Artykuł 58

1. Instytucje pieniądza elektronicznego emitujące znaczące tokeny będące e-pieniądzem podlegają:

a) wymogom, o których mowa w art. 36, 37 i 38 oraz w art. 45 ust. 1–4 niniejszego rozporządzenia, zamiast art. 7 dyrektywy 2009/110/WE;

b) wymogom, o których mowa w art. 35 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 45 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, zamiast art. 5 dyrektywy 2009/110/WE.

W stosownych przypadkach na zasadzie odstępstwa od art. 36 ust. 9, w odniesieniu do emitentów znaczących tokenów będących e-pieniądzem, zleca się niezależny audyt co sześć miesięcy począwszy od daty decyzji o sklasyfikowaniu tokena będącego e-pieniądzem jako znaczącego zgodnie z art. 56 lub 57.

2. Właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego może wymagać od instytucji pieniądza elektronicznego emitującej tokeny będące e-pieniądzem, które nie są znaczącymi tokenami, spełnienia któregokolwiek z wymogów, o których mowa w ust. 1, gdy jest to konieczne do wyeliminowania różnych rodzajów ryzyka, jakie przepisy te mają wyeliminować, takich jak ryzyko utraty płynności, ryzyko operacyjne lub ryzyko wynikające z nieprzestrzegania wymogów dotyczących zarządzania rezerwą aktywów.

3. Art. 22 i 23 oraz art. 24 ust. 3 mają zastosowanie do tokenów będących e-pieniądzem denominowanych w walucie, która nie jest walutą urzędową jednego z państw członkowskich.