Artykuł 59

1. Wszystkie państwa członkowskie zapewniają, by

a) na wszystkich trasach w obrębie głównej infrastruktury lądowej, takich jak międzynarodowe szlaki komunikacyjne i kolejowe, oraz w obrębie powiązanych lądowych sieci transportowych, odpowiednie informacje na temat ryzyka przenoszenia afrykańskiego pomoru świń oraz na temat środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób, ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, były podawane do wiadomości podróżnych:

(i) w sposób widoczny i wyraźny;

(ii) prezentowane w sposób łatwo zrozumiały dla podróżnych przybywających:

— do obszarów objętych ograniczeniami I, II i III oraz powracających z takich obszarów; lub

— do państw trzecich narażonych na ryzyko rozprzestrzeniania się afrykańskiego pomoru świń oraz powracających z takich państw;

b) wprowadzono niezbędne środki w celu podniesienia świadomości wśród zainteresowanych stron działających w sektorze utrzymywanych świń, w tym małych zakładów, na temat ryzyka wprowadzenia i rozprzestrzeniania wirusa afrykańskiego pomoru świń oraz w celu udzielenia im w najodpowiedniejszy sposób najwłaściwszych informacji na temat wzmocnionych środków bioasekuracji dla zakładów, w których utrzymywane są świnie, znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III, jak przewidziano w załączniku III, w szczególności środków, które mają być stosowane na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III.

2. Wszystkie państwa członkowskie podnoszą świadomość na temat afrykańskiego pomoru świń wśród:

a) społeczeństwa, jak przewidziano w art. 15 rozporządzenia (UE) 2016/429;

b) lekarzy weterynarii, rolników, innych odpowiednich podmiotów oraz przewoźników i myśliwych.

3. Wszystkie państwa członkowskie przekazują opinii publicznej i specjalistom wymienionym w ust. 2 najodpowiedniejsze informacje na temat zmniejszania ryzyka i wzmocnionych środków bioasekuracji, jak przewidziano w:

a) załączniku III;

b) wytycznych unijnych w sprawie afrykańskiego pomoru świń uzgodnionych z państwami członkowskimi na forum Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz;

c) dostępnych dowodach naukowych dostarczonych przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności;

d) Kodeksie zdrowia zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt.