Artykuł 1

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/574 wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 2 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia, poza definicjami określonymi w art. 2 dyrektywy 2014/40/UE, stosuje się następujące definicje:

1) »niepowtarzalny identyfikator« oznacza alfanumeryczny kod umożliwiający identyfikację jednostkowego lub zbiorczego opakowania wyrobów tytoniowych;

2) »podmiot gospodarczy« oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która bierze udział w obrocie wyrobami tytoniowymi, w tym również przeznaczonymi do wywozu, począwszy od producenta, a skończywszy na ostatnim podmiocie gospodarczym przed pierwszym punktem sprzedaży detalicznej;

3) »pierwszy punkt detaliczny« oznacza zakład, w którym wyroby tytoniowe są wprowadzane do obrotu po raz pierwszy, w tym automaty do sprzedaży wyrobów tytoniowych;

4) »wywóz« oznacza wysyłkę z Unii do państwa trzeciego;

5) »opakowanie zbiorcze« oznacza każde opakowanie zawierające więcej niż jedno opakowanie jednostkowe wyrobów tytoniowych;

5a) »podział opakowań zbiorczych« oznacza każdy demontaż opakowania zbiorczego wyrobów tytoniowych;

6) »zakład« oznacza każde miejsce, budynek, biuro lub automat sprzedający, w którym wyroby tytoniowe są produkowane, przechowywane, obsługiwane logistycznie lub finansowo lub wprowadzane do obrotu;

7) »element uniemożliwiający naruszenie opakowania« oznacza urządzenie umożliwiające rejestrowanie procesu weryfikacji, po umieszczeniu każdego niepowtarzalnego identyfikatora opakowania jednostkowego, za pomocą pliku wideo lub pliku dziennika, do których po zarejestrowaniu podmiot gospodarczy nie może wprowadzić żadnych zmian;

8) »pliki proste offline« oznaczają pliki elektroniczne utworzone i przechowywane przez każdy podmiot wydający identyfikatory, które zawierają dane w formacie zwykłego tekstu umożliwiające pozyskiwanie informacji zakodowanych w niepowtarzalnych identyfikatorach (z wyłączeniem znacznika czasu) stosowanych na poziomie opakowania jednostkowego i opakowania zbiorczego bez dostępu do systemu repozytoriów;

9) »rejestr« oznacza utworzony i prowadzony przez każdy podmiot wydający identyfikatory rejestr wszystkich kodów identyfikacyjnych wygenerowanych dla podmiotów gospodarczych, operatorów pierwszych punktów detalicznych, zakładów i maszyn, wraz z odpowiadającymi im informacjami;

10) »nośnik danych« oznacza nośnik zawierający dane w formie przeznaczonej do odczytu za pomocą urządzenia;

11) »maszyna« oznacza zespoły maszyn używane do produkcji wyrobów tytoniowych i będące integralną częścią procesu produkcji;

11a) »część maszyny« oznacza każdą możliwą do zidentyfikowania stałą lub ruchomą część maszyny, pod warunkiem że taka część stanowi kompletny moduł. Część ruchoma może być wykorzystywana w jednej lub większej liczbie maszyn jednocześnie lub zamiennie;

12) »znacznik czasu« oznacza datę i godzinę wystąpienia konkretnego zdarzenia w uniwersalnym czasie koordynowanym (UTC) w określonym formacie;

13) »repozytorium pierwotne« oznacza repozytorium, w którym przechowywane są dane dotyczące identyfikowalności dotyczące wyłącznie wyrobów danego producenta lub importera;

14) »repozytorium wtórne« oznacza repozytorium zawierające kopie wszystkich danych dotyczących identyfikowalności przechowywanych w repozytoriach pierwotnych;

15) »router« oznacza urządzenie w repozytorium wtórnym służące do przekazywania danych między różnymi elementami systemu repozytoriów;

16) »system repozytoriów« oznacza układ składający się z repozytoriów pierwotnych, repozytorium wtórnego i routera;

17) »słownik wspólnych danych« oznacza zbiór informacji opisujących zawartość, format i strukturę bazy danych oraz relacje między jej elementami, wykorzystywany do kontrolowania dostępu do baz danych, które są wspólne dla wszystkich repozytoriów pierwotnych i wtórnych, oraz do manipulowania nimi;

18) »dzień roboczy« oznacza każdy dzień pracy w państwie członkowskim, w którym działa właściwy podmiot wydający identyfikatory;

19) »przeładunek« oznacza każdą czynność przeładowywania wyrobów tytoniowych z jednego pojazdu do innego, podczas którego wyroby tytoniowe nie są wprowadzane na teren zakładu ani go nie opuszczają;

20) »samochód dostawczy« oznacza pojazd wykorzystywany do dostarczania wyrobów tytoniowych do wielu punktów detalicznych w ilościach, które nie zostały ustalone przed wykonaniem dostawy;

21) »dostawca usług informatycznych« oznacza usługodawcę, któremu podmiot gospodarczy powierza zadanie przekazywania do systemu repozytoriów informacji na temat przemieszczania produktów i informacji dotyczących transakcji.”

;

2) art. 3 ust. 9 otrzymuje brzmienie:

„9. Podmiot wydający identyfikatory może ustanawiać i pobierać od podmiotów gospodarczych opłaty za generowanie i wydawanie niepowtarzalnych identyfikatorów. Opłaty te mają być niedyskryminacyjne, oparte na kosztach i proporcjonalne do liczby niepowtarzalnych identyfikatorów wygenerowanych i wydanych podmiotom gospodarczym z uwzględnieniem rodzaju dostawy. Opłaty mogą odzwierciedlać wszystkie koszty stałe i zmienne poniesione przez podmiot wydający identyfikatory w celu spełnienia jego wymogów wynikających z niniejszego rozporządzenia.”

;

3) art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Proces, o którym mowa w ust. 1, jest chroniony za pomocą elementu uniemożliwiającego naruszenie opakowania, dostarczonego i zainstalowanego przez niezależną stronę trzecią, która przedstawia Komisji i zainteresowanym państwom członkowskim oświadczenie, że zainstalowane urządzenie spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia. Rejestr wygenerowany przez urządzenie stanowi dowód prawidłowego umieszczenia i czytelności każdego niepowtarzalnego identyfikatora opakowania jednostkowego. Urządzenie zapewnia rejestrowanie wszelkich pominięć w procesie znakowania, o którym mowa w art. 6.”

;

4) art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Podmioty wydające identyfikatory są odpowiedzialne za wygenerowanie kodu składającego się z elementów wymienionych w ust. 1 lit. a), b) i c).

Podmioty wydające identyfikatory przygotowują i podają do wiadomości publicznej instrukcje dotyczące kodowania i dekodowania niepowtarzalnych identyfikatorów opakowania jednostkowego zgodnie z załącznikiem III.”

;

5) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Producenci i importerzy przesyłają wniosek o wydanie identyfikatorów opakowania jednostkowego, o których mowa w art. 8, i odpowiadających im kodów przeznaczonych do odczytu przez człowieka, o których mowa w art. 23, do właściwego podmiotu wydającego identyfikatory. Wnioski są składane w formie elektronicznej zgodnie z art. 36.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Podmiot wydający identyfikatory w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania tego wniosku i we wskazanej kolejności:

a) generuje kody, o których mowa w art. 8 ust. 2, i odpowiadające im kody przeznaczone do odczytu przez człowieka, o których mowa w art. 23;

b) przekazuje oba zestawy kodów wraz z informacjami, o których mowa w ust. 2, za pośrednictwem routera do repozytorium pierwotnego producenta lub importera składającego wniosek, które to repozytorium utworzono zgodnie z art. 26; oraz

c) przekazuje oba zestawy kodów drogą elektroniczną producentowi lub importerowi, który złożył wniosek.”

;

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Państwo członkowskie może jednak wymagać, by podmioty wydające identyfikatory oferowały fizyczną dostawę niepowtarzalnych identyfikatorów opakowania jednostkowego jako alternatywę dla przesyłki drogą elektroniczną. W przypadku gdy oferowana jest fizyczna dostawa niepowtarzalnych identyfikatorów opakowania jednostkowego, producenci i importerzy są zobowiązani wskazać, czy chcieliby otrzymać kody w tej formie. Jeżeli tak, podmiot wydający identyfikatory w ciągu 10 dni roboczych od otrzymania wniosku i we wskazanej kolejności:

a) generuje kody, o których mowa w art. 8 ust. 2, i odpowiadające im kody przeznaczone do odczytu przez człowieka, o których mowa w art. 23;

b) przekazuje oba zestawy kodów wraz z informacjami, o których mowa w ust. 2, za pośrednictwem routera do repozytorium pierwotnego producenta lub importera składającego wniosek, utworzonego zgodnie z art. 26;

c) przekazuje oba zestawy kodów drogą elektroniczną producentowi lub importerowi, który złożył wniosek;

d) dostarcza oba zestawy kodów producentowi lub importerowi, który złożył wniosek, w formie optycznych kodów kreskowych, zgodnych z art. 21, umieszczonych na nośnikach fizycznych, takich jak naklejki samoprzylepne.”

;

6) art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Podmioty wydające identyfikatory są odpowiedzialne za wygenerowanie kodu składającego się z elementów wymienionych w ust. 1 lit. a), b) i c).

Podmioty wydające identyfikatory przygotowują i podają do wiadomości publicznej instrukcje dotyczące kodowania i dekodowania niepowtarzalnych identyfikatorów opakowania zbiorczego.”

;

7) w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Podmioty gospodarcze i operatorzy pierwszych punktów detalicznych składają wniosek o jednolity kod (»kod identyfikacyjny podmiotu gospodarczego«) do podmiotu wydającego identyfikatory właściwego dla każdego państwa członkowskiego, w którym prowadzą co najmniej jeden zakład. Importerzy również składają wniosek o kod identyfikacyjny podmiotu gospodarczego do podmiotu wydającego identyfikatory właściwego dla każdego państwa członkowskiego, w którym wprowadzają swoje wyroby do obrotu.

Podmioty gospodarcze zarządzające niezależnymi magazynami, które nie mają siedziby w Unii i zajmują się produktami wytwarzanymi w Unii i przeznaczonymi na rynki Unii w tranzycie przez państwa trzecie, mogą ubiegać się o kod identyfikacyjny podmiotu gospodarczego od podmiotu wydającego identyfikatory właściwego dla państwa członkowskiego, w którym wprowadza się do obrotu większość produktów obsługiwanych przez te podmioty gospodarcze.”

;

b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. O wszelkich zmianach dotyczących informacji przedstawionych w pierwotnym wniosku oraz wszelkich przypadkach zaprzestania działalności podmiotu gospodarczego odpowiednie podmioty gospodarcze niezwłocznie informują dany podmiot wydający identyfikatory, w formie wskazanej odpowiednio w załączniku II rozdział II sekcja 1 pkt 1.2 i 1.3. W przypadku gdy podmiot przestaje istnieć, podmiot wydający identyfikatory wyrejestrowuje kod identyfikacyjny podmiotu gospodarczego.

Wyrejestrowanie kodu identyfikacyjnego podmiotu gospodarczego prowadzi do automatycznego wyrejestrowania powiązanych z nim kodów identyfikacyjnych zakładów i kodów identyfikacyjnych maszyn przez podmiot wydający identyfikatory.”

;

8) w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W ciągu dwóch dni roboczych podmiot wydający identyfikatory przekazuje kod identyfikacyjny podmiotowi składającemu wniosek.

Jeżeli podmiotem składającym wniosek jest producent lub importer, w terminie dwóch dni roboczych od otrzymania kodu przekazuje on następnie kod wraz z informacjami o swoim repozytorium pierwotnym ustanowionym zgodnie z art. 26 podmiotowi prowadzącemu repozytorium wtórne.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Wszystkie informacje przekazywane podmiotowi wydającemu identyfikatory zgodnie z art. 14 ust. 2 i odpowiadające im kody identyfikacyjne stanowią część rejestru. Właściwy podmiot wydający identyfikatory tworzy i aktualizuje ten rejestr oraz nim zarządza. Właściwy podmiot wydający identyfikatory prowadzi rejestr informacji przechowywanych w rejestrze tak długo, jak działa system identyfikowalności.”

;

9) w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Wszystkie zakłady, począwszy od miejsca produkcji do pierwszego punktu detalicznego, są identyfikowane przy pomocy jednolitego kodu (»kod identyfikacyjny zakładu«) wygenerowanego przez podmiot wydający identyfikatory właściwy dla terytorium, na którym znajduje się zakład.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego pierwszy punkt detaliczny zintegrowany z niedetalicznym rodzajem zakładu identyfikuje się za pomocą odrębnego kodu identyfikacyjnego zakładu, który odpowiada jego funkcji.”

;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Podmioty gospodarcze i operatorzy pierwszych punktów detalicznych składają do podmiotu wydającego identyfikatory wniosek o przyznanie kodu identyfikacyjnego zakładu, podając informacje wymienione w załączniku II rozdział II sekcja 1 pkt 1.4, we wskazanym tam formacie.

Podmioty gospodarcze zarządzające niezależnymi magazynami, które nie mają siedziby w Unii i zajmują się produktami wytwarzanymi w Unii i przeznaczonymi na rynki Unii w tranzycie przez państwa trzecie, mogą ubiegać się o kod identyfikacyjny zakładu dla niezależnego magazynu zlokalizowanego w państwie trzecim od podmiotu wydającego identyfikatory właściwego dla państwa członkowskiego, w którym wprowadza się do obrotu większość produktów obsługiwanych przez te podmioty gospodarcze. W tym celu przekazują podmiotom wydającym identyfikatory informacje określone w załączniku II rozdział II sekcja 1 pkt 1.4, we wskazanym tam formacie.”

;

c) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. O wszelkich zmianach dotyczących informacji przedstawionych w pierwotnym wniosku oraz wszelkich przypadkach zamknięcia zakładu podmiot gospodarczy niezwłocznie informuje dany podmiot wydający identyfikatory, w formie wskazanej w załączniku II rozdział II sekcja 1 pkt 1.5 i 1.6.

Wyrejestrowanie kodu identyfikacyjnego zakładu prowadzi do automatycznego wyrejestrowania powiązanych z nim kodów identyfikacyjnych maszyny przez podmiot wydający identyfikatory.”

;

10) art. 17 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Wszystkie informacje przekazywane podmiotowi wydającemu identyfikatory zgodnie z art. 16 ust. 2 i odpowiadające im kody identyfikacyjne stanowią część rejestru. Właściwy podmiot wydający identyfikatory tworzy i aktualizuje ten rejestr oraz nim zarządza. Właściwy podmiot wydający identyfikatory prowadzi rejestr informacji przechowywanych w rejestrze tak długo, jak działa system identyfikowalności.”

;

11) w art. 18 wprowadza się następujące zmiany:

a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Każda maszyna i część maszyny jest identyfikowana przy pomocy jednolitego kodu (»kod identyfikacyjny maszyny«) wygenerowanego przez podmiot wydający identyfikatory właściwy dla terytorium, na którym znajduje się maszyna.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W przypadku maszyn i części maszyn znajdujących się w zakładach produkcyjnych leżących poza Unią obowiązek złożenia wniosku o kod identyfikacyjny maszyny spoczywa na importerze, który posiada siedzibę na terytorium Unii. Importer składa wniosek do któregokolwiek podmiotu wydającego identyfikatory powołanego przez państwo członkowskie, w którym wprowadza swoje wyroby do obrotu. Rejestracja przez importera odbywa się za zgodą podmiotu odpowiedzialnego za zakład produkcyjny znajdujący się w państwie trzecim. Importer informuje podmiot gospodarczy odpowiedzialny za zakład produkcyjny znajdujący się w państwie trzecim o wszystkich szczegółach dotyczących rejestracji, w tym o przyznanym kodzie identyfikacyjnym maszyny.”

;

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. O wszelkich zmianach dotyczących informacji przedstawionych w pierwotnym wniosku oraz wszelkich przypadkach wycofania z użytku zarejestrowanych maszyn i części maszyn producent lub importer niezwłocznie informuje dany podmiot wydający identyfikatory, w formie wskazanej w załączniku II rozdział II sekcja 1 pkt 1.8 i 1.9.

Do dnia 20 maja 2024 r. producenci i importerzy dokonują wszelkich niezbędnych zmian informacji przedłożonych w pierwotnych formularzach wniosków w celu dostarczenia niezbędnych informacji na temat części maszyny, które wymagają kodu identyfikacyjnego maszyny. Zmiany odbywają się w formie wskazanej w załączniku II rozdział II sekcja 1 pkt 1.8. Wymóg ten ma również zastosowanie do informacji na temat maszyn niezawierających możliwych do zidentyfikowania części maszyny.”

;

12) art. 19 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Wszystkie informacje przekazywane podmiotowi wydającemu identyfikatory zgodnie z art. 18 ust. 2 i odpowiadające im kody identyfikacyjne stanowią część rejestru. Właściwy podmiot wydający identyfikatory tworzy i aktualizuje ten rejestr oraz nim zarządza. Właściwy podmiot wydający identyfikatory prowadzi rejestr informacji przechowywanych w rejestrze tak długo, jak działa system identyfikowalności.”

;

13) w art. 20 dodaje się ustęp 5 w brzmieniu:

„5. Podmioty wydające identyfikatory świadczą bezpieczną usługę online dla podmiotów gospodarczych i operatorów pierwszych punktów detalicznych, umożliwiającą im przeglądanie rejestrów, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do ich własnych kodów identyfikacyjnych podmiotu gospodarczego, zakładu i maszyny. Usługa ta obejmuje bezpieczną procedurę odzyskiwania przez podmioty gospodarcze i operatorów pierwszych punktów detalicznych swoich własnych kodów identyfikacyjnych podmiotu gospodarczego.”

;

14) w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W przypadku niepowtarzalnych identyfikatorów opakowania jednostkowego dostarczanych na nośnikach elektronicznych producenci i importerzy odpowiadają za kodowanie niepowtarzalnych identyfikatorów opakowania jednostkowego zgodnie z ust. 1 i z załącznikiem III.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W przypadku niepowtarzalnych identyfikatorów opakowania jednostkowego dostarczanych na nośnikach fizycznych podmioty wydające identyfikatory odpowiadają za kodowanie kodów wygenerowanych na podstawie art. 8 ust. 2 zgodnie z ust. 1 i z załącznikiem III.”

;

c) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. W celu odróżnienia nośników danych, o których mowa w ust. 1, od innych nośników danych umieszczonych na opakowaniach jednostkowych podmioty gospodarcze mogą zamieścić obok takich nośników danych oznaczenie

»

TTT

«

lub

»

EU TTT

«

.

W celu odróżnienia nośników danych, o których mowa w ust. 5, od innych nośników danych umieszczonych na opakowaniach zbiorczych podmioty gospodarcze zamieszczają obok takich nośników danych oznaczenie

»

EU TTT

«

”.

15) art. 25 ust. 1 lit. g) otrzymuje brzmienie:

„g)

umożliwia automatyczne zatwierdzanie wiadomości otrzymanych od podmiotów gospodarczych w każdym punkcie dostępu do systemu, w tym odmowę przyjęcia nieprawidłowych lub niepełnych informacji, w szczególności zgłaszanie niezarejestrowanych lub powtarzających się identyfikatorów, dzięki czemu w systemie repozytoriów przechowywane są informacje dotyczące odrzuconych wiadomości. Wiadomości przekazywane przez podmioty wydające identyfikatory i repozytoria pierwotne do routera i repozytorium wtórnego są ponownie zatwierdzane przez odbiorcę;”;

16) w art. 27 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Repozytorium wtórne zawiera interfejsy graficzne i inne niż graficzne, w tym interfejs programowania aplikacji, stacjonarne i mobilne interfejsy użytkownika zawierające aplikację kontrolną dla wiodących mobilnych systemów operacyjnych, umożliwiające państwom członkowskim i Komisji dostęp do danych przechowywanych w systemie repozytoriów i ich przeszukiwanie, za pomocą wszystkich powszechnie dostępnych funkcji przeszukiwania baz danych, w tym strukturalnego języka zapytań (SQL) lub równoważnej składni do celów tworzenia własnych zapytań, w szczególności poprzez zdalne przeprowadzanie operacji, które wymieniono poniżej:

a) wyszukiwanie wszelkich informacji dotyczących jednego niepowtarzalnego identyfikatora lub większej ich liczby, w tym porównywanie oraz kontrolę krzyżową większej liczby niepowtarzalnych identyfikatorów oraz związanych z nimi informacji, zwłaszcza dotyczących ich lokalizacji w łańcuchu dostaw;

b) tworzenie wykazów i statystyk dotyczących między innymi zapasów produktów oraz danych dotyczących przychodów i rozchodów, związanych z jednym lub wieloma elementami zgłoszonych informacji wymienionych w polach danych w załączniku II;

c) identyfikacja wszystkich wyrobów tytoniowych, które zostały zgłoszone przez podmiot gospodarczy do systemu, w tym wyrobów zgłoszonych jako odzyskane, wycofane, skradzione, zaginione lub przeznaczone do zniszczenia.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Interfejsy użytkownika, o których mowa w ust. 2, umożliwiają każdemu państwu członkowskiemu i Komisji skonfigurowanie własnych zasad dotyczących:

a) automatycznych ostrzeżeń opartych na wyjątkach i konkretnych zdarzeniach, takich jak gwałtowne wahania lub nieprawidłowości w obrocie handlowym, próby wprowadzenia do systemu powtarzających się identyfikatorów, dezaktywacja identyfikatorów, o której mowa w art. 15 ust. 4, art. 17 ust. 4 i art. 19 ust. 4, lub jeżeli wyrób wskazany przez operatora gospodarczego został skradziony lub zaginął;

b) otrzymywania okresowych sprawozdań na podstawie dowolnej kombinacji elementów zgłoszonych informacji wymienionych w polu danych w załączniku II;

c) pulpitów dostosowanych do indywidualnych potrzeb, do stacjonarnych interfejsów.”

;

c) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Interfejsy użytkownika, o których mowa w ust. 2, umożliwiają państwom członkowskim i Komisji:

a) łączenie się na odległość z danymi przechowywanymi w systemie repozytoriów za pomocą wybranego przez państwa członkowskie i Komisję oprogramowania analitycznego;

b) oznaczanie poszczególnych punktów danych do celów analitycznych, ze znacznikami i ich wartościami przechowywanymi w repozytorium wtórnym oraz widocznymi dla wszystkich lub tylko wybranych użytkowników;

c) wysyłanie elementów danych zewnętrznych, takich jak wzorce normalizacji marki, które mogą być wymagane w celu poprawy funkcji analizy danych.”

;

d) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Interfejsy użytkownika, o których mowa w ust. 2, są dostępne we wszystkich językach urzędowych Unii.”

;

e) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Ogólny czas reakcji repozytorium na jakikolwiek już ustanowiony rodzaj zapytania lub pojawiające się ostrzeżenie, bez względu na szybkość połączenia internetowego użytkownika końcowego, powinien wynosić nie więcej niż 10 sekund dla danych przechowywanych przez okres krótszy niż 2 lata i nie więcej niż 15 sekund dla danych przechowywanych przez co najmniej 2 lata, w co najmniej 99 % wszystkich już ustanowionych rodzajów zapytań i automatycznych ostrzeżeń przewidzianych w ust. 2 i 3. Dostawca repozytorium wtórnego przygotowuje zbiory danych niezbędne do udzielenia odpowiedzi, zgodnie z wyznaczonymi terminami, na każde nowe zapytanie lub pojawienie się ostrzeżenia w terminie 4 tygodni od otrzymania wniosku od państw członkowskich lub Komisji. Po upływie tego okresu nowe rodzaje zapytań lub ostrzeżeń uznaje się za ustalone do celów terminów odpowiedzi określonych w niniejszym ustępie.”

;

f) ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8. Jeśli chodzi o poszczególne punkty danych i wiadomości ogólny czas pomiędzy momentem otrzymania danych dotyczących zdarzenia a ich udostępnieniem, za pośrednictwem interfejsu graficznego lub innego niż graficzny, w repozytoriach pierwotnych i wtórnych powinien wynosić nie więcej niż 60 sekund w co najmniej 99 % wszystkich przypadków związanych z transferem danych. Jeśli chodzi o specjalne analityczne zbiory danych ogólny czas pomiędzy momentem otrzymania danych dotyczących zdarzenia a ich udostępnieniem, za pośrednictwem interfejsu graficznego, w repozytoriach wtórnych powinien wynosić nie więcej niż 24 godziny w co najmniej 99 % wszystkich przypadków związanych z transferem danych.”

;

g) ust. 10 otrzymuje brzmienie:

„10. Dostawca repozytorium wtórnego ustanawia i obsługuje rejestr informacji przekazanych mu zgodnie z art. 20 ust. 3. Dostawca repozytorium wtórnego prowadzi rejestr informacji przechowywanych w rejestrze tak długo, jak działa system identyfikowalności.

Podmioty wydające identyfikatory i dostawcy repozytoriów pierwotnych mogą mieć dostęp do rejestru, o którym mowa w akapicie pierwszym, w celu walidacji wiadomości wysyłanych do nich przez producentów i importerów.”

;

h) dodaje się ust. 13 w brzmieniu:

„13. Dostawca repozytorium wtórnego organizuje co najmniej jedną całodniową sesję szkolenia technicznego rocznie dla użytkowników z każdego państwa członkowskiego i z Komisji na temat korzystania z interfejsów użytkownika, o których mowa w ust. 2. Dostawca repozytorium wtórnego opracowuje również i aktualizuje pełen zestaw dokumentacji technicznej i dokumentacji użytkownika dla właściwych organów dostępny we wszystkich językach urzędowych Unii.”

;

i) dodaje się ust. 14 w brzmieniu:

„14. Dostawca repozytorium wtórnego zapewnia aplikację kontrolną dla wiodących mobilnych systemów operacyjnych, która umożliwia państwom członkowskim i Komisji łączenie się z repozytorium wtórnym za pośrednictwem mobilnych interfejsów użytkownika, o których mowa w ust. 2.”

;

17) w art. 28 wprowadza się następujące zmiany:

a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Dostawca prowadzący repozytorium wtórne przekazuje dostawcom prowadzącym repozytoria pierwotne, podmiotom wydającym identyfikatory i podmiotom gospodarczym wykaz specyfikacji, obejmujący wspólne reguły walidacyjne, niezbędnych do wymiany danych z repozytorium wtórnym i routerem. Wszystkie specyfikacje oparte są na niezastrzeżonych i otwartych standardach.

Każdy nowo wybrany dostawca zastępczy prowadzący repozytorium wtórne opiera się na najnowszej wersji wykazu specyfikacji przekazanej przez jego poprzednika. Wszelkie aktualizacje wykazu specyfikacji wykraczające poza zmianę tożsamości dostawcy dokonywane są zgodnie z procedurą określoną w ust. 3.

Wykaz, o którym mowa w akapicie pierwszym, przekazywany jest najpóźniej dwa miesiące po dniu, w którym został wybrany dostawca prowadzący repozytorium wtórne.”

;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Na podstawie informacji wyszczególnionych w załączniku II dostawca prowadzący repozytorium wtórne ustanawia słownik wspólnych danych. Słownik wspólnych danych odnosi się do etykiet pól danych w formacie czytelnym dla człowieka.

Każdy nowo wybrany dostawca zastępczy prowadzący repozytorium wtórne opiera się na najnowszej wersji słownika wspólnych danych przekazanego przez jego poprzednika. Wszelkie aktualizacje słownika wspólnych danych wykraczające poza zmianę tożsamości dostawcy dokonywane są zgodnie z procedurą określoną w ust. 3.

Słownik wspólnych danych jest przekazywany dostawcom prowadzącym repozytoria pierwotne najpóźniej dwa miesiące po dniu, w którym został wybrany dostawca prowadzący repozytorium wtórne.”

;

c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Za każdym razem, gdy jest to niezbędne do zapewnienia skutecznego funkcjonowania systemu repozytoriów zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia, dostawca prowadzący repozytorium wtórne aktualizuje wykaz, o którym mowa w ust. 1, oraz słownik wspólnych danych, o którym mowa w ust. 2. Wszelkie takie aktualizacje są konsultowane z dostawcami prowadzącymi repozytoria pierwotne i podmiotami wydającymi identyfikatory, a następnie przekazywane dostawcom prowadzącym repozytoria pierwotne, podmiotom wydającym identyfikatory i podmiotom gospodarczym co najmniej 2 miesiące przed datą wdrożenia aktualizacji do systemu.”

;

d) dodaje się ust. 4, 5 i 6 w brzmieniu:

„4. Na wniosek dostawcy repozytorium pierwotnego dostawca repozytorium wtórnego może przeprowadzać operacje powtórnego przetwarzania danych w zakresie, w jakim są one niezbędne do wyeliminowania skutków wcześniejszych incydentów i awarii informatycznych. Takie operacje są możliwe jedynie w celu uzupełnienia lub skorygowania informacji przechowywanych w repozytorium wtórnym i są ograniczone do ponownego przeprowadzenia regularnych operacji repozytorium wtórnego. W możliwie największym stopniu wykluczają one negatywne konsekwencje dla podmiotów gospodarczych niezwiązanych z repozytorium pierwotnym, które wystąpiło z wnioskiem.

5. Dostawca repozytorium wtórnego ustanawia usługę pomocy technicznej dla właściwych organów państw członkowskich, Komisji, podmiotów wydających identyfikatory, dostawców usług repozytorium, podmiotów gospodarczych i dostawców usług informatycznych. Usługa pomocy technicznej dotyczy wyłącznie działań i funkcji routera i repozytorium wtórnego i jest dostępna we wszystkich państwach członkowskich przez co najmniej 8 godzin w dniach roboczych, z wyjątkiem dnia 1 stycznia, 25 grudnia i 26 grudnia, oraz co najmniej w języku angielskim, francuskim i niemieckim. Czas odpowiedzi nie może przekraczać 2 dni roboczych w przypadku co najmniej 75 % wszystkich wniosków. Średni miesięczny czas na udzielenie odpowiedzi na wniosek nie może przekraczać 4 dni roboczych. Dostawca repozytorium wtórnego może regulować dostęp podmiotów gospodarczych do usługi pomocy technicznej w ramach swojej polityki uczciwego korzystania określonej na warunkach, o których mowa w art. 29 ust. 6, oraz w umowach, o których mowa w załączniku I część B pkt 4.

6. Dostawca repozytorium wtórnego tworzy środowisko testowe umożliwiające podmiotom wydającym identyfikatory, dostawcom prowadzącym repozytoria pierwotne i podmiotom gospodarczym sprawdzenie jakości ich rozwiązań technicznych i procedur przed podłączeniem się do systemu repozytoriów. Środowisko testowe dokładnie symuluje system repozytoriów.

Dostawca repozytorium wtórnego tworzy środowisko testowe badania akceptacji użytkowników umożliwiające podmiotom wydającym identyfikatory, dostawcom prowadzącym repozytoria pierwotne i podmiotom gospodarczym sprawdzenie jakości ich rozwiązań technicznych i procedur w oczekiwaniu na kolejną wersję systemu repozytoriów. Środowisko testowe badania akceptacji użytkowników odzwierciedla wszelkie planowane zmiany w systemie repozytoriów po ich przekazaniu zgodnie z ust. 3.”

;

18) w art. 29 dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:

„5. Producenci i importerzy, którzy wątpią w prawidłowe funkcjonowanie swoich repozytoriów pierwotnych, mają możliwość sprawdzenia za pomocą routera, poprzez skonsultowanie się z operatorem routera, czy wiadomości dotyczące końcowej wysyłki produktów znajdujących się w ich fizycznym posiadaniu, wysyłane do repozytoriów pierwotnych, zostały prawidłowo przesłane. Operator routera może ustalić dzienny limit korzystania z tej funkcji.

6. Dostawca repozytorium wtórnego ustanawia i przekazuje podmiotom gospodarczym i dostawcom usług informatycznych warunki korzystania z repozytorium wtórnego i routera, w tym zasady uczciwego korzystania. Wspomniane warunki korzystania gwarantują podmiotom gospodarczym prawo do korzystania z repozytorium wtórnego i routera zgodnie z ich potrzebami biznesowymi oraz zapobiegają powtarzającym się przypadkom niedbałego korzystania.”

;

19) art. 30 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 30

Koszty systemu repozytoriów

1. Wszystkie koszty zwyczajne związane z systemem repozytoriów, o którym mowa w art. 24 ust. 1, łącznie z tymi, które wynikają z jego utworzenia, eksploatacji i konserwacji, są pokrywane przez producentów i importerów wyrobów tytoniowych. Koszty te są sprawiedliwe, rozsądne oraz proporcjonalne:

a) do świadczonych usług; oraz

b) do liczby niepowtarzalnych identyfikatorów zamówionych w danym okresie.

2. Koszty zwyczajne – odpowiednio – ustanowienia, eksploatacji i konserwacji repozytorium wtórnego i routera są przenoszone na producentów i importerów wyrobów tytoniowych za pośrednictwem opłat pobieranych od nich przez dostawców repozytoriów pierwotnych.

3. Wszystkie koszty nadzwyczajne związane z operacjami powtórnego przetwarzania, o których mowa w art. 28 ust. 4, pobierane przez dostawcę repozytorium wtórnego od dostawcy repozytorium pierwotnego, który złożył wniosek, muszą być sprawiedliwe, rozsądne i proporcjonalne do świadczonych usług. Dostawca repozytorium wtórnego ponosi jednak sam wszelkie koszty nadzwyczajne operacji powtórnego przetwarzania, o których mowa w art. 28 ust. 4, w zakresie, w jakim jest odpowiedzialny za przyczyny prowadzące do operacji ponownego przetwarzania.”

;

20) w art. 32 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Producenci i importerzy przekazują informacje wymienione w załączniku II rozdział II sekcja 3 pkt 3.1–3.5, w formie wskazanej w tym załączniku, do repozytorium pierwotnego, z którym zawarli umowę. Wszystkie pozostałe podmioty gospodarcze przekazują informacje wymienione w załączniku II rozdział II sekcja 3 pkt 3.1–3.5, w formie wskazanej w tym załączniku, za pośrednictwem routera.

W przypadku dostaw wyrobów tytoniowych do laboratoriów, punktów zbiórki odpadów, organów krajowych, międzynarodowych organizacji rządowych, ambasad i baz wojskowych, producenci i importerzy przekazują informacje wymienione w załączniku II rozdział II sekcja 3 pkt 3.8, w formie wskazanej w tym załączniku, do repozytorium pierwotnego, z którym zawarli umowę. Wszystkie pozostałe podmioty gospodarcze przekazują informacje wymienione w załączniku II rozdział II sekcja 3 pkt 3.8, w formie wskazanej w tym załączniku, za pośrednictwem routera.”

;

b) ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie:

„6. Jeżeli po umieszczeniu niepowtarzalnego identyfikatora wyroby tytoniowe zostaną zniszczone lub ukradzione, podmioty gospodarcze niezwłocznie przekazują wniosek o dezaktywację zgodnie z zakresem i formatem określonym w załączniku II rozdział II sekcja 2 pkt 2.3.

Jeżeli wyroby tytoniowe zgłoszone jako ukradzione zostaną odzyskane, podmioty gospodarcze mogą przekazać wniosek o reaktywację zgodnie z zakresem i formatem określonym w załączniku II rozdział II sekcja 2 pkt 2.4.

7. Informacje dotyczące zdarzenia uznaje się za prawidłowo przekazane, jeżeli odbiór zostanie potwierdzony przez repozytorium pierwotne lub router. Pozytywne potwierdzenie zawiera informacje zwrotne umożliwiające odbiorcy ustalenie poprawności jego zgłoszenia danych, w szczególności liczbę niepowtarzalnych identyfikatorów na poziomie jednostki, których dotyczy zdarzenie, a w przypadku podziału opakowań zbiorczych, o którym mowa w ust. 3, niepowtarzalne identyfikatory podporządkowane. Potwierdzenie zawiera kod służący do odwołania wiadomości, którego podmiot gospodarczy ma użyć, jeżeli pierwotna wiadomość będzie musiała zostać anulowana.”

;

c) dodaje się ust. 8 w brzmieniu:

„8. Odpowiedzialność za rejestrowanie i przekazywanie informacji dotyczących zdarzeń, o których mowa w ust. 1, spoczywa na podmiocie gospodarczym będącym w posiadaniu wyrobów tytoniowych. W tym celu wszystkie działania sprawozdawcze wykorzystują kod identyfikacyjny tego podmiotu gospodarczego. Dostawcy usług informatycznych mogą również przekazywać te informacje w imieniu podmiotu gospodarczego będącego w posiadaniu wyrobów tytoniowych.”

;

21) art. 33 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Odpowiedzialność za rejestrowanie i przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 2, spoczywa na podmiocie gospodarczym będącym sprzedawcą. W tym celu we wszystkich działaniach sprawozdawczych wykorzystywany jest kod identyfikacyjny tego podmiotu gospodarczego. Dostawcy usług informatycznych mogą również przekazywać te informacje w imieniu podmiotu gospodarczego będącego sprzedawcą wyrobów tytoniowych.”

;

22) w art. 34 wprowadza się następujące zmiany:

a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Podmioty gospodarcze przekazują informacje, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a), b) i d), art. 32 ust. 3 i 4 oraz art. 33 ust. 1, w ciągu 3 godzin od danego zdarzenia.

Informacje, o których mowa w art. 32, są przekazywane w kolejności odpowiadającej kolejności wystąpienia zdarzeń.”

;

b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Ust. 1 akapit pierwszy stosuje się od dnia 20 maja 2028 r. Do tego czasu wszystkie podmioty gospodarcze mogą przekazywać informacje, o których mowa w ust. 1, w ciągu 24 godzin od danego zdarzenia.”

;

23) art. 36 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

podmiot wydający identyfikatory w przypadku wymiany informacji między podmiotem wydającym identyfikatory, operatorem pierwszego punktu detalicznego a podmiotami gospodarczymi dokonującymi u niego rejestracji lub zamawiającymi niepowtarzalne identyfikatory;”;

24) dodaje się art. 36a w brzmieniu:

„Artykuł 36a

Jakość danych

1. Państwa członkowskie mogą wydawać sprawozdania dotyczące nieodpowiedniej jakości danych zgłaszanych przez podmioty gospodarcze do systemu repozytoriów. Sprawozdania te są kierowane do zainteresowanych podmiotów gospodarczych i zawierają przykłady błędów w sprawozdawczości.

2. Państwa członkowskie wymagają od podmiotów wydających identyfikatory przeprowadzania kontroli adresów i innych danych weryfikowalnych drogą elektroniczną, które są przekazywane do systemu przez podmioty gospodarcze i operatorów pierwszych punktów detalicznych za pośrednictwem podmiotów wydających identyfikatory.”

;

25) w załącznikach I i II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia;

26) dodaje się załącznik III zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.