Artykuł 2

1. Obliczając wartość ekspozycji pakietu kompensowania z tytułu ryzyka kredytowego kontrahenta zgodnie z metodami określonymi w części 3 tytuł II rozdział 6 sekcje, odpowiednio, 3, 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, instytucje stosują następujące zasady:

a) jeżeli instytucja nie jest w stanie obliczyć kosztu odtworzenia pakietu kompensowania zgodnie z odpowiednią metodą ze względu na brakujące parametry wejściowe, jako koszt odtworzenia instytucja ta stosuje sumę kwot referencyjnych wszystkich instrumentów pochodnych wchodzących w skład pakietu kompensowania;

b) jeżeli instytucja nie jest w stanie obliczyć potencjalnej przyszłej ekspozycji pakietu kompensowania zgodnie z odpowiednią metodą ze względu na brakujące parametry wejściowe, instytucja ta zastępuje ją sumą kwot referencyjnych wszystkich instrumentów pochodnych wchodzących w skład pakietu kompensowania pomnożoną przez 0,15.

2. Przy obliczaniu wartości ekspozycji z tytułu ryzyka kredytowego kontrahenta zgodnie z ust. 1, jeżeli kwota referencyjna instrumentów pochodnych wchodzących w skład pakietu kompensowania jest nieznana, w celu określenia wartości ekspozycji tego pakietu kompensowania instytucje stosują ostrożne oszacowanie oparte na maksymalnej kwocie referencyjnej instrumentów pochodnych dozwolonej w ramach uprawnień przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania.

3. Do celów ust. 1 i 2, jeżeli instytucje nie są w stanie ustalić odpowiednich pakietów kompensowania dla określonego rodzaju instrumentu pochodnego w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, zakładają one, że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania zawarło jedną transakcję na dany instrument pochodny na maksymalną kwotę referencyjną dozwoloną w ramach uprawnień dla tego rodzaju instrumentu pochodnego.