędności energii wynikających z innych przepisów unijnych;

c) oszczędność energii wynikającą z towarzyszących instrumentów polityki podatkowej, łącznie z zachętami podatkowymi lub wpłatami do funduszy, rozlicza się oddzielnie.

d) aby uniknąć nakładania się na siebie przepisów unijnych i innych środków z dziedziny polityki, do oceny oszczędności energii uzyskanych dzięki środkom podatkowym powinno się wykorzystywać szacunki elastyczności krótkookresowej;

e) państwa członkowskie określają efekty dystrybucyjne opodatkowania i równoważnych środków w odniesieniu do osób dotkniętych ubóstwem energetycznym, odbiorców wrażliwych oraz, w stosownych przypadkach, osób zajmujących mieszkania socjalne oraz przedstawiają skutki środków łagodzących wdrożonych zgodnie z art. 24 ust. 1, 2 i 3;

f) państwa członkowskie przedstawiają dowody, w tym metody obliczania, potwierdzające, że oszczędności energii nie są uwzględniane podwójnie w przypadku nakładania się skutków środków opodatkowania energii lub emisji dwutlenku węgla lub handlu uprawnieniami do emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE.

5. Powiadamianie o metodach

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1999 państwa członkowskie zgłaszają Komisji zaproponowaną przez siebie szczegółową metodę funkcjonowania systemów zobowiązujących do efektywności energetycznej oraz alternatywne środki, o których mowa w art. 9 i 10 oraz art. 30 ust. 14 niniejszej dyrektywy. Tego rodzaju powiadomienie obejmuje, z wyjątkiem środków podatkowych, informacje na temat:

a) poziomu oszczędności energii wymaganego zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy lub oczekiwanych oszczędności w ciągu całego okresu od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2030 r.;

b) sposobu rozłożenia w okresie objętym obowiązkiem obliczonej wielkości nowych oszczędności energii wymaganych na podstawie art. 8 ust. 1 akapit pierwszy lub oczekiwanych oszczędności energii;

c) stron zobowiązanych, uczestniczących lub uprawnionych lub publicznych organów wykonawczych;

d) docelowych sektorów;

e) środków z dziedziny polityki i indywidualnych działań, w tym oczekiwanych całkowitych skumulowanych oszczędności energii dla każdego środka;

f) środków z dziedziny polityki lub programów lub środków finansowanych w ramach krajowego funduszu efektywności energetycznej wdrażanych na zasadzie priorytetu wśród osób dotkniętych ubóstwem energetycznym, odbiorców wrażliwych oraz, w stosownych przypadkach, osób zajmujących mieszkania socjalne;

g) udziału i wielkości oszczędności energii, którą należy osiągnąć u osób dotkniętych ubóstwem energetycznym, odbiorców wrażliwych oraz, w stosownych przypadkach, osób zajmujących mieszkania socjalne;

h) w stosownych przypadkach, stosowanych wskaźników, średniej arytmetycznej udziałów i rezultatów wdrożenia środków z dziedziny polityki ustanowionych na podstawie art. 8 ust. 3;

i) w stosownych przypadkach, wpływu i negatywnych skutków, jakie środki z dziedziny polityki wdrożone na podstawie art. 8 ust. 3 mają dla osób dotkniętych ubóstwem energetycznym, odbiorców wrażliwych oraz, w stosownych przypadkach, osób zajmujących mieszkania socjalne;

j) okresu obowiązywania obowiązku dla systemu zobowiązującego do efektywności energetycznej;

k) w stosownych przypadkach, wielkości oszczędności energii lub celów w zakresie redukcji kosztów, które strony zobowiązane muszą osiągnąć wśród osób dotkniętych ubóstwem energetycznym, odbiorców wrażliwych oraz, w stosownych przypadkach, osób zajmujących mieszkania socjalne;

l) działań przewidzianych przez środek w dziedzinie polityki;

m) metody obliczania, w tym sposobów określania dodatkowości i istotności oraz metod i poziomów referencyjnych stosowanych do oszczędności szacowanych i skalowanych, oraz, w stosownych przypadkach, zastosowanych wartości kalorycznych netto i współczynnikach konwersji;

n) okresów obowiązywania środków i sposobu ich obliczania lub na czym się opierają;

o) podejścia służącego uwzględnieniu różnych warunków klimatycznych na terytorium państwa członkowskiego;

p) systemów monitorowania i weryfikacji odnośnie do środków na podstawie art. 9 i 10 oraz sposobów zapewnienia ich niezależności od stron zobowiązanych, uczestniczących lub uprawnionych;

q) w przypadku podatków:

(i) docelowych sektorów i segmentu podatników;

(ii) publicznego organu wykonawczego;

(iii) oczekiwanych oszczędności;

(iv) okresu obowiązywania środka podatkowego;

(v) metody obliczeniowej, z uwzględnieniem zastosowanej elastyczności cenowej i sposobu jej ustalenia;

(vi) sposobu, w jaki uniknięto pokrywania się z unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji EU ETS zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE oraz wyeliminowano ryzyko podwójnego zaliczania.