Artykuł 1

W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/63 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 3 dodaje się pkt 30 w brzmieniu:

„30)

»zobowiązania z tytułu kontraktów na instrumenty pochodne« oznaczają indywidualne zobowiązania z tytułu kontraktu na instrumenty pochodne lub, w stosownych przypadkach, zobowiązania z tytułu pakietu kompensowania obejmującego kontrakty na instrumenty pochodne wymienione w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013.”

;

2) art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Do celów niniejszej sekcji obliczaną kwartalnie średnią roczną kwotę zobowiązań, o których mowa w ust. 1, z tytułu kontraktów na instrumenty pochodne wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tym pozycji pozabilansowych, ustala się zgodnie z art. 5a–5e niniejszego rozporządzenia.

Wartość przypisana zobowiązaniom z tytułu kontraktów na instrumenty pochodne nie może być jednak mniejsza niż 75 % wartości tych samych zobowiązań wynikającej ze stosowania przepisów dotyczących rachunkowości mających zastosowanie do danej instytucji do celów sprawozdawczości finansowej.

Jeżeli w ramach krajowych standardów rachunkowości mających zastosowanie do instytucji brak jest księgowej miary ekspozycji dla niektórych instrumentów pochodnych, ponieważ te instrumenty pochodne stanowią pozycje pozabilansowe, instytucja zgłasza organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sumę wartości godziwych tych instrumentów pochodnych, jeżeli suma ta ma wartość ujemną, jako koszt odtworzenia oraz dodaje te instrumenty pochodne do swoich wartości księgowych pozycji bilansowych.”

;

3) dodaje się art. 5a–5e w brzmieniu:

„Artykuł 5a

Wartość ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych

1. Instytucje określają wartość ekspozycji z tytułu kontraktów na instrumenty pochodne wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tym stanowiących pozycje pozabilansowe, zgodnie z metodą wyceny według wartości rynkowej określoną w art. 5b.

Przy określaniu wartości ekspozycji instytucje mogą uwzględnić skutki umów nowacji i innych umów o kompensowaniu zobowiązań zgodnie z art. 5d. Kompensowanie międzyproduktowe nie ma zastosowania. Instytucje mogą jednak dokonywać kompensacji w ramach dowolnej pojedynczej kategorii produktu, o której mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli są związane umową o kompensowaniu międzyproduktowym.

2. Jeżeli w wyniku wniesienia zabezpieczenia związanego z kontraktami na instrumenty pochodne zmniejsza się kwota zobowiązań w ramach mających zastosowanie standardów rachunkowości, instytucje dokonują odwrócenia tego zmniejszenia.

3. Do celów ust. 1 instytucje mogą odliczyć zmienny depozyt zabezpieczający wniesiony w środkach pieniężnych na rzecz kontrahenta od części bieżącego kosztu odtworzenia wartości ekspozycji, jeżeli w ramach mających zastosowanie standardów rachunkowości nie uznano już zmiennego depozytu zabezpieczającego jako zmniejszenia wartości ekspozycji oraz jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) w przypadku transakcji, których nie rozlicza się za pośrednictwem kwalifikującego się kontrahenta centralnego zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, nie wydziela się środków pieniężnych przekazanych kontrahentowi będącemu odbiorcą;

b) zmienny depozyt zabezpieczający oblicza się i wymienia codziennie na podstawie wyceny pozycji w instrumentach pochodnych według wartości rynkowej;

c) zmienny depozyt zabezpieczający wniesiony w środkach pieniężnych jest wyrażony w tej samej walucie co waluta rozliczenia kontraktu na instrument pochodny;

d) wymieniony zmienny depozyt zabezpieczający stanowi pełną kwotę, która byłaby konieczna do pełnego zamknięcia ekspozycji z tytułu instrumentu pochodnego według wartości rynkowej, z zastrzeżeniem progu i minimalnych kwot transferu mających zastosowanie do instytucji;

e) kontrakt na instrument pochodny i zmienny depozyt zabezpieczający między instytucją a kontrahentem tego kontraktu objęte są jedną umową o kompensowaniu zobowiązań, którą instytucja może traktować jako ograniczającą ryzyko zgodnie z art. 5d.

Do celów akapitu pierwszego lit. c), jeżeli kontrakt na instrument pochodny podlega kwalifikującej się umowie ramowej o kompensowaniu zobowiązań, waluta rozliczenia oznacza dowolną walutę rozliczenia określoną w kontrakcie na instrument pochodny lub obowiązującej kwalifikującej się umowie ramowej o kompensowaniu zobowiązań.

Jeżeli w ramach mających zastosowanie standardów rachunkowości instytucja uznaje zmienny depozyt zabezpieczający otrzymany w środkach pieniężnych od kontrahenta za należne zobowiązanie, może ona wykluczyć to zobowiązanie z miary ekspozycji, jeżeli spełnione są warunki określone w akapicie pierwszym lit. a)–e).

4. Do celów ust. 3 zastosowanie mają następujące warunki:

a) odliczenie wniesionego zmiennego depozytu zabezpieczającego ogranicza się do części ujemnego bieżącego kosztu odtworzenia wartości ekspozycji;

b) instytucja nie korzysta ze zmiennego depozytu zabezpieczającego wniesionego w środkach pieniężnych w celu zmniejszenia kwoty potencjalnej przyszłej ekspozycji kredytowej, w tym do celów art. 5e ust. 1 lit. b) pkt (ii).

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 instytucje mogą stosować uproszczoną metodę ekspozycji określoną w art. 5c do określenia wartości ekspozycji z tytułu kontraktów na instrumenty pochodne wymienionych w pkt 1 i 2 załącznika II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013, pod warunkiem że wielkość prowadzonej przez nie działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych spełnia warunki określone w art. 273a ust. 2 tego rozporządzenia.

Instytucje, które stosują tę uproszczoną metodę ekspozycji, nie zmniejszają miary ekspozycji o kwotę zmiennego depozytu zabezpieczającego otrzymanego w środkach pieniężnych.