Rozporządzenie Komisji (UE) 2023/1315 z dnia 23 czerwca 2023 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 651/2014 uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu oraz rozporządzenie (UE) 2022/2473 uznające niektóre kategorie pomocy udzielanej przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w zakresie produkcji, przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu

Artykuł 19d

W mocy

Pomoc dla MŚP w formie tymczasowych interwencji publicznych dotyczących dostaw energii elektrycznej, gazu lub ciepła wytwarzanego z gazu ziemnego lub energii elektrycznej mająca złagodzić skutki wzrostu cen w następstwie rosyjskiej wojny napastniczej przeciwko Ukrainie

1. Pomoc dla MŚP w formie interwencji publicznych dotyczących dostaw energii elektrycznej, gazu lub ciepła, jeżeli jest ono wytwarzane z gazu ziemnego lub energii elektrycznej, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do:

a) interwencji publicznych w zakresie ustalania cen, obniżających ceny stosowane przez dostawców za jednostkę energii elektrycznej, gazu lub ciepła;

b) płatności przyznanych MŚP, bezpośrednio lub za pośrednictwem dostawców, na jednostkę zużycia energii elektrycznej, gazu lub ciepła, rekompensujących część kosztów tego zużycia.

2. Środki stosowane na podstawie ust. 1:

a) są ograniczone do maksymalnie 70 % zużycia przez beneficjenta energii elektrycznej, gazu lub ciepła wytwarzanego z gazu ziemnego lub energii elektrycznej w okresie objętym środkiem pomocy;

b) nie wprowadzają dyskryminacji wśród dostawców, ani MŚP;

c) przewidują rekompensatę dla dostawców, jeżeli interwencja publiczna wymaga od nich dostaw poniżej kosztów;

d) zapewniają, aby wszyscy dostawcy kwalifikowali się do składania ofert dostaw energii elektrycznej, gazu lub ciepła na tej samej podstawie;

e) przewidują mechanizm, który w przypadku przyznania pomocy za pośrednictwem dostawcy zapewnia jej przekazanie w jak największym stopniu beneficjentowi końcowemu; oraz

f) skutkują średnią ceną jednostkową dostaw co najmniej równą średniej cenie jednostkowej odpowiednio energii elektrycznej, gazu lub ciepła dla odbiorców końcowych w danym państwie członkowskim w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2021 r.

3. Płatności na rzecz dostawców za dostawy na rzecz MŚP, zgodne z wynikającym z interwencji publicznych w zakresie ustalania cen wymogiem dotyczącym dostaw poniżej kosztów, są zgodne z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączone z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli:

a) interwencja publiczna w zakresie ustalania cen spełnia wymogi określone w ust. 2; oraz

b) rekompensata nie przekracza różnicy między ceną, jakiej dostawca mógłby oczekiwać przy stosowaniu rynkowych cen dostaw bez interwencji, a ceną ustaloną poniżej kosztów w ramach interwencji publicznej.

4. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do pomocy przyznawanej na pokrycie kosztu energii elektrycznej, gazu lub ciepła zużywanych w okresie, w którym interwencje publiczne w zakresie ustalania cen na rzecz MŚP otrzymujących dostawy gazu, energii elektrycznej lub ciepła są wyraźnie dozwolone na mocy prawa wtórnego opartego na art. 122 Traktatu. Pomoc przyznaje się nie później niż 12 miesięcy po zakończeniu tego okresu.

5. Kwota pomocy jest równa płatności przyznanej MŚP albo dostawcy lub, w przypadku interwencji publicznych w zakresie ustalania cen, nie przekracza różnicy między ceną rynkową, która musiałaby zostać zapłacona za całkowitą energię zużytą przez beneficjenta, a ceną, która ma zostać zapłacona za to zużycie w następstwie interwencji publicznej”.

17) art. 20a ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Całkowita kwota pomocy przyznana na podstawie niniejszego artykułu nie może przekroczyć 22 000 EUR na przedsiębiorstwo i na projekt.”

;

18) art. 21 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 21

Pomoc na finansowanie ryzyka

1. Programy pomocy na finansowanie ryzyka na rzecz MŚP są zgodne z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączone z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Państwa członkowskie, w sposób bezpośredni lub za pomocą podmiotu, któremu powierzono zadanie, wdrażają środek finansowania ryzyka poprzez co najmniej jednego pośrednika finansowego. Państwa członkowskie lub podmioty, którym powierzono zadanie, wnoszą na rzecz pośredników finansowych wkład publiczny zgodnie z ust. 9–13, a pośrednicy finansowi, zgodnie z ust. 14–17, dokonują inwestycji w zakresie finansowania ryzyka, zgodnie z ust. 4–8, w kwalifikujących się przedsiębiorstwach spełniających przepisy ust. 3. Państwa członkowskie ani podmioty, którym powierzono zadanie, nie dokonują bezpośrednich inwestycji w kwalifikujących się przedsiębiorstwach bez udziału pośrednika finansowego.

3. Za kwalifikujące się przedsiębiorstwa uznaje się przedsiębiorstwa, które są MŚP nienotowanymi na giełdzie i spełniają, w momencie wdrożenia początkowej inwestycji w zakresie finansowania ryzyka, co najmniej jeden z następujących warunków:

a) nie prowadzą działalności na żadnym rynku;

b) prowadzą działalność na dowolnym rynku przez:

(i) mniej niż 10 lat od rejestracji; lub

(ii) mniej niż 7 lat od pierwszej sprzedaży komercyjnej.

W przypadku gdy do danego przedsiębiorstwa zastosowano jeden z okresów kwalifikowalności, o których mowa w pkt (i) i (ii)), do wszelkiej późniejszej pomocy na finansowanie ryzyka dla tego samego przedsiębiorstwa można zastosować tylko ten okres. W przypadku przedsiębiorstw, które przejęły inne przedsiębiorstwo lub powstały w wyniku połączenia, zastosowany okres kwalifikowalności obejmuje również operacje przedsiębiorstwa odpowiednio objętego przejęciem lub połączeniem, z wyjątkiem takich przedsiębiorstw objętych przejęciem lub połączeniem, których obrót wynosi mniej niż 10 % obrotu przedsiębiorstwa przejmującego w roku obrotowym poprzedzającym przejęcie lub, w przypadku przedsiębiorstw powstałych w wyniku połączenia, mniej niż 10 % łącznego obrotu, jaki łączące się przedsiębiorstwa osiągnęły w roku obrotowym poprzedzającym połączenie. Odnośnie do okresu kwalifikowalności, o którym mowa w pkt (i), jeśli jest on stosowany, w przypadku przedsiębiorstw, które nie podlegają rejestracji, okres kwalifikowalności zaczyna się albo od momentu, w którym przedsiębiorstwo rozpoczyna swoją działalność gospodarczą, albo od momentu, w którym zaczyna ono podlegać opodatkowaniu z tytułu swojej działalności gospodarczej, w zależności od tego, który z nich przypada wcześniej;

c) potrzebują początkowej inwestycji, która – w oparciu o biznesplan przygotowany w celu podjęcia nowej działalności gospodarczej – przekracza 50 % ich średnich rocznych obrotów w poprzednich 5 latach. Na zasadzie odstępstwa od zdania pierwszego próg ten jest ograniczony do 30 % w odniesieniu do następujących inwestycji, które uznaje się za inwestycje początkowe w nową działalność gospodarczą:

(i) inwestycje przynoszące znaczną poprawę efektywności środowiskowej działalności zgodnie z art. 36 ust. 2;

(ii) inne zrównoważone środowiskowo inwestycje zdefiniowane w art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) 2020/852;

(iii) inwestycje, których celem jest zwiększenie zdolności wydobycia, rozdzielania, rafinacji, przetwarzania lub recyklingu surowców krytycznych wymienionych w załączniku IV.

4. Inwestycja w zakresie finansowania ryzyka może też obejmować inwestycje kontynuacyjne dokonane w kwalifikujących się przedsiębiorstwach, w tym po upływie okresu wymaganego do kwalifikowania się, o którym mowa w ust. 3 lit. b), jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:

a) nie przekroczono łącznej kwoty finansowania ryzyka, o której mowa w ust. 8;

b) możliwość inwestycji kontynuacyjnych została przewidziana w początkowym biznesplanie;

c) przedsiębiorstwo otrzymujące inwestycje kontynuacyjne nie stało się »przedsiębiorstwem powiązanym«, w rozumieniu art. 3 ust. 3 załącznika I, z innym przedsiębiorstwem, innym niż pośrednik finansowy lub niezależny inwestor prywatny dostarczający finansowanie ryzyka w ramach środka, chyba że nowy podmiot stanowi MŚP.

5. Inwestycje w zakresie finansowania ryzyka w kwalifikujących się przedsiębiorstwach mogą przybierać formę inwestycji kapitałowych, quasi-kapitałowych, pożyczek, gwarancji lub kombinacji tych rozwiązań.

6. W przypadku udzielenia gwarancji wartość gwarancji nie może przekraczać 80 % wartości pożyczki udzielonej kwalifikującemu się przedsiębiorstwu.

7. W przypadku inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w formie inwestycji kapitałowych i quasi-kapitałowych w kwalifikujących się przedsiębiorstwach środek finansowania ryzyka może obejmować refinansowanie tylko wtedy, gdy refinansowanie jest połączone z nowym kapitałem odpowiadającym co najmniej 50 % każdej rundy inwestycji w kwalifikujących się przedsiębiorstwach.

8. Łączna pozostała kwota inwestycji w zakresie finansowania ryzyka, o której mowa w ust. 5, nie może przekraczać 16,5 mln EUR na kwalifikujące się przedsiębiorstwo w ramach dowolnego środka finansowania ryzyka. Aby obliczyć maksymalną kwotę inwestycji w zakresie finansowania ryzyka, uwzględnia się:

a) w przypadku pożyczek i inwestycji quasi-kapitałowych mających strukturę długu, nominalną pozostałą do spłaty kwotę instrumentu;

b) w przypadku gwarancji, nominalną pozostałą do spłaty kwotę pożyczki bazowej.

9. Wkład publiczny wniesiony na rzecz pośredników finansowych może przybrać jedną z następujących form:

a) kapitału własnego lub quasi-kapitału własnego lub środków finansowych, przeznaczonych na zapewnienie inwestycji w zakresie finansowania ryzyka bezpośrednio lub pośrednio kwalifikującym się przedsiębiorstwom;

b) pożyczek mających zapewnić inwestycje w zakresie finansowania ryzyka bezpośrednio lub pośrednio kwalifikującym się przedsiębiorstwom;

c) gwarancji, przeznaczonych na pokrycie strat z inwestycji w zakresie finansowania ryzyka, udzielanych bezpośrednio lub pośrednio kwalifikującym się przedsiębiorstwom.

10. Mechanizmy podziału zysków i ryzyka między z jednej strony państwem członkowskim (lub powołanym dla niego podmiotem, któremu powierzono zadanie), a z drugiej strony inwestorami prywatnymi, pośrednikami finansowymi lub zarządcami funduszy muszą być odpowiednie i spełniać następujące warunki:

a) w przypadku pomocy na finansowanie ryzyka w formie innej niż gwarancje stosuje się raczej priorytetowe zwroty z zysków (asymetryczny podział zysku lub zachęty związane ze wzrostem) aniżeli ochronę przed potencjalnymi stratami (ochrona przed spadkiem wartości);

b) w przypadku asymetrycznego podziału strat między inwestorami publicznymi a prywatnymi pierwsza strata pokrywana przez inwestora publicznego jest ograniczona do 25 % inwestycji w zakresie finansowania ryzyka;

c) w przypadku pomocy na finansowanie ryzyka w formie gwarancji stopa gwarancji jest ograniczona do 80 %, a łączne straty pokrywane przez państwo członkowskie są ograniczone do maksymalnie 25 % gwarantowanego portfela bazowego. Bezpłatnie można udzielić jedynie gwarancji pokrywających oczekiwane straty portfela bazowego objętego gwarancją. Jeżeli gwarancja obejmuje również nieoczekiwane straty, pośrednik finansowy płaci od części gwarancji obejmującej nieoczekiwane straty prowizję gwarancyjną na warunkach rynkowych.

11. Jeżeli wkład publiczny wniesiony na rzecz pośrednika finansowego przybiera formę inwestycji kapitałowych i quasi-kapitałowych, o których mowa w ust. 9 lit. a), na cele zarządzania płynnością można wykorzystać nie więcej niż 30 % łącznej wartości wpłat na poczet kapitału i niewniesionego kapitału zadeklarowanego pośrednika finansowego.

12. W przypadku środków finansowania ryzyka mających na celu zapewnienie inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w formie inwestycji kapitałowych, quasi-kapitałowych lub pożyczek kwalifikującym się przedsiębiorstwom wkład publiczny wniesiony na rzecz pośrednika finansowego musi służyć pozyskaniu dodatkowego finansowania od niezależnych inwestorów prywatnych na poziomie pośredników finansowych lub kwalifikujących się przedsiębiorstw, tak aby osiągnąć łączną stopę udziału prywatnego na następujących minimalnych poziomach:

a) 10 % inwestycji w zakresie finansowania ryzyka przyznanej kwalifikującym się przedsiębiorstwom, o których mowa w ust. 3 lit. a);

b) 40 % inwestycji w zakresie finansowania ryzyka przyznanej kwalifikującym się przedsiębiorstwom, o których mowa w ust. 3 lit. b);

c) 60 % inwestycji w zakresie finansowania ryzyka przyznanej kwalifikującym się przedsiębiorstwom, o których mowa w ust. 3 lit. c), i na inwestycje kontynuacyjne w zakresie finansowania ryzyka w kwalifikujących się przedsiębiorstwach po upływie okresu wymaganego do kwalifikowania się, o którym mowa w ust. 3 lit. b).

Finansowanie zapewnione przez niezależnych inwestorów prywatnych korzystających z pomocy na finansowanie ryzyka w formie bodźców podatkowych zgodnie z art. 21a nie jest uwzględniane dla celów osiągnięcia łącznych stóp udziału prywatnego określonych w akapicie pierwszym tego ustępu.

Stopy udziału prywatnego, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b) i c), zostają zmniejszone do 20 % zgodnie z lit. b) i do 30 % zgodnie z lit c) w przypadku inwestycji, które: są dokonywane na obszarach objętych pomocą, określonych na zatwierdzonej mapie pomocy regionalnej obowiązującej w chwili zapewnienia inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w zastosowaniu art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu lub otrzymują wsparcie na podstawie zatwierdzonego przez Radę planu odbudowy i zwiększania odporności państwa członkowskiego; lub otrzymują wsparcie z Europejskiego Funduszu Obronnego zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/697 lub w ramach Unijnego programu kosmicznego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/696 (*40); lub otrzymują wsparcie z funduszy Unii wdrażanych w ramach zarządzania dzielonego objętych rozporządzeniem (UE) nr 1303/2013, rozporządzeniem (UE) 2021/1060 lub rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 (*41).

13. Jeżeli środek finansowania ryzyka jest wdrażany poprzez pośrednika finansowego i skierowany do kwalifikujących się przedsiębiorstw na różnych etapach rozwoju, o których mowa w ust. 3 i 4, pośrednik finansowy osiąga stopę udziału prywatnego stanowiącą co najmniej średnią ważoną opartą na wielkości poszczególnych inwestycji w portfelu bazowym i będącą wynikiem zastosowania wobec takich inwestycji minimalnych stóp udziału, o których mowa w ust. 12, chyba że wymagany udział niezależnych inwestorów prywatnych osiągnięto na poziomie kwalifikujących się przedsiębiorstw.

14. Pośredników finansowych i zarządców funduszy wybiera się w drodze otwartej, przejrzystej i niedyskryminującej procedury zgodnej z obowiązującymi przepisami unijnymi i krajowymi. Państwa członkowskie mogą wymagać, aby kwalifikowalni pośrednicy finansowi i zarządcy funduszy spełniali z góry określone kryteria obiektywnie uzasadnione charakterem inwestycji. Procedura opiera się na obiektywnych kryteriach związanych z doświadczeniem, wiedzą fachową oraz potencjałem operacyjnym i finansowym oraz spełnia łącznie następujące warunki:

a) zapewnia powołanie kwalifikowalnych pośredników finansowych i zarządców funduszy zgodnie z obowiązującymi przepisami;

b) nie wprowadza rozróżnienia na pośredników finansowych i zarządców funduszy ze względu na miejsce prowadzenia działalności lub miejsce założenia w jakimkolwiek państwie członkowskim;

c) ma na celu ustanowienie odpowiednich mechanizmów podziału zysków i ryzyka, o których mowa w ust. 10, i podejmowania decyzji motywowanych zyskiem, o których mowa w ust. 15.

15. Środki finansowania ryzyka zapewniają, aby pośrednicy finansowi otrzymujący wkład publiczny podejmowali decyzje motywowane zyskiem podczas dokonywania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w kwalifikujących się przedsiębiorstwach. Ten obowiązek zostaje dopełniony, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

a) państwo członkowskie, lub podmiot, któremu powierzono wdrożenie środka, przewiduje procedurę due diligence w celu zapewnienia pewnej pod względem handlowym strategii inwestycyjnej w celu wdrożenia środka finansowania ryzyka, w tym odpowiedniej polityki dywersyfikacji ryzyka mającej na celu osiągnięcie rentowności i efektywnej skali pod względem wielkości i zasięgu terytorialnego danego portfela inwestycji;

b) inwestycje w zakresie finansowania ryzyka zapewniane kwalifikującym się przedsiębiorstwom opierają się na racjonalnym biznesplanie zawierającym szczegółowe informacje na temat produktu, sprzedaży i kształtowania się rentowności, określającym z góry rentowność;

c) dla każdej inwestycji kapitałowej i quasi-kapitałowej istnieje jasna i realistyczna strategia wyjścia.

16. Pośrednikami finansowymi zarządza się na zasadach komercyjnych. Wymóg ten jest spełniony, jeżeli pośrednik finansowy oraz – w zależności od rodzaju środka finansowania ryzyka – zarządca funduszu spełniają łącznie następujące warunki:

a) są zobowiązani na mocy prawa lub umowy do działania zgodnie z najlepszymi praktykami i z należytą starannością charakteryzującą profesjonalnego zarządcę, w dobrej wierze oraz unikając konfliktu interesów; w stosownych przypadkach zastosowanie ma nadzór regulacyjny;

b) ich wynagrodzenie jest zgodne z praktykami rynkowymi. Wymóg ten uznaje się za spełniony, jeżeli są oni wybierani w drodze otwartej, przejrzystej i niedyskryminującej procedury wyboru zgodnie z ust. 14;

c) przejmują część ryzyka związanego z inwestycją poprzez współinwestowanie środków własnych albo otrzymywanie wynagrodzenia powiązanego z uzyskanymi wynikami, tak aby zapewnić, że ich interesy są trwale powiązane z interesami państwa członkowskiego lub powołanego dla niego podmiotu, któremu powierzono zadanie;

d) określają strategię inwestycyjną, kryteria i proponowane ramy czasowe inwestycji;

e) inwestorzy mają prawo do bycia reprezentowanymi w organach zarządzających funduszem inwestycyjnym, takich jak rada nadzorcza lub komitet doradczy, jeżeli takowe istnieją.

17. W przypadku środka finansowania ryzyka, w ramach którego inwestycja w zakresie finansowania ryzyka zapewniana kwalifikującym się przedsiębiorstwom ma formę gwarancji, pożyczek lub inwestycji quasi-kapitałowych mających strukturę długu, pośrednik finansowy podejmuje inwestycje w zakresie finansowania ryzyka w kwalifikujących się przedsiębiorstwach, które w przypadku braku pomocy nie zostałyby przeprowadzone albo zostałyby przeprowadzone w ograniczonym lub innym zakresie. Pośrednik finansowy musi być w stanie wykazać, iż posiada mechanizm zapewniający, że wszelkie korzyści są w jak największym stopniu przekazywane kwalifikującym się przedsiębiorstwom w formie wyższego finansowania, bardziej ryzykownych portfeli, niższych wymogów dotyczących zabezpieczenia, niższych prowizji gwarancyjnych lub niższych stóp oprocentowania.

18. Środki finansowania ryzyka zapewniające inwestycje w zakresie finansowania ryzyka na rzecz MŚP, które nie spełniają warunków określonych w ust. 3, są zgodne z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączone z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:

a) na poziomie MŚP pomoc spełnia warunki określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 (*42), rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 (*43) lub rozporządzeniu (UE) nr 717/2014, w zależności od tego, które z nich ma zastosowanie;

b) spełnione są wszystkie warunki określone w niniejszym artykule z wyjątkiem warunków określonych w ust. 3, 4, 8, 12 lub 13;

c) w przypadku środków finansowania ryzyka zapewniających kwalifikującym się przedsiębiorstwom inwestycje kapitałowe, quasi-kapitałowe i pożyczkowe środek służy pozyskaniu dodatkowego finansowania od niezależnych inwestorów prywatnych na poziomie pośredników finansowych lub MŚP, tak aby osiągnąć łączną stopę udziału prywatnego wynoszącą co najmniej 60 % finansowania ryzyka udzielonego MŚP.

Stopa udziału prywatnego, o której mowa w akapicie pierwszym lit. c), zostaje zmniejszona do 30 % w przypadku inwestycji, które: są dokonywane na obszarach objętych pomocą, określonych na zatwierdzonej mapie pomocy regionalnej obowiązującej w chwili zapewnienia inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w zastosowaniu art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu lub otrzymują wsparcie na podstawie zatwierdzonego przez Radę planu odbudowy i zwiększania odporności państwa członkowskiego; albo są objęte wsparciem z Europejskiego Funduszu Obronnego zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/697, lub z Unijnego programu kosmicznego zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/696 lub z unijnych funduszy wdrażanych w ramach zarządzania dzielonego objętych rozporządzeniem (UE) nr 1303/2013, rozporządzeniem (UE) 2021/1060 lub rozporządzeniem (UE) 2021/2115”.

(*40) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/696 z dnia 28 kwietnia 2021 r. ustanawiające Unijny program kosmiczny i Agencję Unii Europejskiej ds. Programu Kosmicznego oraz uchylające rozporządzenia (UE) nr 912/2010, (UE) nr 1285/2013 i (UE) nr 377/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE (Dz.U. L 170 z 12.5.2021, s. 69)."

(*41) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiające przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylające rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz.U. L 435 z 6.12.2021, s. 1)."

(*42) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.U. L 352 z 24.12.2013, s. 1)."

(*43) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.U. L 352 z 24.12.2013, s. 9).;"

19) dodaje się art. 21a w brzmieniu:

„Artykuł 21a

Pomoc na finansowanie ryzyka dla MŚP w formie bodźców podatkowych dla inwestorów prywatnych będących osobami fizycznymi

1. Programy pomocy na finansowanie ryzyka na rzecz MŚP w formie bodźców podatkowych dla niezależnych inwestorów prywatnych, którzy są osobami fizycznymi zapewniającymi finansowanie ryzyka bezpośrednio lub pośrednio kwalifikującym się przedsiębiorstwom, są zgodne z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączone z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Kwalifikujące się przedsiębiorstwa to przedsiębiorstwa spełniające kryteria, o których mowa w art. 21 ust. 3. Łączna wysokość inwestycji w zakresie finansowania ryzyka zapewnianej zgodnie z art. 21 i niniejszym artykułem dla każdego kwalifikującego się przedsiębiorstwa nie może przekraczać maksymalnej kwoty określonej w art. 21 ust. 8.

3. Jeżeli niezależny inwestor prywatny zapewnia finansowanie ryzyka pośrednio poprzez pośrednika finansowego, kwalifikująca się inwestycja przybiera formę nabycia akcji lub udziałów pośrednika finansowego, który z kolei zapewnia inwestycje w zakresie finansowania ryzyka kwalifikującym się przedsiębiorstwom zgodnie z art. 21 ust. 5–8. Nie można przyznać żadnej zachęty podatkowej w odniesieniu do usług świadczonych przez pośrednika finansowego lub jego zarządzających.

4. Jeżeli niezależny inwestor prywatny zapewnia finansowanie ryzyka bezpośrednio kwalifikującemu się przedsiębiorstwu, kwalifikowalną inwestycję stanowi wyłącznie nabycie udziałów zwykłych pełnego ryzyka nowo wyemitowanych przez kwalifikujące się przedsiębiorstwo. Udziały te należy zachować przez okres co najmniej 3 lat. Refinansowanie jest objęte wyłącznie na warunkach określonych w art. 21 ust. 7. Jeżeli chodzi o możliwe formy bodźców podatkowych, straty wynikające ze zbycia udziałów można wyrównać za pomocą podatku dochodowego. W przypadku ulg podatkowych od dywidend możliwe jest uzyskanie (pełnego lub częściowego) zwolnienia z zapłaty podatku dochodowego od jakiejkolwiek dywidendy otrzymanej z tytułu kwalifikowalnych udziałów. W odniesieniu do każdego zysku ze sprzedaży kwalifikowalnych udziałów możliwe jest uzyskanie (pełnego lub częściowego) zwolnienia z zapłaty podatku od dochodów kapitałowych albo zobowiązanie podatkowe z tytułu takich zysków można odroczyć, jeżeli w ciągu 1 roku zostaną one ponownie zainwestowane w nowe kwalifikowalne udziały.

5. W przypadku gdy niezależny inwestor prywatny zapewnia finansowanie ryzyka bezpośrednio kwalifikującemu się przedsiębiorstwu w celu zapewnienia odpowiedniego udziału takiego niezależnego inwestora prywatnego zgodnie z art. 21 ust. 12, wysokość ulgi podatkowej – liczonej jako maksymalna łączna ulga podatkowa wynikająca ze wszystkich uwzględnianych łącznie bodźców podatkowych – nie może przekraczać następujących progów maksymalnych:

a) 50 % kwalifikowalnej inwestycji przeprowadzonej przez niezależnego inwestora prywatnego w kwalifikujące się przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 21 ust. 3 lit. a);

b) 35 % kwalifikowalnej inwestycji przeprowadzonej przez niezależnego inwestora prywatnego w kwalifikujące się przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 21 ust. 3 lit. b);

c) 20 % kwalifikowalnej inwestycji przeprowadzonej przez niezależnego inwestora prywatnego w kwalifikujące się przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 21 ust. 3 lit. c), lub kwalifikowalnej inwestycji kontynuacyjnej w kwalifikujące się przedsiębiorstwo po upływie okresu kwalifikowalności, o którym mowa w art. 21 ust. 3 lit b).

Progi ulgi podatkowej w przypadku inwestycji bezpośrednich, o których to progach mowa w akapicie pierwszym, mogą zostać zwiększone maksymalnie do 65 % zgodnie z lit. a), do 50 % zgodnie z lit. b) i do 35 % zgodnie z lit c) w przypadku inwestycji, które: są dokonywane na obszarach objętych pomocą, określonych na zatwierdzonej mapie pomocy regionalnej obowiązującej w chwili zapewnienia inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w zastosowaniu art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu lub otrzymują wsparcie na podstawie zatwierdzonego przez Radę planu odbudowy i zwiększania odporności państwa członkowskiego; lub otrzymują wsparcie z Europejskiego Funduszu Obronnego zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/697 lub w ramach Unijnego programu kosmicznego zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/696; lub otrzymują wsparcie z funduszy Unii wdrażanych w ramach zarządzania dzielonego objętych rozporządzeniem (UE) nr 1303/2013, rozporządzeniem (UE) 2021/1060 lub rozporządzeniem (UE) 2021/2115.

6. W przypadku gdy niezależny inwestor prywatny zapewnia finansowanie ryzyka pośrednio przez pośrednika finansowego, oraz zgodnie z art. 21 ust. 12, wysokość ulgi podatkowej – liczonej jako maksymalna łączna ulga podatkowa wynikająca ze wszystkich uwzględnianych łącznie bodźców podatkowych – nie może przekraczać 30 % kwalifikowalnej inwestycji dokonanej przez niezależnego inwestora prywatnego w kwalifikujące się przedsiębiorstwo, o którym mowa w art. 21 ust. 3. Ten próg ulgi podatkowej można zwiększyć maksymalnie do 50 % w przypadku inwestycji, które: są dokonywane na obszarach objętych pomocą, określonych na zatwierdzonej mapie pomocy regionalnej obowiązującej w chwili zapewnienia inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w zastosowaniu art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu lub otrzymują wsparcie na podstawie zatwierdzonego przez Radę planu odbudowy i zwiększania odporności państwa członkowskiego; lub otrzymują wsparcie z Europejskiego Funduszu Obronnego zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/697 lub w ramach Unijnego programu kosmicznego zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/696; lub otrzymują wsparcie z funduszy Unii wdrażanych w ramach zarządzania dzielonego objętych rozporządzeniem (UE) nr 1303/2013, rozporządzeniem (UE) 2021/1060 lub rozporządzeniem (UE) 2021/2115.”;

20) w art. 22 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Za kwalifikujące się przedsiębiorstwo uznaje się każde małe przedsiębiorstwo nienotowane na giełdzie w okresie do 5 lat po jego rejestracji, pod warunkiem że takie przedsiębiorstwo spełnia łącznie następujące warunki:

a) nie przejęło działalności innego przedsiębiorstwa, chyba że obrót z przejmowanej działalności stanowi mniej niż 10 % obrotu kwalifikującego się przedsiębiorstwa w roku obrotowym poprzedzającym przejęcie;

b) nie dokonało jeszcze podziału zysku;

c) nie przejęło innego przedsiębiorstwa ani nie powstało w wyniku połączenia, chyba że obrót przejętego przedsiębiorstwa stanowi mniej niż 10 % obrotu kwalifikującego się przedsiębiorstwa w roku obrotowym poprzedzającym przejęcie lub obrót przedsiębiorstwa powstałego w wyniku połączenia jest wyższy o mniej niż 10 % od łącznego obrotu łączących się przedsiębiorstw w roku obrotowym poprzedzającym połączenie.

W przypadku kwalifikujących się przedsiębiorstw, które nie podlegają rejestracji, pięcioletni okres kwalifikowalności rozpoczyna się albo od momentu, w którym przedsiębiorstwo rozpoczyna działalność gospodarczą, albo od momentu, w którym zaczyna ono podlegać opodatkowaniu z tytułu działalności gospodarczej, w zależności od tego, który z nich przypada wcześniej.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego lit. c) przedsiębiorstwa utworzone w wyniku połączenia między przedsiębiorstwami kwalifikującymi się do pomocy na podstawie niniejszego artykułu również uznaje się za przedsiębiorstwa kwalifikujące się w okresie do 5 lat od daty rejestracji najstarszego przedsiębiorstwa uczestniczącego w połączeniu.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Pomoc na rozpoczęcie działalności przyjmuje postać:

a) pożyczek o stopach oprocentowania niezgodnych z warunkami rynkowymi, udzielonych na okres 10 lat, których maksymalna kwota nominalna wynosi 1,1 mln EUR lub 1,65 mln EUR w przypadku przedsiębiorstw mających siedzibę na obszarach objętych pomocą, które spełniają warunki określone w art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu, lub 2,2 mln EUR w przypadku przedsiębiorstw mających siedzibę na obszarach objętych pomocą, które spełniają warunki określone w art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu. W przypadku pożyczek udzielonych na okres od 5 do 10 lat maksymalną kwotę można dostosować, mnożąc powyższe kwoty przez iloraz 10 lat i okresu, na który udzielono danej pożyczki. W przypadku pożyczek udzielonych na mniej niż 5 lat maksymalna kwota wynosi tyle samo, co w przypadku pożyczek udzielonych na okres 5 lat;

b) gwarancji o prowizjach niezgodnych z warunkami rynkowymi, udzielonych na okres 10 lat, których maksymalna kwota objęta gwarancją wynosi 1,65 mln EUR lub 2,48 mln EUR w przypadku przedsiębiorstw mających siedzibę na obszarach objętych pomocą, które spełniają warunki określone w art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu, lub 3,3 mln EUR w przypadku przedsiębiorstw mających siedzibę na obszarach objętych pomocą, które spełniają warunki określone w art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu. W przypadku gwarancji udzielonych na okres od 5 do 10 lat można dostosować maksymalną kwotę objętą gwarancją, mnożąc powyższe kwoty przez iloraz 10 lat i okresu, na który udzielono danej gwarancji. W przypadku gwarancji udzielonych na mniej niż 5 lat maksymalna kwota objęta gwarancją wynosi tyle samo, co w przypadku gwarancji udzielonych na okres 5 lat. Wartość gwarancji nie może przekraczać 80 % wartości pożyczki;

c) dotacji, w tym inwestycji kapitałowych lub quasi-kapitałowych, zmniejszenia stóp oprocentowania lub prowizji gwarancyjnych w wysokości do 0,5 mln EUR ekwiwalentu dotacji brutto lub 0,75 mln EUR w przypadku przedsiębiorstw mających siedzibę na obszarach objętych pomocą, które spełniają warunki określone w art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu, lub 1 mln EUR w przypadku przedsiębiorstw mających siedzibę na obszarach objętych pomocą, które spełniają warunki określone art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu;

d) bodźców podatkowych dla kwalifikujących się przedsiębiorstw w wysokości do 0,5 mln EUR ekwiwalentu dotacji brutto lub 0,75 mln EUR w przypadku przedsiębiorstw mających siedzibę na obszarach objętych pomocą, które spełniają warunki określone w art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu, lub 1 mln EUR w przypadku przedsiębiorstw mających siedzibę na obszarach objętych pomocą, które spełniają warunki określone art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu.”;

c) dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:

„6. W przypadku gdy program pomocy na rozpoczęcie działalności jest realizowany przez co najmniej jednego pośrednika finansowego, stosuje się warunki mające zastosowanie do pośredników finansowych określone w art. 21 ust. 10, 14, 15, 16 i 17.;

7. Oprócz kwot, określonych w ust. 3, 4 i 5, programy pomocy na rozpoczęcie działalności mogą przyjąć postać przeniesienia własności intelektualnej albo przyznania powiązanych praw dostępu, bezpłatnie albo poniżej wartości rynkowej. Przeniesienie lub przyznanie odbywa się z organizacji prowadzącej badania i upowszechniającej wiedzę, w rozumieniu art. 2 pkt 83, która opracowała własność intelektualną stanowiącą przedmiot przeniesienia lub przyznania w ramach swojej niezależnej własnej lub wspólnej działalności badawczo-rozwojowej, do kwalifikującego się przedsiębiorstwa w rozumieniu ust. 2. Przeniesienie lub przyznanie spełnia wszystkie następujące warunki:

a) celem przeniesienia własności intelektualnej lub przyznania powiązanych praw dostępu jest wprowadzenie na rynek nowego produktu lub nowej usługi; oraz

b) wartość własności intelektualnej określono po cenach rynkowych, a zatem zgodnie z jedną z następujących metod:

(i) kwotę określono w drodze otwartej, przejrzystej i niedyskryminacyjnej konkurencyjnej procedury;

(ii) wycena niezależnego eksperta potwierdza, że kwota jest co najmniej równa wartości rynkowej;

(iii) w przypadku gdy kwalifikujące się przedsiębiorstwo ma prawo odmowy w odniesieniu do własności intelektualnej powstałej w wyniku współpracy z organizacją prowadzącą badania i upowszechniającą wiedzę, a organizacja prowadząca badania i upowszechniająca wiedzę ma wzajemne prawo do zabiegania o korzystniejsze pod względem gospodarczym oferty od stron trzecich, tak aby współpracujące kwalifikujące się przedsiębiorstwo musiało odpowiednio dostosować swoją ofertę.

Z wartości własności intelektualnej, o której mowa w tej literze, można potrącić wartość wszelkiego wkładu – finansowego i niefinansowego – kwalifikującego się przedsiębiorstwa na poczet kosztów działań organizacji prowadzącej badania i upowszechniającej wiedzę, które to działania doprowadziły do powstania przedmiotowej własności intelektualnej.

c) kwota pomocy z tytułu przeniesienia własności intelektualnej lub przyznania powiązanych praw dostępu na podstawie niniejszego ustępu nie może przekraczać 1 mln EUR. Kwota pomocy odpowiada wartości własności intelektualnej, o której mowa w lit. b), pomniejszonej o wyżej wymienione potrącenie, o którym mowa w ostatnim zdaniu lit. b), oraz pomniejszonej o wszelkie wynagrodzenie należne od beneficjenta z tytułu tej własności intelektualnej. Wartość własności intelektualnej, o której mowa w lit. b), może przekroczyć 1 mln EUR, w którym to przypadku taka dodatkowa kwota może zostać pokryta przez kwalifikujące się przedsiębiorstwo z funduszy własnych lub innych środków.”;

21) art. 23 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Środek pomocy może przybrać formę bodźców podatkowych dla niezależnych inwestorów prywatnych będących osobami fizycznymi, które to bodźce dotyczą inwestycji w zakresie finansowania ryzyka poczynionych za pomocą alternatywnych platform obrotu w przedsiębiorstwa kwalifikowalne na mocy warunków określonych w art. 21a ust. 2 i 5.”;

22) w art. 24 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Koszty kwalifikowalne są następujące:

a) koszty wstępnego rozpoznania i formalnej analizy due diligence podjętych przez zarządzających pośrednikami finansowymi lub przez inwestorów w celu identyfikacji kwalifikujących się przedsiębiorstw na mocy art. 21, 21a i 22;

b) koszty badań inwestycyjnych, zgodnie z definicją zawartą w art. 36 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/565 (*44), w poszczególnych kwalifikujących się przedsiębiorstwach na mocy art. 21, 21a i 22, pod warunkiem że badania te są publicznie rozpowszechnione oraz, jeżeli zostały rozpowszechnione wśród klientów dostawcy badań inwestycyjnych przed ich publicznym upowszechnieniem, są publicznie rozpowszechnione w takiej samej formie, nie później niż 3 miesiące po pierwszym rozpowszechnieniu wśród klientów.

3. Badania inwestycyjne, o których mowa w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu, muszą spełniać wymogi określone w art. 36 i 37 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/565.

(*44) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy (Dz.U. L 87 z 31.3.2017, s. 1).”;"

b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. Intensywność pomocy nie może przekraczać 50 % kosztów kwalifikowalnych.”

;

23) w art. 25 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 3 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

dodatkowe koszty ogólne i inne koszty operacyjne, w tym koszty materiałów, dostaw i podobnych produktów, ponoszone bezpośrednio w wyniku realizacji projektu; nie naruszając przepisów art. 7 ust. 1 zdanie trzecie, takie koszty projektu badawczo-rozwojowego można ewentualnie obliczać na podstawie uproszczonej metody kosztów w formie stawki ryczałtowej wynoszącej do 20 %, stosowanej do całkowitych kwalifikowalnych kosztów projektu badawczo-rozwojowego, o których mowa w lit. a)–d). W takim przypadku koszty projektu badawczo-rozwojowego wykorzystywane do obliczania kosztów pośrednich są ustalane na podstawie zwykłych praktyk księgowych i obejmują wyłącznie kwalifikowalne koszty projektu badawczo-rozwojowego, o których mowa w lit. a)–d).”;

b) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Intensywność pomocy na badania przemysłowe i eksperymentalne prace rozwojowe można zwiększyć do maksymalnej intensywności pomocy na poziomie 80 % kosztów kwalifikowalnych zgodnie z lit. a) do d) poniżej, przy założeniu, że nie można łączyć ze sobą lit. b), c) i d):

a) o 10 punktów procentowych w przypadku średnich przedsiębiorstw oraz o 20 punktów procentowych w przypadku małych przedsiębiorstw;

b) o 15 punktów procentowych, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

(i) projekt zakłada efektywną współpracę:

— między przedsiębiorstwami, wśród których przynajmniej jedno jest MŚP, lub jest realizowany w co najmniej dwóch państwach członkowskich lub w państwie członkowskim i w państwie umawiającej się strony Porozumienia EOG, przy czym żadne pojedyncze przedsiębiorstwo nie ponosi więcej niż 70 % kosztów kwalifikowalnych, lub

— między przedsiębiorstwem i co najmniej jedną organizacją prowadzącą badania i upowszechniającą wiedzę, jeżeli ta ostatnia ponosi co najmniej 10 % kosztów kwalifikowalnych i ma prawo do publikowania własnych wyników badań;

(ii) wyniki projektu są szeroko rozpowszechniane podczas konferencji, za pośrednictwem publikacji, ogólnodostępnych baz bądź oprogramowania bezpłatnego lub otwartego;

(iii) beneficjent zobowiązuje się do terminowego udostępnienia licencji związanych z wynikami badań dotyczących projektów badawczo-rozwojowych objętych pomocą, chronionych prawami własności intelektualnej, po cenie rynkowej i na zasadzie braku wyłączności i niedyskryminacji do użytku przez zainteresowane strony w EOG;

(iv) projekt badawczo-rozwojowy jest realizowany w obszarze objętym pomocą, który spełnia warunki określone w art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu;

c) o 5 punktów procentowych, jeżeli projekt badawczo-rozwojowy jest realizowany w obszarze objętym pomocą, który spełnia warunki określone w art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu;

d) o 25 punktów procentowych, jeżeli projekt badawczo-rozwojowy:

(i) został wybrany przez państwo członkowskie w wyniku otwartego zaproszenia do udziału w projekcie opracowanym wspólnie przez co najmniej trzy państwa członkowskie lub umawiające się strony Porozumienia EOG oraz

(ii) wiąże się ze skuteczną współpracą między przedsiębiorstwami w co najmniej dwóch państwach członkowskich lub umawiających się stronach Porozumienia EOG, jeżeli beneficjentem jest MŚP, lub w co najmniej trzech państwach członkowskich lub umawiających się stronach Porozumienia EOG, jeżeli beneficjentem jest duże przedsiębiorstwo oraz

(iii) jeżeli spełniony jest co najmniej jeden z dwóch następujących warunków:

— wyniki projektu badawczo-rozwojowego są szeroko rozpowszechniane w co najmniej trzech państwach członkowskich lub umawiających się stronach Porozumienia EOG podczas konferencji, za pośrednictwem publikacji, ogólnodostępnych baz bądź wolnego lub otwartego oprogramowania, lub

— beneficjent zobowiązuje się do terminowego udostępnienia licencji związanych z wynikami badań dotyczących projektów badawczo-rozwojowych objętych pomocą, chronionych prawami własności intelektualnej, po cenie rynkowej i na zasadzie braku wyłączności i niedyskryminacji do użytku przez zainteresowane strony w EOG.”;

24) dodaje się art. 25e w brzmieniu:

„Artykuł 25e

Pomoc związana ze współfinansowaniem projektów wspieranych z Europejskiego Funduszu Obronnego lub Europejskiego programu rozwoju przemysłu obronnego

1. Pomoc na współfinansowanie projektu badawczo-rozwojowego finansowanego z Europejskiego Funduszu Obronnego lub Europejskiego programu rozwoju przemysłu obronnego, który jest oceniany, klasyfikowany i wybierany zgodnie z zasadami Europejskiego Funduszu Obronnego lub Europejskiego programu rozwoju przemysłu obronnego, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Kosztami kwalifikowalnymi projektu objętego pomocą są koszty określone jako kwalifikowalne zgodnie z zasadami Europejskiego Funduszu Obronnego lub Europejskiego programu rozwoju przemysłu obronnego.

3. Całkowite finansowanie publiczne może wynieść do 100 % kosztów kwalifikowalnych projektu, co oznacza, że koszty projektu nieobjęte finansowaniem unijnym mogą zostać pokryte z pomocy państwa.

4. W przypadku gdy intensywność pomocy otrzymanej przez beneficjenta przekracza maksymalną intensywność pomocy, jaką beneficjent mógł otrzymać zgodnie z art. 25 ust. 5, 6 i 7, beneficjent musi zapłacić organowi przyznającemu pomoc cenę rynkową za wykorzystywanie praw własności intelektualnej lub prototypów powstałych w ramach projektu do zastosowań niezwiązanych z obronnością. W żadnym razie maksymalna kwota, jaką należy zapłacić organowi przyznającemu pomoc za takie wykorzystanie, nie może przekraczać różnicy między pomocą otrzymaną przez beneficjenta a maksymalną kwotą pomocy, jaką beneficjent mógłby otrzymać przy zastosowaniu maksymalnej intensywności pomocy dozwolonej dla tego beneficjenta na podstawie art. 25 ust. 5, 6 i 7.”;

25) w art. 26 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Intensywność pomocy nie może przekraczać 50 % kosztów kwalifikowalnych. Intensywność pomocy można zwiększyć do 60 % pod warunkiem zapewnienia finansowania publicznego przez co najmniej dwa państwa członkowskie lub w przypadku infrastruktury badawczej ocenianej i wybranej na poziomie Unii.”

;

26) dodaje się art. 26a w brzmieniu:

„Artykuł 26a

Pomoc inwestycyjna na infrastruktury testowo-doświadczalne

1. Pomoc inwestycyjna na wybudowanie lub modernizację infrastruktur testowo-doświadczalnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Cena pobierana za prowadzenie i użytkowanie infrastruktury odpowiada cenie rynkowej lub, w przypadku braku ceny rynkowej, odzwierciedla jej koszty z uwzględnieniem uzasadnionej marży.

3. Dostęp do infrastruktury jest udzielany szeregowi użytkowników na przejrzystych i niedyskryminacyjnych zasadach. Przedsiębiorstwom, które finansują co najmniej 10 % kosztów inwestycji w infrastrukturę, można przyznać preferencyjny dostęp na bardziej korzystnych warunkach. Aby uniknąć nadmiernej rekompensaty, dostęp ten musi być proporcjonalny do wkładu przedsiębiorstwa w koszty inwestycji, a warunki te należy podawać do wiadomości publicznej.

4. Za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty inwestycji w rzeczowe aktywa trwałe i wartości niematerialne i prawne.

5. Intensywność pomocy nie może przekraczać 25 % kosztów kwalifikowalnych.

6. Intensywność pomocy można zwiększyć maksymalnie do 40 %, 50 % i 60 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji odpowiednio dużych, średnich i małych przedsiębiorstw w następujący sposób:

a) o 10 punktów procentowych w przypadku średnich przedsiębiorstw oraz o 20 punktów procentowych w przypadku małych przedsiębiorstw;

b) o dodatkowe 10 punktów procentowych w przypadku transgranicznych infrastruktur testowo-doświadczalnych, które podlegają finansowaniu publicznemu przez co najmniej dwa państwa członkowskie, lub w przypadku infrastruktur testowo-doświadczalnych ocenionych i wybranych na poziomie Unii;

c) o dodatkowe 5 punktów procentowych w przypadku infrastruktur testowo-doświadczalnych, których co najmniej 80 % rocznej zdolności produkcyjnej przeznaczono dla MŚP.”;

27) w art. 27 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Pomoc inwestycyjną można przyznać właścicielowi klastra innowacyjnego. Pomoc operacyjną można przyznać operatorowi klastra innowacyjnego. Operator, jeżeli nie jest tożsamy z właścicielem, może mieć osobowość prawną albo stanowić konsorcjum przedsiębiorstw nieposiadające odrębnej osobowości prawnej. We wszystkich przypadkach każde przedsiębiorstwo musi prowadzić odrębną księgowość w zakresie kosztów i przychodów z każdej działalności (własności, funkcjonowania i użytkowania klastra) zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości.”

;

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Opłaty pobierane za korzystanie z obiektów klastra i za udział w jego działaniach odpowiadają cenom rynkowym lub odzwierciedlają koszty tych działań z uwzględnieniem uzasadnionej marży.”

;

28) w art. 28 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

koszty usług doradczych w zakresie innowacji i usług wsparcia innowacji, w tym usług świadczonych przez organizacje prowadzące badania i upowszechniające wiedzę, infrastruktury badawcze, infrastruktury testowo-doświadczalne lub klastry innowacyjne.”;

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W szczególnym przypadku, jakim jest pomoc na usługi doradcze w zakresie innowacji i usługi wsparcia innowacji, intensywność pomocy może zostać zwiększona do 100 % kosztów kwalifikowalnych, pod warunkiem że całkowita kwota pomocy na usługi doradcze w zakresie innowacji i usługi wsparcia nie przekracza 220 000 EUR na jednostkę w dowolnym trzyletnim okresie.”

;

29) w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł i ust. 1 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 36

Pomoc inwestycyjna na ochronę środowiska, w tym obniżenie emisyjności

1. Pomoc inwestycyjna na ochronę środowiska, w tym pomoc na ograniczenie i likwidację emisji gazów cieplarnianych, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.”;

b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do środków, dla których określono bardziej szczegółowe przepisy w art. 36a, 36b oraz 38–48. Niniejszy artykuł nie ma również zastosowania do inwestycji w sprzęt, maszyny i zakłady produkcji przemysłowej wykorzystujące paliwa kopalne, w tym te wykorzystujące gaz ziemny. Pozostaje to bez uszczerbku dla możliwości przyznania pomocy na instalację dodatkowych komponentów podnoszących poziom ochrony środowiska w przypadku istniejącego sprzętu, istniejących maszyn i zakładów produkcji przemysłowej, w którym to przypadku inwestycja nie może powodować ani zwiększenia mocy produkcyjnych, ani wyższego zużycia paliw kopalnych.”

;

c) dodaje się ust. 1b w brzmieniu:

„1b. Niniejszy artykuł ma również zastosowanie do inwestycji w sprzęt i maszyny wykorzystujące oraz w infrastrukturę transportującą wodór w zakresie, w jakim wykorzystywany lub transportowany wodór kwalifikuje się jako wodór odnawialny. Ma on również zastosowanie do inwestycji w sprzęt i maszyny wykorzystujące paliwa wodoropochodne, których wartość energetyczna pochodzi ze źródeł odnawialnych innych niż biomasa i które zostały wyprodukowane zgodnie z metodyką określoną dla odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego w dyrektywie (UE) 2018/2001 oraz w aktach wykonawczych lub delegowanych do tej dyrektywy.

Niniejszy artykuł ma również zastosowanie do pomocy na inwestycje w instalacje, sprzęt i maszyny produkujące lub wykorzystujące oraz w infrastrukturę dedykowaną, o której mowa w art. 2 pkt 130 zdanie ostatnie , transportującą wodór wyprodukowany przy użyciu energii elektrycznej, który nie kwalifikuje się jako wodór odnawialny, w zakresie, w jakim można wykazać, że produkowany, wykorzystywany lub transportowany wodór elektrolityczny pozwala na ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia w wysokości co najmniej 70 % w porównaniu z odpowiednikiem kopalnym wynoszącym 94 g CO2eq/MJ. W celu określenia ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia na podstawie niniejszego akapitu wielkość emisji gazów cieplarnianych związanych z wytwarzaniem energii elektrycznej wykorzystanej do produkcji wodoru określa się na podstawie krańcowej jednostki wytwórczej na obszarze rynkowym, w której znajduje się elektrolizer, w okresach rozliczania niezbilansowania, gdy elektrolizer zużywa energię elektryczną z sieci.

W przypadkach, o których mowa w akapitach pierwszym i drugim, w całym cyklu życia inwestycji może być wykorzystywany, transportowany lub – w stosownych przypadkach – produkowany wyłącznie wodór spełniający warunki określone w tych akapitach. Państwo członkowskie uzyskuje stosowne zobowiązanie.”

;

d) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. a) i b) otrzymują brzmienie:

„a)

umożliwia realizację projektu prowadzącego do podniesienia poziomu ochrony środowiska w ramach działalności beneficjenta w zakresie wykraczającym poza obowiązujące normy unijne, niezależnie od istnienia obowiązkowych norm krajowych, które są bardziej rygorystyczne niż normy unijne; w przypadku projektów związanych z infrastrukturą dedykowaną lub wykorzystujących infrastrukturę dedykowaną, o której mowa w art. 2 pkt 130 zdanie ostatnie, dla wodoru w rozumieniu ust. 1b, ciepła odpadowego lub CO2, lub zakładających połączenie z infrastrukturą energetyczną dla wodoru w rozumieniu ust. 1b, ciepła odpadowego lub CO2 podniesienie poziomu ochrony środowiska może również wynikać z działalności innego podmiotu uczestniczącego w łańcuchu infrastruktury; lub

b) umożliwia realizację projektu prowadzącego do podniesienia poziomu ochrony środowiska w ramach działalności beneficjenta w przypadku braku norm unijnych; w przypadku projektów związanych z infrastrukturą dedykowaną lub wykorzystujących infrastrukturę dedykowaną, o której mowa w art. 2 pkt 130 zdanie ostatnie, dla wodoru w rozumieniu ust. 1b, ciepła odpadowego lub CO2, lub zakładających połączenie z infrastrukturą energetyczną dla wodoru w rozumieniu ust. 1b, ciepła odpadowego lub CO2 podniesienie poziomu ochrony środowiska może również wynikać z działalności innego podmiotu uczestniczącego w łańcuchu infrastruktury; lub”;

(ii) dodaje się lit. c) w brzmieniu:

„c)

umożliwia realizację projektu prowadzącego do podniesienia poziomu ochrony środowiska w ramach działalności beneficjenta w celu dostosowania do norm unijnych, które zostały przyjęte, ale jeszcze nie obowiązują; w przypadku projektów związanych z infrastrukturą dedykowaną lub wykorzystujących infrastrukturę dedykowaną, o której mowa w art. 2 pkt 130 zdanie ostatnie, dla wodoru w rozumieniu ust. 1b, ciepła odpadowego lub CO2, lub zakładających połączenie z infrastrukturą energetyczną dla wodoru w rozumieniu ust. 1b, ciepła odpadowego lub CO2 podniesienie poziomu ochrony środowiska może również wynikać z działalności innego podmiotu uczestniczącego w łańcuchu infrastruktury.”;

e) dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. Inwestycje w wychwytywanie i transport CO2 muszą spełniać łącznie następujące warunki:

a) wychwytywanie lub transport CO2, w tym poszczególne elementy łańcucha CCS lub CCU, są włączone do całego łańcucha CCS lub CCU;

b) wartość bieżąca netto projektu inwestycyjnego w ciągu jego cyklu życia jest ujemna. W celu obliczenia wartości bieżącej netto projektu uwzględnia się nieponiesione koszty emisji CO2;

c) kosztami kwalifikowalnymi są wyłącznie dodatkowe koszty inwestycyjne wynikające z wychwytywania CO2 z instalacji emitującej CO2 (instalacji przemysłowej lub elektrowni) lub bezpośrednio z powietrza atmosferycznego, a także wynikające z buforowego składowania i transportu wychwyconych emisji CO2.

2b. Jeżeli celem pomocy jest ograniczenie lub unikanie emisji bezpośrednich, pomoc nie może polegać jedynie na przenoszeniu tych emisji z jednego sektora do innego, lecz musi prowadzić do ogólnej redukcji tych emisji; w szczególności, jeżeli celem pomocy jest ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, pomoc nie może polegać jedynie na przenoszeniu tych emisji z jednego sektora do innego, lecz musi prowadzić do ich ogólnej redukcji.”

;

f) pkt 3–6 otrzymują brzmienie:

„3. Pomoc nie jest przyznawana w przypadku, gdy inwestycje są realizowane wyłącznie w celu zapewnienia przestrzegania przez przedsiębiorstwa obowiązujących norm unijnych. Pomoc umożliwiająca przedsiębiorstwom przestrzeganie przyjętych, ale jeszcze nieobowiązujących norm unijnych może zostać przyznana na podstawie niniejszego artykułu, jeżeli inwestycja, na którą przyznaje się pomoc, zostanie zrealizowana i zakończona co najmniej 18 miesięcy przed datą wejścia w życie danej normy.

4. Kosztami kwalifikowalnymi są dodatkowe koszty inwestycji określane w drodze porównania kosztów inwestycji z kosztami scenariusza alternatywnego, który wystąpiłby w przypadku braku pomocy, w następujący sposób:

a) w przypadku gdy scenariusz alternatywny polega na przeprowadzeniu inwestycji mniej przyjaznej środowisku odpowiadającej normalnym praktykom handlowym w danym sektorze lub dla danej działalności, koszty kwalifikowalne stanowią różnicę między kosztami inwestycji, na którą przyznano pomoc państwa, i kosztami inwestycji mniej przyjaznej środowisku;

b) w przypadku gdy scenariusz alternatywny polega na przeprowadzeniu tej samej inwestycji w późniejszym terminie, koszty kwalifikowalne stanowią różnicę między kosztami inwestycji, na którą przyznano pomoc państwa, i wartością bieżącą netto kosztów późniejszej inwestycji, dyskontowaną do wartości na moment, w którym inwestycja objęta pomocą zostałaby przeprowadzona;

c) w przypadku gdy scenariusz alternatywny polega na utrzymaniu działania istniejącej instalacji i istniejącego sprzętu, koszty kwalifikowalne stanowią różnicę między kosztami inwestycji, na którą przyznano pomoc państwa, i wartością bieżącą netto inwestycji w konserwację, naprawę i modernizację istniejącej instalacji i istniejącego sprzętu, dyskontowaną do wartości na moment, w którym inwestycja objęta pomocą zostałaby przeprowadzona;

d) w przypadku sprzętu będącego przedmiotem umowy leasingu koszty kwalifikowalne stanowią różnicę wartości bieżącej netto między kwotą leasingu sprzętu, na który przyznano pomoc państwa, i kwotą leasingu sprzętu mniej przyjaznego środowisku, który zostałby wzięty w leasing w przypadku braku pomocy; koszty leasingu nie obejmują kosztów związanych z eksploatacją sprzętu lub instalacji (koszty paliwa, ubezpieczenia, konserwacji, innych materiałów eksploatacyjnych), niezależnie od tego, czy wchodzą one w skład umowy leasingu.

We wszystkich sytuacjach wymienionych w pierwszym akapicie, w lit. a)–d) scenariusz alternatywny musi stanowić inwestycję o porównywalnej zdolności produkcyjnej i porównywalnym cyklu życia, zgodną z już obowiązującymi normami unijnymi. Scenariusz alternatywny musi być wiarygodny w kontekście wymogów prawnych, warunków rynkowych i bodźców stworzonych przez unijny system handlu emisjami.

W przypadku gdy inwestycja, na którą przyznano pomoc państwa, polega na instalacji dodatkowych komponentów w już istniejącym zakładzie, dla którego nie istnieje inwestycja alternatywna mniej przyjazna dla środowiska, kosztami kwalifikowalnymi są całkowite koszty inwestycji.

W przypadku gdy inwestycja, na którą przyznano pomoc państwa, polega na budowie infrastruktury dedykowanej, o której mowa w art. 2 pkt 130 zdanie ostatnie, dla wodoru w rozumieniu ust. 1b, ciepła odpadowego lub CO2, która jest niezbędna, aby umożliwić podniesienie poziomu ochrony środowiska, o którym mowa w ust. 2 i 2a, kosztami kwalifikowalnymi są całkowite koszty inwestycji. Koszty budowy lub modernizacji obiektów do magazynowania, z wyjątkiem obiektów do magazynowania wodoru odnawialnego i wodoru objętego przepisami ust. 1b akapit drugi, nie są kwalifikowalne.

Kosztów, które nie są bezpośrednio związane z osiągnięciem wyższego poziomu ochrony środowiska, nie uznaje się za kwalifikowalne.

5. Intensywność pomocy nie może przekraczać 40 % kosztów kwalifikowalnych. W przypadku gdy inwestycja, z wyjątkiem inwestycji opartych na wykorzystaniu biomasy, prowadzi do 100 % redukcji bezpośrednich emisji gazów cieplarnianych, intensywność pomocy może wynieść 50 %.

6. W przypadku inwestycji związanych z CCS lub CCU intensywność pomocy nie może przekraczać 30 % kosztów kwalifikowalnych.”

;

g) dodaje się ust. 9, 10 i 11 w brzmieniu:

„9. Intensywność pomocy może wynieść 100 % kosztów inwestycji, w przypadku gdy pomoc jest przyznawana w drodze procedury przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji, która oprócz warunków określonych w art. 2 pkt 38 spełnia wszystkie poniższe warunki:

a) przyznawanie pomocy jest oparte na obiektywnych, jasnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych kryteriach kwalifikacji i wyboru, określonych ex ante i podlegających publikacji co najmniej 6 tygodni przed terminem składania wniosków, aby umożliwić skuteczną konkurencję;

b) jeżeli wszyscy oferenci biorący udział w procedurze przetargowej otrzymują pomoc, wówczas w trakcie wdrażania programu schemat tej procedury jest korygowany, aby przywrócić skuteczną konkurencję w kolejnych procedurach przetargowych, na przykład przez zmniejszenie budżetu lub wolumenu zamówień;

c) wyklucza się korekty ex post wyniku procedury przetargowej (w tym późniejsze negocjacje wyników przetargu);

d) co najmniej 70 % wszystkich kryteriów wyboru stosowanych w rankingu ofert, a później przy przyznawaniu pomocy w procedurze przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji, określa się w kategoriach pomocy w odniesieniu do wkładu projektu w realizację celów środowiskowych środka, na przykład wnioskowanej pomocy na jednostkę ochrony środowiska, która ma zostać zrealizowana.

10. Alternatywnie do ust. 4–9 kwota pomocy nie przekracza różnicy między kosztami inwestycji bezpośrednio związanymi z osiągnięciem wyższego poziomu ochrony środowiska a zyskiem operacyjnym z inwestycji. Zysk operacyjny odlicza się od kosztów kwalifikowalnych ex ante na podstawie rozsądnych prognoz i weryfikuje ex post przy użyciu mechanizmu wycofania.

11. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4, akapit pierwszy, lit. a) do d) i ust. 9 i 10 koszty kwalifikowalne można określić bez określania scenariusza alternatywnego i w przypadku braku procedury przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji. W takim przypadku kosztami kwalifikowalnymi są koszty inwestycji bezpośrednio związane z osiągnięciem wyższego poziomu ochrony środowiska, a mające zastosowanie poziomy intensywności pomocy i premie określone w ust. 5-8 zmniejsza się o 50 %.”

;

30) art. 36a otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 36a

Pomoc inwestycyjna na infrastrukturę ładowania lub tankowania

1. Pomoc inwestycyjna na infrastrukturę ładowania lub tankowania jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Niniejszy artykuł obejmuje wyłącznie pomoc przyznaną na infrastrukturę ładowania lub tankowania, która dostarcza pojazdom, ruchomemu wyposażeniu terminalowemu lub ruchomemu wyposażeniu do obsługi naziemnej energię elektryczną lub wodór. W przypadku objętej pomocą infrastruktury tankowania wodoru państwo członkowskie uzyskuje od beneficjenta zobowiązanie, że najpóźniej do dnia 31 grudnia 2035 r. infrastruktura tankowania będzie dostarczać wyłącznie wodór odnawialny. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do pomocy na inwestycje związane z infrastrukturą ładowania i tankowania w portach.

3. Kosztami kwalifikowalnymi są koszty budowy, instalacji, modernizacji lub rozbudowy infrastruktury ładowania lub tankowania. Koszty te mogą obejmować koszty samej infrastruktury ładowania lub tankowania, jak również powiązanych urządzeń technicznych, instalacji lub modernizacji komponentów elektrycznych lub komponentów innego rodzaju, w tym kabli elektrycznych i transformatorów elektroenergetycznych, które są niezbędne do przyłączenia infrastruktury ładowania lub tankowania do sieci lub do lokalnej jednostki produkcji lub magazynowania energii elektrycznej lub wodoru, a także robót w zakresie inżynierii lądowej i wodnej, przystosowania gruntów lub dróg, koszty instalacji oraz koszty uzyskania powiązanych pozwoleń.

Koszty kwalifikowalne mogą również obejmować koszty inwestycji w wytwarzanie na miejscu energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych lub wodoru odnawialnego oraz koszty inwestycji w jednostki magazynowania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych lub wodoru. Nominalna moc produkcyjna instalacji do wytwarzania na miejscu energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych lub wodoru odnawialnego nie może przekraczać maksymalnej mocy znamionowej lub zdolności tankowania infrastruktury ładowania lub tankowania, do której jest ona podłączona.

4. Pomoc przewidziana w niniejszym artykule jest przyznawana w drodze procedury przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji, która oprócz warunków określonych w art. 2 pkt 38 spełnia wszystkie następujące warunki:

c) wyklucza się korekty ex post wyniku procedury przetargowej (w tym późniejsze negocjacje wyników przetargu);

5. Jeżeli pomoc przyznaje się w drodze procedury przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji i warunkami określonymi w ust. 4, intensywność pomocy może wynieść do 100 % kosztów kwalifikowalnych.

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 pomoc może zostać przyznana w przypadku braku procedury przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji, jeżeli jest przyznawana na podstawie programu pomocy. W takim przypadku intensywność pomocy nie może przekraczać 20 % kosztów kwalifikowalnych. Intensywność pomocy może zostać zwiększona o 20 punktów procentowych w przypadku średnich przedsiębiorstw oraz o 30 punktów procentowych w przypadku małych przedsiębiorstw. Intensywność pomocy można również zwiększyć o 15 punktów procentowych w przypadku inwestycji prowadzonych na obszarach objętych pomocą, określonych na zatwierdzonej mapie pomocy regionalnej obowiązującej w momencie przyznania pomocy zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu, lub o 5 punktów procentowych w przypadku inwestycji prowadzonych na obszarach objętych pomocą, określonych na zatwierdzonej mapie pomocy regionalnej obowiązującej w momencie przyznania pomocy zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu.

7. Pomoc przyznana któremukolwiek przedsiębiorstwu nie może przekraczać 40 % całkowitego budżetu danego programu.

8. Jeżeli infrastruktura ładowania lub tankowania jest otwarta na dostęp użytkowników innych niż beneficjent lub beneficjenci pomocy, pomoc przyznaje się wyłącznie na budowę, instalację, modernizację lub rozbudowę infrastruktury ładowania lub tankowania publicznie dostępnej i umożliwiającej użytkownikom niedyskryminacyjny dostęp, w tym w odniesieniu do taryf, metod uwierzytelniania i płatności oraz innych warunków użytkowania. Opłaty pobierane od użytkowników innych niż beneficjent lub beneficjenci pomocy za korzystanie z infrastruktury ładowania lub tankowania odpowiadają cenom rynkowym.

9. Operatorzy infrastruktury ładowania lub tankowania, którzy oferują lub dopuszczają płatności oparte na umowie za korzystanie ze swojej infrastruktury, nie dyskryminują żadnego z dostawców usług w zakresie mobilności, na przykład przez stosowanie preferencyjnych warunków dostępu lub przez różnicowanie cen bez obiektywnego uzasadnienia.

10. Konieczność udzielania pomocy na inwestycje w infrastrukturę ładowania lub tankowania należącą do tej samej kategorii, co infrastruktura, na którą ma być przyznana pomoc (na przykład w przypadku infrastruktury ładowania: o normalnej lub dużej mocy) ustala się ex ante w drodze otwartych konsultacji publicznych lub niezależnego badania rynku, które nie są starsze niż 1 rok w momencie wejścia w życie środka pomocy. W szczególności ustala się, czy inwestycja taka najprawdopodobniej nie zostanie zrealizowana na zasadach komercyjnych w ciągu 3 lat od wejścia w życie środka pomocy.

Obowiązek przeprowadzenia ex ante otwartych konsultacji publicznych lub niezależnego badania rynku określony w akapicie pierwszym nie dotyczy pomocy na budowę, instalację, modernizację lub rozbudowę infrastruktury ładowania lub tankowania, która nie jest publicznie dostępna.

11. Na zasadzie odstępstwa od ust. 10 należy domniemywać, że pomoc na infrastrukturę ładowania lub tankowania pojazdów drogowych jest konieczna wówczas, gdy pojazdy napędzane wyłącznie energią elektryczną (w przypadku infrastruktury ładowania) lub pojazdy napędzane przynajmniej częściowo wodorem (w przypadku infrastruktury tankowania) stanowią odpowiednio mniej niż 3 % całkowitej liczby pojazdów tej samej kategorii zarejestrowanych w danym państwie członkowskim. Do celów niniejszego ustępu samochody osobowe i lekkie pojazdy użytkowe uznaje się za należące do tej samej kategorii pojazdów.

12. Wszelkie koncesje lub inne formy powierzenia osobie trzeciej eksploatacji objętej wsparciem infrastruktury ładowania lub tankowania udzielane są zgodnie z zasadami konkurencji, przejrzystości i niedyskryminacji, z należytym poszanowaniem obowiązujących zasad udzielania zamówień.

13. W przypadku pomocy przyznawanej na budowę nowej infrastruktury ładowania, która umożliwia przesyłanie energii elektrycznej o mocy nie większej niż 22 kW, infrastruktura musi być zdolna do obsługi funkcji inteligentnego ładowania.”;

31) dodaje się art. 36b w brzmieniu:

„Artykuł 36b

Pomoc inwestycyjna na zakup pojazdów ekologicznie czystych lub pojazdów bezemisyjnych oraz na doposażenie pojazdów

1. Pomoc inwestycyjna na zakup pojazdów ekologicznie czystych lub pojazdów bezemisyjnych przeznaczonych do transportu drogowego, kolejowego, śródlądowego i morskiego oraz na doposażenie pojazdów innych niż statki powietrzne, aby umożliwić ich zakwalifikowanie jako pojazdy ekologicznie czyste lub pojazdy bezemisyjne, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Pomoc przyznaje się na zakup lub leasing – na okres co najmniej 12 miesięcy – pojazdów ekologicznie czystych napędzanych przynajmniej częściowo energią elektryczną lub wodorem lub pojazdów bezemisyjnych oraz na doposażenie pojazdów, aby umożliwić ich zakwalifikowanie jako pojazdy ekologicznie czyste lub pojazdy bezemisyjne.

3. Za koszty kwalifikowalne uznaje się:

a) w przypadku inwestycji obejmujących zakup pojazdów ekologicznie czystych lub pojazdów bezemisyjnych – dodatkowe koszty dotyczące zakupu pojazdu ekologicznie czystego lub pojazdu bezemisyjnego. Koszty te oblicza się jako różnicę między kosztami inwestycji związanymi z zakupem pojazdu ekologicznie czystego lub pojazdu bezemisyjnego oraz kosztami inwestycji związanymi z zakupem pojazdu tej samej kategorii, spełniającego już obowiązujące i mające zastosowanie unijne normy, który zostałby zakupiony w przypadku braku pomocy;

b) w przypadku inwestycji obejmujących leasing pojazdów ekologicznie czystych lub pojazdów bezemisyjnych – dodatkowe koszty dotyczące leasingu pojazdu ekologicznie czystego lub pojazdu bezemisyjnego. Koszty te oblicza się jako różnicę między wartością bieżącą netto leasingu pojazdu ekologicznie czystego lub pojazdu bezemisyjnego i wartością bieżącą netto leasingu pojazdu tej samej kategorii, spełniającego obowiązujące już unijne normy, który zostałby wzięty w leasing w przypadku braku pomocy. Na potrzeby określenia kosztów kwalifikowalnych nie uwzględnia się kosztów operacyjnych związanych z eksploatacją pojazdu, w tym kosztów energii, kosztów ubezpieczenia i kosztów konserwacji, niezależnie od tego, czy zostały one uwzględnione w umowie leasingu;

c) w przypadku inwestycji obejmujących doposażenie pojazdów, aby umożliwić ich zakwalifikowanie jako pojazdy ekologicznie czyste lub pojazdy bezemisyjne, kosztami inwestycji są koszty doposażenia.

c) wyklucza się korekty ex post wyniku procedury przetargowej (w tym późniejsze negocjacje wyników przetargu);

5. Jeżeli pomoc przyznaje się w drodze procedury przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji i warunkami określonymi w ust. 4, intensywność pomocy nie może przekraczać:

a) 100 % kosztów kwalifikowalnych zakupu lub leasingu pojazdów bezemisyjnych lub doposażenia pojazdów, aby umożliwić ich zakwalifikowanie jako pojazdy bezemisyjne;

b) 80 % kosztów kwalifikowalnych zakupu lub leasingu pojazdów ekologicznie czystych lub doposażenia pojazdów, aby umożliwić ich zakwalifikowanie jako pojazdy ekologicznie czyste.

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 pomoc może zostać przyznana poza procedurą przetargową zgodną z zasadami konkurencji, jeżeli jest przyznawana na podstawie programu pomocy.

W takich przypadkach intensywność pomocy nie może przekraczać 20 % kosztów kwalifikowalnych. Intensywność pomocy można podnieść o 10 punktów procentowych w przypadku pojazdów bezemisyjnych oraz o 20 punktów procentowych w przypadku średnich przedsiębiorstw lub o 30 punktów procentowych w przypadku małych przedsiębiorstw.

7. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 pomoc może zostać przyznana poza procedurą przetargową zgodną z zasadami konkurencji, jeżeli jest przyznawana przedsiębiorstwom, którym udzielono zamówienia publicznego na świadczenie publicznych usług lądowego, kolejowego lub wodnego transportu pasażerskiego w wyniku otwartego, przejrzystego i niedyskryminującego przetargu publicznego, wyłącznie w związku z nabyciem pojazdów ekologicznie czystych lub pojazdów bezemisyjnych wykorzystywanych do świadczenia usług transportu publicznego będących przedmiotem zamówienia publicznego na usługi.

W takim przypadku intensywność pomocy nie może przekraczać 40 % kosztów kwalifikowalnych. W przypadku pojazdów bezemisyjnych intensywność pomocy można zwiększyć o 10 punktów procentowych.”;

32) uchyla się art. 37 rozporządzenia;

33) w art. 38 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 38

Pomoc inwestycyjna na środki wspierające efektywność energetyczną inną niż w budynkach”;

b) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Pomoc inwestycyjna umożliwiająca przedsiębiorstwom poprawę efektywności energetycznej innej niż w budynkach jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.”;

2. Pomoc na podstawie niniejszego artykułu nie jest przyznawana na inwestycje podejmowane w celu spełnienia przyjętych i obowiązujących norm unijnych. Pomoc na podstawie niniejszego artykułu może zostać przyznana na inwestycje podejmowane w celu spełnienia przyjętych, lecz jeszcze nieobowiązujących norm unijnych, pod warunkiem że inwestycja zostanie zrealizowana i ukończona co najmniej 18 miesięcy przed datą wejścia w życie danej normy.”

;

c) dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do pomocy na kogenerację ani pomocy na systemy ciepłownicze lub chłodnicze.

2b. Pomoc na instalację urządzeń energetycznych wykorzystujących paliwa kopalne, w tym gaz ziemny, nie jest na podstawie niniejszego artykułu wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu.”

;

d) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Za koszty kwalifikowalne uznaje się dodatkowe koszty inwestycji niezbędne do osiągnięcia wyższego poziomu efektywności energetycznej. Są one określane w drodze porównania kosztów inwestycji z kosztami scenariusza alternatywnego, który wystąpiłby w przypadku braku pomocy, w następujący sposób:

a) w przypadku gdy scenariusz alternatywny polega na przeprowadzeniu inwestycji mniej efektywnej energetycznie odpowiadającej normalnym praktykom handlowym w danym sektorze lub dla danej działalności, koszty kwalifikowalne stanowią różnicę między kosztami inwestycji, na którą przyznano pomoc państwa, i kosztami inwestycji mniej efektywnej energetycznie;

d) w przypadku sprzętu będącego przedmiotem umowy leasingu koszty kwalifikowalne stanowią różnicę wartości bieżącej netto między kwotą leasingu sprzętu, na który przyznano pomoc państwa, i kwotą leasingu sprzętu mniej efektywnego energetycznie, który zostałby wzięty w leasing w przypadku braku pomocy; koszty leasingu nie obejmują kosztów związanych z eksploatacją sprzętu lub instalacji (koszty paliwa, ubezpieczenia, konserwacji, innych materiałów eksploatacyjnych), niezależnie od tego, czy wchodzą one w skład umowy leasingu;

We wszystkich sytuacjach wymienionych w pierwszym akapicie, scenariusz alternatywny musi stanowić inwestycję o porównywalnej zdolności produkcyjnej i porównywalnym cyklu życia, zgodną z już obowiązującymi normami unijnymi. Scenariusz alternatywny musi być wiarygodny w kontekście wymogów prawnych, warunków rynkowych i bodźców stworzonych przez unijny system handlu emisjami;

W przypadku gdy inwestycja stanowi inwestycję łatwą do zidentyfikowania, której celem jest wyłącznie poprawa efektywności energetycznej i dla której nie istnieje alternatywna inwestycja mniej energooszczędna, kosztami kwalifikowalnymi są całkowite koszty inwestycji.

Kosztów, które nie są bezpośrednio związane z osiągnięciem wyższego poziomu efektywności energetycznej, nie uznaje się za kwalifikowalne.”

;

e) uchyla się ust. 3a;

f) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Intensywność pomocy może wynieść 100 % całkowitych kosztów inwestycji, w przypadku gdy pomoc jest przyznawana w drodze procedury przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji, która oprócz warunków określonych w art. 2 pkt 38 spełnia wszystkie poniższe warunki:

a) przyznawanie pomocy jest oparte na obiektywnych, jasnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych kryteriach kwalifikacji i wyboru, określonych ex ante i podlegających publikacji co najmniej sześć tygodni przed terminem składania wniosków, aby umożliwić skuteczną konkurencję;

c) wyklucza się korekty ex post wyniku procedury przetargowej (w tym późniejsze negocjacje wyników przetargu);

d) co najmniej 70 % wszystkich kryteriów wyboru stosowanych w rankingu ofert, a później przy przyznawaniu pomocy w procedurze przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji, określa się w kategoriach pomocy w odniesieniu do wkładu projektu w realizację celów środowiskowych środka, na przykład wnioskowanej pomocy na jednostkę zaoszczędzonej energii lub uzyskanej efektywności energetycznej. Kryteria te nie mogą stanowić mniej niż 70 % wagi wszystkich kryteriów wyboru.”;

g) dodaje się ust. 8 w brzmieniu:

„8. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 lit. a) do d) i ust. 7 koszty kwalifikowalne można określić bez określania scenariusza alternatywnego i w przypadku braku procedury przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji. W takim przypadku kosztami kwalifikowalnymi są całkowite koszty inwestycji bezpośrednio związane z osiągnięciem wyższego poziomu ochrony środowiska, a mające zastosowanie poziomy intensywności pomocy i premie określone w ust. 4, 5 i 6 zmniejsza się o 50 %.”

;

34) dodaje się art. 38a w brzmieniu:

„Artykuł 38a

Pomoc inwestycyjna na środki wspierające efektywność energetyczną w budynkach

1. Pomoc inwestycyjna umożliwiająca przedsiębiorstwom osiągnięcie efektywności energetycznej w budynkach jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Pomoc na podstawie niniejszego artykułu nie jest przyznawana na inwestycje podejmowane w celu spełnienia przyjętych i obowiązujących norm unijnych.

3. Pomoc na podstawie niniejszego artykułu może być przyznana na inwestycje podejmowane w celu spełnienia przyjętych, ale jeszcze nieobowiązujących norm unijnych. Jeżeli odpowiednie normy unijne odpowiadają minimalnym normom charakterystyki energetycznej, pomoc musi zostać przyznana, zanim normy te staną się obowiązkowe dla danego przedsiębiorstwa. W takim przypadku państwo członkowskie musi zapewnić, aby beneficjenci przedstawili dokładny plan i harmonogram renowacji wykazujący, że renowacja objęta pomocą jest co najmniej wystarczająca do tego, by zapewnić zgodność z minimalnymi normami charakterystyki energetycznej. Jeżeli odpowiednie normy unijne różnią się od minimalnych norm charakterystyki energetycznej, inwestycja musi zostać wdrożona i sfinalizowana co najmniej 18 miesięcy przed wejściem w życie normy unijnej.

4. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do pomocy na kogenerację ani pomocy na systemy ciepłownicze lub chłodnicze.

5. Za koszty kwalifikowalne uznaje się całkowite koszty inwestycji. Kosztów, które nie są bezpośrednio związane z osiągnięciem wyższego poziomu efektywności energetycznej budynku, nie uznaje się za kwalifikowalne.

6. Pomoc prowadzi do poprawy charakterystyki energetycznej budynku pod względem energii pierwotnej o co najmniej: (i) 20 % w porównaniu z sytuacją sprzed inwestycji w przypadku renowacji istniejących budynków lub (ii) 10 % w porównaniu z sytuacją sprzed inwestycji w przypadku działań renowacyjnych dotyczących instalacji lub wymiany tylko jednego rodzaju elementów budynku zgodnie z definicją w art. 2 pkt 9 dyrektywy 2010/31/UE, a takie ukierunkowane działania renowacyjne nie stanowią więcej niż 30 % części budżetu programu przeznaczonej na środki wspierające efektywność energetyczną, lub (iii) 10 % w porównaniu z progiem określonym dla wymogów dotyczących budynków o niemal zerowym zużyciu energii w krajowych środkach transponujących dyrektywę 2010/31/UE w przypadku nowych budynków. Początkowe zapotrzebowanie na energię pierwotną oraz szacowaną poprawę ustala się poprzez odniesienie do świadectwa charakterystyki energetycznej zdefiniowanego w art. 2 pkt 12 dyrektywy 2010/31/UE.

7. Pomoc przyznaną na poprawę efektywności energetycznej budynku można łączyć z pomocą na niektóre albo wszystkie z poniższych działań:

a) montaż zintegrowanych urządzeń wytwarzających na miejscu energię elektryczną, cieplną lub chłodniczą z odnawialnych źródeł energii, w tym między innymi paneli fotowoltaicznych i pomp ciepła;

b) instalacja urządzeń do magazynowania energii wytworzonej przez miejscowe instalacje wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych. Urządzenia do magazynowania muszą odbierać co najmniej 75 % energii z bezpośrednio podłączonej instalacji wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych w skali roku;

c) połączenie z efektywnym energetycznie systemem ciepłowniczym lub chłodniczym oraz powiązanymi z nim urządzeniami;

d) budowa i instalacja infrastruktury ładowania przeznaczonej do użytku przez użytkowników budynku oraz infrastruktury powiązanej, takiej jak kanały, jeżeli obiekty parkingowe znajdują się wewnątrz budynku lub fizycznie sąsiadują z budynkiem;

e) instalacja urządzeń do cyfryzacji budynku, w szczególności na rzecz zwiększenia jego gotowości do obsługi inteligentnych sieci, w tym oprzewodowania pasywnego wewnątrz budynków lub okablowania strukturalnego na potrzeby sieci danych oraz dodatkowej części infrastruktury szerokopasmowej znajdującej się na terenie nieruchomości, do której budynek należy, z wyjątkiem oprzewodowania lub okablowania na potrzeby sieci danych poza nieruchomością;

f) inwestycje w zielone dachy i wyposażenie do zatrzymywania i wykorzystywania wód deszczowych.

W przypadku wszelkich takich prac łączonych określonych w lit. a)–f) za koszty kwalifikowalne uznaje się całkowite koszty inwestycji w poszczególne instalacje i urządzenia. Kosztów, które nie są bezpośrednio związane z osiągnięciem wyższego poziomu efektywności energetycznej lub środowiskowej, nie uznaje się za kwalifikowalne.

8. Pomoc może zostać przyznana właścicielowi (właścicielom) budynku lub najemcy (najemcom), w zależności od tego, kto występuje o środek na rzecz poprawy efektywności energetycznej.

9. Pomoc może zostać również przyznana na poprawę efektywności energetycznej urządzeń grzewczych lub chłodzących wewnątrz budynku.

10. Pomoc na instalację urządzeń energetycznych wykorzystujących paliwa kopalne, w tym gaz ziemny, nie jest na podstawie niniejszego artykułu wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu.

11. Intensywność pomocy nie może przekraczać 30 % kosztów kwalifikowalnych.

12. Na zasadzie odstępstwa od ust. 11, jeżeli inwestycja polega na instalacji lub wymianie tylko jednego rodzaju elementu budynku zgodnie z definicją w art. 2 pkt 9 dyrektywy 2010/31/UE, intensywność pomocy nie może przekraczać 25 %.

13. Na zasadzie odstępstwa od ust. 11 i 12, jeżeli pomoc na inwestycje w budynki podejmowane w celu spełnienia minimalnych norm charakterystyki energetycznej, które kwalifikują się jako normy unijne, zostaje przyznana w okresie krótszym niż 18 miesięcy przed wejściem w życie norm unijnych, intensywność pomocy nie może przekraczać 15 % kosztów kwalifikowalnych, jeżeli inwestycja polega na instalacji lub wymianie tylko jednego rodzaju elementu budynku zgodnie z definicją w art. 2 pkt 9 dyrektywy 2010/31/UE, i 20 % we wszystkich innych przypadkach.

14. Intensywność pomocy można zwiększyć o 20 punktów procentowych w przypadku pomocy na rzecz małych przedsiębiorstw i o 10 punktów procentowych w przypadku pomocy na rzecz średnich przedsiębiorstw.

15. Intensywność pomocy można zwiększyć o 15 punktów procentowych w przypadku inwestycji prowadzonych na obszarach objętych pomocą, które spełniają warunki określone w art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu, oraz o 5 punktów procentowych w przypadku inwestycji prowadzonych na obszarach objętych pomocą, które spełniają warunki określone w art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu.

16. Intensywność pomocy można zwiększyć o 15 punktów procentowych w przypadku pomocy przyznawanej na poprawę efektywności energetycznej istniejących budynków, jeżeli pomoc prowadzi do poprawy efektywności energetycznej budynku mierzonej w odniesieniu do energii pierwotnej i wynoszącej co najmniej 40 % w porównaniu z sytuacją sprzed inwestycji. Takiego zwiększenia intensywności pomocy nie stosuje się, w przypadku gdy inwestycja nie poprawia charakterystyki energetycznej budynku ponad poziom wynikający z minimalnych norm charakterystyki energetycznej, kwalifikujących się jako normy unijne i wchodzących w życie w okresie krótszym niż 18 miesięcy od momentu realizacji i zakończenia inwestycji.”;

35) dodaje się art. 38b w brzmieniu:

„Artykuł 38b

Pomoc na ułatwianie zawierania umów o poprawę efektywności energetycznej

1. Pomoc na ułatwienie zawierania umów o poprawę efektywności energetycznej jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Na podstawie niniejszego artykułu pomoc można przyznać na ułatwienie zawierania umów o poprawę efektywności energetycznej w rozumieniu art. 2 pkt 27 dyrektywy 2012/27/UE.

3. Na podstawie niniejszego artykułu do pomocy kwalifikują się MŚP i małe spółki o średniej kapitalizacji będące dostawcami środków poprawy efektywności energetycznej i beneficjentami końcowymi pomocy.

4. Pomoc ma formę pożyczki uprzywilejowanej lub gwarancji udzielanej dostawcy środków poprawy efektywności energetycznej na podstawie umowy o poprawę efektywności energetycznej lub ma postać produktu finansowego mającego na celu finansowanie dostawcy (na przykład faktoring lub forfaiting).

5. Okres, na który udzielono pożyczki lub gwarancji dla dostawcy środków poprawy efektywności energetycznej, nie przekracza 10 lat.

6. W przypadku gdy pomoc przyjmuje formę pożyczki uprzywilejowanej, współinwestowanie przez komercyjnych dostawców finansowania dłużnego nie jest niższe niż 30 % wartości portfela bazowego umów o poprawę efektywności energetycznej, a spłata przez dostawcę środków poprawy efektywności energetycznej jest co najmniej równa kwocie nominalnej pożyczki.

7. W przypadku gdy pomoc przyjmuje formę gwarancji, dana gwarancja nie przekracza 80 % kwoty głównej pożyczki bazowej, a straty są ponoszone proporcjonalnie i na tych samych warunkach przez instytucję kredytową i państwo. Kwota objęta gwarancją zmniejsza się proporcjonalnie w taki sposób, że gwarancja nigdy nie obejmie więcej niż 80 % pożyczki pozostałej do spłaty.

8. Nominalna kwota całkowitego pozostałego finansowania przyznanego na beneficjenta nie przekracza 30 mln EUR.”;

36) w art. 39 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2, 2a i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Do objęcia pomocą na podstawie niniejszego artykułu kwalifikują się inwestycje poprawiające efektywność energetyczną budynków.

2a. Pomoc przyznaną na poprawę efektywności energetycznej budynku można łączyć z pomocą na niektóre albo wszystkie z poniższych działań:

c) inwestycje w połączenie z efektywnym energetycznie systemem ciepłowniczym lub chłodniczym oraz powiązanymi z nim urządzeniami;

d) budowa i instalacja infrastruktury ładowania przeznaczonej do użytku przez użytkowników budynku oraz infrastruktury powiązanej, takiej jak kanały, jeżeli parking znajduje się wewnątrz budynku lub fizycznie sąsiaduje z budynkiem;

e) instalacja urządzeń do cyfryzacji budynku, w szczególności na rzecz zwiększenia jego gotowości do obsługi inteligentnych sieci. Inwestycje kwalifikowalne mogą obejmować interwencje ograniczone do oprzewodowania pasywnego wewnątrz budynków lub okablowania strukturalnego na potrzeby sieci danych oraz dodatkową część infrastruktury szerokopasmowej znajdującą się na terenie nieruchomości, do której budynek należy, z wyjątkiem oprzewodowania lub okablowania na potrzeby sieci danych poza nieruchomością;

f) inwestycje w zielone dachy i wyposażenie do zatrzymywania i wykorzystywania wód deszczowych.

3. Kosztami kwalifikowalnymi są całkowite koszty projektu wspierającego efektywność energetyczną, przy czym wyjątek stanowią budynki, o których mowa w ust. 2a, w przypadku których kosztami kwalifikowalnymi są całkowite koszty projektu wspierającego efektywność energetyczną oraz koszty inwestycji w różne urządzenia wymienione w ust. 2a.”

;

b) w ust. 5 zdania pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:

„5. Fundusz na rzecz efektywności energetycznej lub inny pośrednik finansowy udziela pożyczek lub gwarancji na kwalifikowalne projekty w zakresie efektywności energetycznej. Wartość nominalna pożyczki lub kwoty objętej gwarancją nie może przekroczyć 25 mln EUR na beneficjenta końcowego i projekt, z wyjątkiem przypadków inwestycji łączonych, o których mowa w ust. 2a, kiedy to nie może ona przekroczyć 30 mln EUR.”

;

c) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Pomoc na rzecz efektywności energetycznej służy pozyskaniu dodatkowych inwestycji od niezależnych inwestorów prywatnych zdefiniowanych w art. 2 pkt 72 w wysokości co najmniej 30 % łącznego finansowania przeznaczonego na projekt dotyczący efektywności energetycznej. Jeżeli pomoc jest świadczona przez fundusz na rzecz efektywności energetycznej, pozyskanie takich inwestycji prywatnych może mieć miejsce na poziomie funduszu na rzecz efektywności energetycznej lub na poziomie projektów dotyczących efektywności energetycznej, tak aby osiągnąć łączną kwotę wynoszącą co najmniej 30 % łącznego finansowania przyznanego projektowi dotyczącemu efektywności energetycznej.”

;

d) ust. 8 lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f)

fundusz na rzecz efektywności energetycznej lub pośrednika finansowego ustanawia się zgodnie z obowiązującymi przepisami, a państwo członkowskie zapewnia procedurę due diligence, tak aby zweryfikować zastosowanie ekonomicznie opłacalnej strategii inwestycyjnej w celu wdrożenia środka pomocy na rzecz efektywności energetycznej.”;

e) ust. 10 otrzymuje brzmienie:

„10. Pomoc na podstawie niniejszego artykułu nie jest przyznawana na inwestycje podejmowane w celu spełnienia przyjętych i obowiązujących norm unijnych.”

;

f) dodaje się ust. 11-14 w brzmieniu:

„11. Pomoc na podstawie niniejszego artykułu może być przyznana na inwestycje podejmowane w celu spełnienia przyjętych, ale jeszcze nieobowiązujących norm unijnych. Jeżeli odpowiednie normy unijne odpowiadają minimalnym normom charakterystyki energetycznej, pomoc musi zostać przyznana, zanim normy te staną się obowiązkowe dla danego przedsiębiorstwa. W takim przypadku państwo członkowskie musi zapewnić, aby beneficjenci przedstawili dokładny plan i harmonogram renowacji wykazujący, że renowacja objęta pomocą jest co najmniej wystarczająca do tego, by zapewnić zgodność z minimalnymi normami charakterystyki energetycznej. Jeżeli odpowiednie normy unijne różnią się od minimalnych norm charakterystyki energetycznej, inwestycja musi zostać wdrożona i sfinalizowana co najmniej 18 miesięcy przed wejściem w życie normy unijnej.

12. Pomoc może zostać również przyznana na poprawę efektywności energetycznej urządzeń grzewczych lub chłodzących wewnątrz budynku.

13. Pomoc na instalację urządzeń energetycznych wykorzystujących paliwa kopalne, w tym gaz ziemny, nie jest na podstawie niniejszego artykułu wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu.

14. Państwo członkowskie może powierzyć wdrożenie środka pomocy podmiotowi, któremu powierzono zadanie.”

;

37) uchyla się art. 40;

38) w art. 41 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł oraz ust. 1 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 41

Pomoc inwestycyjna na propagowanie energii ze źródeł odnawialnych, propagowanie wodoru odnawialnego i wysokosprawnej kogeneracji

1. Pomoc inwestycyjna na propagowanie energii z odnawialnych źródeł energii, propagowanie wodoru odnawialnego i wysokosprawnej kogeneracji, z wyjątkiem energii elektrycznej produkowanej z wodoru odnawialnego, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.”;

b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Pomoc inwestycyjna na projekty dotyczące magazynowania energii elektrycznej na podstawie niniejszego artykułu jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jedynie w zakresie, w jakim jest przyznawana na połączone projekty w zakresie energii odnawialnej i projekty dotyczące magazynowania (»za licznikiem«), jeżeli oba elementy są częściami składowymi jednej inwestycji lub jeżeli magazynowanie jest połączone z istniejącą instalacją do produkcji energii ze źródeł odnawialnych. Część związana z magazynowaniem musi odbierać co najmniej 75 % energii z bezpośrednio podłączonej instalacji wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych w skali roku. Wszystkie części inwestycji (wytwarzanie i magazynowanie) uznaje się za stanowiące jeden zintegrowany projekt na potrzeby weryfikacji zgodności z progami określonymi w art. 4. Te same zasady stosuje się do magazynowania energii cieplnej bezpośrednio połączonego z instalacją do produkcji energii ze źródeł odnawialnych.”

;

c) ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„2. Pomoc inwestycyjna na produkcję i przechowywanie biopaliw, biopłynów, biogazu (w tym biometanu) i paliw z biomasy jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jedynie w zakresie, w jakim paliwa objęte pomocą są zgodne z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określonymi w dyrektywie (UE) 2018/2001 i aktach wykonawczych lub delegowanych do tej dyrektywy oraz są wytwarzane z surowców wymienionych w załączniku IX do tej dyrektywy. Część związana z magazynowaniem musi uzyskiwać co najmniej 75 % paliwa z bezpośrednio podłączonych instalacji do produkcji biopaliw, biopłynów, biogazu (w tym biometanu) i paliw z biomasy w skali roku. Wszystkie części inwestycji (produkcja i magazynowanie) uznaje się za stanowiące jeden zintegrowany projekt na potrzeby weryfikacji zgodności z progami określonymi w art. 4 niniejszego rozporządzenia.

3. Pomoc inwestycyjna na produkcję wodoru jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jedynie w przypadku instalacji wytwarzających wyłącznie wodór odnawialny. W przypadku projektów dotyczących wodoru odnawialnego obejmujących elektrolizer i co najmniej jedną odnawialną jednostkę wytwórczą za pojedynczym punktem przyłączenia do sieci zdolność produkcyjna elektrolizera nie może przekraczać łącznej zdolności produkcyjnej odnawialnych jednostek wytwórczych. Pomoc inwestycyjna może obejmować infrastrukturę dedykowaną na potrzeby przesyłu lub dystrybucji wodoru odnawialnego oraz obiekty do magazynowania wodoru odnawialnego.

4. Pomoc inwestycyjna na wysokosprawne jednostki kogeneracyjne jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jedynie w zakresie, w jakim przynoszą one ogólne oszczędności energii pierwotnej w porównaniu z oddzielną produkcją energii cieplnej i elektrycznej zgodnie z dyrektywą 2012/27/UE lub wszelkimi późniejszymi przepisami zastępującymi ten akt prawny w całości albo w części. Pomoc inwestycyjna na projekty w zakresie magazynowania energii elektrycznej i energii cieplnej bezpośrednio połączone z wysokosprawną kogeneracją opartą na odnawialnych źródłach energii jest wyłączona z wymogu zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, na warunkach określonych w ust. 1a niniejszego artykułu.”

;

d) dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

„4a. Pomoc inwestycyjna na wysokosprawną kogenerację jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jedynie w przypadku, gdy nie dotyczy instalacji kogeneracyjnych opalanych paliwami kopalnymi, z wyjątkiem gazu ziemnego, jeżeli zapewniona jest zgodność z celami klimatycznymi na lata 2030 i 2050 zgodnie z sekcją 4.30 załącznika 1 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2022/1214 (*45).

(*45) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2022/1214 z dnia 9 marca 2022 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2021/2139 w odniesieniu do działalności gospodarczej w niektórych sektorach energetycznych oraz rozporządzenie delegowane (UE) 2021/2178 w odniesieniu do publicznego ujawniania szczególnych informacji w odniesieniu do tych rodzajów działalności gospodarczej (Dz.U. L 188 z 15.7.2022, s. 1).”;"

e) ust. 5, 6 i 7 otrzymują brzmienie:

„5. Pomoc inwestycyjną przyznaje się na moce nowo zainstalowane lub odnowione. Kwota pomocy jest niezależna od wydajności.

6. Za koszty kwalifikowalne uznaje się całkowity koszt inwestycji.

7. Intensywność pomocy nie może przekraczać:

a) 45 % kosztów kwalifikowalnych w przypadku inwestycji w produkcję odnawialnych źródeł energii, w tym pomp ciepła zgodnych z załącznikiem VII do dyrektywy 2018/2001, wodoru odnawialnego i wysokosprawnej kogeneracji opartej na odnawialnych źródłach energii;

b) 30 % kosztów kwalifikowalnych w przypadku każdej innej inwestycji objętej niniejszym artykułem.”;

f) uchyla się ust. 9;

g) ust. 10 otrzymuje brzmienie:

„10. Intensywność pomocy może wynieść 100 % kosztów kwalifikowalnych, w przypadku gdy pomoc jest przyznawana w drodze procedury przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji, która oprócz warunków określonych w art. 2 pkt 38 spełnia wszystkie poniższe warunki:

c) wyklucza się korekty ex post wyniku procedury przetargowej (w tym późniejsze negocjacje wyników przetargu lub racjonowania);

39) w art. 42 wprowadza się następujące zmiany:

a) pkt 1–7 otrzymują brzmienie:

„1. Pomoc operacyjna na propagowanie odnawialnej energii elektrycznej, z wyjątkiem energii elektrycznej produkowanej z wodoru odnawialnego, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Pomoc jest przyznawana w drodze procedury przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji, która oprócz warunków określonych w art. 2 pkt 38 spełnia wszystkie następujące warunki:

c) wyklucza się korekty ex post wyniku procedury przetargowej (w tym późniejsze negocjacje wyników przetargu lub racjonowania);

Procedura przetargowa jest otwarta dla wszystkich wytwórców produkujących odnawialną energię elektryczną w sposób niedyskryminacyjny.

3. Procedura przetargowa może ograniczać się do konkretnych technologii, gdzie:

a) środek ma na celu w szczególności wsparcie projektów demonstracyjnych;

b) środek ma na celu nie tylko rozwiązanie problemu obniżenia emisyjności, ale również jakości powietrza lub innych zanieczyszczeń;

c) państwo członkowskie określa powody, aby oczekiwać, że kwalifikowalne sektory lub innowacyjne technologie mogą potencjalnie wnieść istotny i opłacalny wkład w ochronę środowiska i znaczące obniżenie emisyjności w dłuższej perspektywie;

d) środek jest konieczny do osiągnięcia dywersyfikacji niezbędnej, aby uniknąć zwiększenia problemów związanych ze stabilnością sieci;

e) bardziej selektywne podejście może prowadzić do niższych kosztów osiągnięcia ochrony środowiska (na przykład dzięki ograniczeniu kosztów integracji z systemem w wyniku dywersyfikacji, w tym między odnawialnymi źródłami energii, co może również obejmować reakcję popytu lub magazynowanie) lub mniejszych zakłóceń konkurencji.

Państwa członkowskie dokonują szczegółowej oceny możliwości stosowania tych warunków oraz składają Komisji sprawozdanie w trybie określonym w art. 11 ust. 1 lit. a).

4. W przypadku gdy procedura przetargowa ogranicza się do jednej innowacyjnej technologii lub większej ich liczby, pomoc przyznana na te technologie nie przekracza 5 % planowanych nowych mocy wytwórczych odnawialnej energii elektrycznej w skali roku ogółem.

5. Pomoc przyznaje się w formie dopłaty do ceny rynkowej lub w formie kontraktu na transakcje różnicowe, przy czym wytwórcy sprzedają swoją energię elektryczną bezpośrednio na rynku.

6. Beneficjenci pomocy sprzedają wytwarzaną przez siebie energię elektryczną bezpośrednio na rynku i podlegają standardowej odpowiedzialności za bilansowanie. Beneficjenci mogą zlecać obowiązki związane z bilansowaniem innym przedsiębiorstwom w ich imieniu, m.in. koncentratorom. Pomocy nie wypłaca się ponadto w odniesieniu do żadnego okresu obowiązywania ujemnych cen. Dla uniknięcia wątpliwości powyższe ma zastosowanie od chwili osiągnięcia ujemnej wartości cen.

7. Zgodnie z art. 4. ust. 3 dyrektywy (UE) 2018/2001 małe instalacje wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych mogą korzystać z pomocy w formie bezpośredniego wsparcia cen, które pokrywa pełne koszty eksploatacji, i ze zwolnienia z wymogu sprzedaży wytwarzanej energii elektrycznej na rynku. Instalacje będą uznawane za małe do celów niniejszego ustępu, jeżeli ich moc nie przekracza mającego zastosowanie progu określonego w art. 5 ust. 2 lit. b) lub art. 5 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/943.”

;

b) uchyla się ust. 8, 9 i 10;

c) ust. 11 otrzymuje brzmienie:

„11. Pomoc przyznaje się wyłącznie na okres obejmujący cykl życia projektu.”

;

40) w art. 43 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł oraz ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 43

Pomoc operacyjna na propagowanie energii ze źródeł odnawialnych i propagowanie wodoru odnawialnego w małych projektach oraz społecznościach energetycznych działających w zakresie energii odnawialnej

1. Pomoc operacyjna na propagowanie energii ze źródeł odnawialnych i propagowanie wodoru odnawialnego w małych projektach oraz społecznościach energetycznych działających w zakresie energii odnawialnej, z wyjątkiem energii elektrycznej produkowanej z wodoru odnawialnego, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Do celów niniejszego artykułu małe projekty zdefiniowane są w następujący sposób:

(i) w przypadku wytwarzania lub magazynowania energii elektrycznej – projekty o mocy zainstalowanej wynoszącej nie więcej niż 1 MW;

(ii) w przypadku zużycia energii elektrycznej – projekty o maksymalnym zapotrzebowaniu wynoszącym nie więcej niż 1 MW;

(iii) w przypadku technologii wytwarzania ciepła i produkcji gazu – projekty o mocy zainstalowanej wynoszącej nie więcej niż 1 MW lub równoważnej;

(iv) w przypadku produkcji wodoru odnawialnego – projekty o mocy zainstalowanej wynoszącej nie więcej niż 3 MW lub równoważnej;

(v) w przypadku produkcji biopaliw, biopłynów, biogazu (w tym biometanu) i paliw z biomasy – projekty o mocy zainstalowanej wynoszącej nie więcej niż 50 000 ton/rok;

(vi) w przypadku projektów należących w 100 % do MŚP i projektów demonstracyjnych – projekty o mocy zainstalowanej lub maksymalnym zapotrzebowaniu wynoszących nie więcej niż 6 MW;

(vii) w przypadku projektów dotyczących wyłącznie wytwarzania energii wiatrowej należących w 100 % do mikroprzedsiębiorstw lub małych przedsiębiorstw – projekty o mocy zainstalowanej wynoszącej nie więcej niż 18 MW.”;

b) dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. Pomoc na społeczności energetyczne działające w zakresie energii odnawialnej jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, wyłącznie w przypadku projektów o mocy zainstalowanej lub maksymalnym zapotrzebowaniu wynoszących nie więcej niż 6 MW ze wszystkich źródeł odnawialnych, z wyjątkiem sytuacji produkowania wyłącznie energii wiatrowej, w przypadku której pomoc przyznaje się na instalacje o mocy zainstalowanej wynoszącej nie więcej niż 18 MW.

2b. Pomoc operacyjna na produkcję wodoru jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jedynie w przypadku instalacji wytwarzających wyłącznie wodór odnawialny.”

;

c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Pomoc operacyjna na produkcję biopaliw, biopłynów, biogazu (w tym biometanu) i paliw z biomasy jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jedynie w zakresie, w jakim paliwa objęte pomocą są zgodne z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określonymi w dyrektywie (UE) 2018/2001 i aktach wykonawczych lub delegowanych do tej dyrektywy oraz są wytwarzane z surowców wymienionych w załączniku IX do tej dyrektywy.”

;

d) uchyla się ust. 4;

e) ust. 5, 6 i 7 otrzymują brzmienie:

„5. Pomoc ograniczona jest do minimum niezbędnego do przeprowadzenia projektu lub działania objętego pomocą. Warunek ten jest spełniony, jeżeli wysokość pomocy odpowiada dodatkowym kosztom netto (»luka w finansowaniu«) potrzebnym do osiągnięcia celu środka pomocy, w porównaniu ze scenariuszem alternatywnym w przypadku braku pomocy. Szczegółowa ocena dodatkowych kosztów netto nie jest wymagana, jeżeli kwoty pomocy zostaną określone w drodze procedury przetargowej zgodnej z zasadami konkurencji, ponieważ procedura ta zapewnia wiarygodne oszacowanie minimalnej pomocy wymaganej przez potencjalnych beneficjentów.

6. Pomoc przyznaje się wyłącznie na okres obejmujący cykl życia projektu.

7. Pomoc przyznaje się w formie dopłaty do ceny rynkowej lub w formie kontraktu na transakcje różnicowe, przy czym wytwórcy sprzedają swoją energię elektryczną bezpośrednio na rynku.”

;

f) dodaje się ust. 8 i 9 w brzmieniu:

„8. Beneficjenci pomocy podlegają standardowym obowiązkom związanym z bilansowaniem. Beneficjenci mogą zlecać obowiązki związane z bilansowaniem innym przedsiębiorstwom w ich imieniu, m.in. koncentratorom. Pomocy nie wypłaca się ponadto w odniesieniu do żadnego okresu obowiązywania ujemnych cen. Dla uniknięcia wątpliwości powyższe ma zastosowanie od chwili osiągnięcia ujemnej wartości cen.

9. Zgodnie z art. 4. ust. 3 dyrektywy (UE) 2018/2001 małe instalacje wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i projekty demonstracyjne mogą korzystać z pomocy w formie bezpośredniego wsparcia cen, które pokrywa pełne koszty eksploatacji, i ze zwolnienia z wymogu sprzedaży wytwarzanej energii elektrycznej na rynku. Instalacje będą uznawane za małe do celów niniejszego ustępu, jeżeli ich moc nie przekracza mającego zastosowanie progu określonego w art. 5 ust. 2 lit. b) lub art. 5 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/943.”

;

41) art. 44 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 44

Pomoc w formie ulg podatkowych na podstawie dyrektywy 2003/96/WE

1. Programy pomocy w formie ulg podatkowych spełniających warunki, o których mowa w dyrektywie 2003/96/WE, są zgodne z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączone z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Beneficjenci ulg podatkowych są wybierani w oparciu o przejrzyste i obiektywne kryteria.

3. Beneficjenci ulg podatkowych płacą podatki na co najmniej najniższym odpowiednim poziomie określonym w załączniku I do dyrektywy 2003/96/WE, z wyjątkiem ulg:

a) przyznanych na podstawie art. 15 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/96/WE, w przypadku produktów podlegających opodatkowaniu wykorzystywanych pod kontrolą fiskalną w dziedzinie projektów pilotażowych dla rozwoju technologicznego produktów bardziej przyjaznych dla środowiska lub w związku z paliwami z zasobów odnawialnych;

b) przyznanych na podstawie art. 15 ust. 1 lit. b) tiret pierwsze, drugie, czwarte i piąte dyrektywy 2003/96/WE, w przypadku energii elektrycznej (i) pochodzącej z energii słonecznej, wiatrowej, fal, pływów lub geotermalnej, (ii) pozyskiwanej w elektrowniach wodnych, (iii) wytwarzanej z emisji metanu z opuszczonych kopalni węgla oraz (iv) wytwarzanej z ogniw paliwowych;

c) przyznanych na podstawie art. 15 ust. 1 lit. b) tiret trzecie dyrektywy 2003/96/WE, w przypadku energii elektrycznej pozyskiwanej z biomasy lub z produktów wyprodukowanych z biomasy, w zakresie, w jakim biomasa ta spełnia kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określone w dyrektywie (UE) 2018/2001 i aktach wykonawczych lub delegowanych do tej dyrektywy;

d) przyznanych na podstawie art. 15 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/96/WE, w przypadku energii elektrycznej wytwarzanej w ramach kogeneracji, pod warunkiem że kogeneracja przy pomocy kogeneratorów jest wysokosprawną kogeneracją w rozumieniu art. 2 pkt 34 dyrektywy 2012/27/UE;

e) przyznanych na podstawie art. 15 ust. 1 lit. l) dyrektywy 2003/96/WE, w przypadku produktów objętych kodem CN 2705 wykorzystywanych do ogrzewania;

f) przyznanych na podstawie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2003/96/WE.

4. Programy pomocy w formie ulg podatkowych mogą polegać na obniżeniu obowiązującej stawki podatku lub na płatności stałej kwoty rekompensaty albo na połączeniu tych mechanizmów.

5. Ulgi podatkowe przyznane na podstawie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2003/96/WE są wyłączone z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jedynie w zakresie, w jakim paliwa objęte pomocą są zgodne z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określonymi w dyrektywie (UE) 2018/2001 i aktach wykonawczych lub delegowanych do tej dyrektywy oraz są wytwarzane z surowców wymienionych w załączniku IX do tej dyrektywy.”;

42) dodaje się art. 44a w brzmieniu:

„Artykuł 44a

Pomoc w formie obniżek podatków lub opłat parafiskalnych na ochronę środowiska

1. Programy pomocy w formie obniżek podatków lub opłat parafiskalnych na ochronę środowiska są zgodne z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączone z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do obniżek podatków lub opłat dotyczących produktów energetycznych oraz energii elektrycznej, określonych w art. 2 dyrektywy 2003/96/WE.

2. Pomoc w formie obniżek podatków lub opłat parafiskalnych na ochronę środowiska jest zgodna z rynkiem wewnętrznym tylko w przypadku, gdy obniżka pozwala osiągnąć wyższy poziom ochrony środowiska przez objęcie zakresem podatku lub opłaty na ochronę środowiska tych przedsiębiorstw, które nie byłyby w stanie prowadzić działalności gospodarczej bez tej obniżki.

3. Do objęcia pomocą kwalifikują się wyłącznie te przedsiębiorstwa, które bez obniżki nie byłyby w stanie prowadzić działalności gospodarczej. Do celów niniejszego artykułu uznaje się, że dotyczy to przedsiębiorstw, których koszty produkcji bez obniżki wzrosłyby znacznie wskutek podatku lub opłaty parafiskalnej na ochronę środowiska i które nie są w stanie przenieść tego wzrostu na klientów. Wzrost kosztów produkcji oblicza się jako odsetek wartości dodanej brutto dla każdego sektora lub każdej kategorii beneficjentów.

4. Beneficjenci są wybierani na podstawie przejrzystych, niedyskryminujących i obiektywnych kryteriów. Pomoc państwa jest przyznawana w ten sam sposób wszystkim kwalifikującym się przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w tym samym sektorze działalności gospodarczej, które znajdują się w takiej samej lub podobnej sytuacji faktycznej w odniesieniu do celów środka pomocy.

5. Ekwiwalent dotacji brutto pomocy nie może przekraczać 80 % nominalnej stawki podatku lub opłaty.

6. Programy pomocy w formie obniżek podatków lub opłat parafiskalnych na ochronę środowiska mogą polegać na obniżeniu obowiązującej stawki podatku lub na płatności stałej kwoty rekompensaty albo na połączeniu tych mechanizmów.”;

43) art. 45 i 46 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 45

Pomoc inwestycyjna na remediację szkód wyrządzonych środowisku, rekultywację siedlisk przyrodniczych i ekosystemów, ochronę lub odbudowę bioróżnorodności i wdrażanie rozwiązań opartych na zasobach przyrody w celu łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej

1. Pomoc inwestycyjna na remediację szkód wyrządzonych środowisku, rekultywację siedlisk przyrodniczych i ekosystemów, ochronę lub odbudowę bioróżnorodności i wdrażanie rozwiązań opartych na zasobach przyrody w celu łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I.

2. Pomoc przewidzianą w niniejszym artykule można przyznawać na następujące działania:

a) remediacja szkód wyrządzonych środowisku, w tym szkód polegających na pogorszeniu jakości gleby, wód powierzchniowych lub gruntowych, lub szkód wyrządzonych środowisku morskiemu;

b) rekultywacja zdegradowanych siedlisk przyrodniczych i ekosystemów;

c) ochrona lub odbudowa bioróżnorodności lub ekosystemów w celu przyczynienia się do osiągnięcia dobrego stanu ekosystemów lub do ochrony ekosystemów będących dotychczas w dobrym stanie;

d) wdrażanie rozwiązań opartych na zasobach przyrody w celu łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej.

3. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do pomocy mającej na celu naprawienie szkód spowodowanych przez klęski żywiołowe, takie jak trzęsienia ziemi, lawiny, osuwiska, powodzie, tornada, huragany, erupcje wulkaniczne i pożary roślinności z przyczyn naturalnych.

4. Niniejszy artykuł nie ma również zastosowania do pomocy na remediację lub rekultywację w następstwie likwidacji elektrowni i działalności górniczej lub wydobywczej.

5. Nie naruszając przepisów dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (*46) ani innych stosownych przepisów Unii dotyczących odpowiedzialności za szkody wyrządzone środowisku naturalnemu, w przypadku gdy zidentyfikowano podmiot lub przedsiębiorstwo odpowiedzialne za szkody wyrządzone środowisku naturalnemu zgodnie z prawem obowiązującym w danym państwie członkowskim, taki podmiot lub takie przedsiębiorstwo finansuje prace niezbędne do zapobieżenia degradacji i zanieczyszczeniu środowiska i naprawienia ich zgodnie z zasadą »zanieczyszczający płaci« i nie jest przyznawana żadna pomoc na prace, które zgodnie z prawem ten podmiot lub to przedsiębiorstwo byłyby zobowiązane przeprowadzić. Państwo członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki, w tym kroki prawne, w celu zidentyfikowania podmiotu lub przedsiębiorstwa odpowiedzialnego za szkody wyrządzone środowisku naturalnemu oraz zobowiązania tego podmiotu lub przedsiębiorstwa do pokrycia odnośnych kosztów. Jeżeli nie można zidentyfikować podmiotu lub przedsiębiorstwa odpowiedzialnego zgodnie z obowiązującym prawem ani zobowiązać go do pokrycia kosztów remediacji szkód wyrządzonych przez niego środowisku naturalnemu, w szczególności z uwagi na to, że przedsiębiorstwo odpowiedzialne za szkody przestało już prawnie istnieć, a żadnego innego przedsiębiorstwa nie można uznać za jego następcę prawnego lub gospodarczego, lub w przypadku gdy nie ma wystarczającego zabezpieczenia finansowego na pokrycie kosztów remediacji, pomoc może zostać przyznana na wsparcie prac związanych z remediacją lub rekultywacją. Pomoc nie jest przyznawana na wdrożenie środków kompensujących, o których mowa w art. 6 ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG (*47). Pomoc na podstawie niniejszego artykułu może zostać przyznana w celu pokrycia dodatkowych kosztów niezbędnych do zwiększenia zakresu lub poziomu ambicji tych środków, wykraczając poza obowiązki prawne na mocy art. 6 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG.

6. W przypadku inwestycji w remediację szkód wyrządzonych środowisku lub rekultywację siedlisk przyrodniczych i ekosystemów kosztami kwalifikowalnymi są koszty prac remediacyjnych lub rekultywacyjnych pomniejszone o wzrost wartości gruntu lub nieruchomości.

7. Ocen wzrostu wartości gruntu lub nieruchomości wynikającego z remediacji lub rekultywacji dokonuje niezależny wykwalifikowany ekspert.

8. W przypadku inwestycji w ochronę lub odbudowę bioróżnorodności oraz wdrażanie rozwiązań opartych na zasobach przyrody w celu łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej kosztami kwalifikowalnymi są łączne koszty prac przyczyniających się do ochrony lub odbudowy bioróżnorodności lub wdrożenia rozwiązań opartych na zasobach przyrody w celu łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej.

9. Intensywność pomocy nie może przekraczać:

a) 100 % kosztów kwalifikowalnych w przypadku inwestycji w remediację szkód wyrządzonych środowisku lub rekultywację siedlisk przyrodniczych i ekosystemów;

b) 70 % kosztów kwalifikowalnych w przypadku inwestycji w ochronę lub odbudowę bioróżnorodności oraz rozwiązania oparte na zasobach przyrody w celu łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej.

10. Intensywność pomocy w przypadku inwestycji w ochronę lub odbudowę bioróżnorodności oraz wdrażanie rozwiązań opartych na zasobach przyrody w celu łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej można zwiększyć o 20 punktów procentowych w przypadku pomocy przyznawanej małym przedsiębiorstwom oraz o 10 punktów procentowych w przypadku pomocy przyznawanej średnim przedsiębiorstwom.

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.