Artykuł 11

1. Zaspokojeniu nie podlegają żadne roszczenia w związku z umową lub transakcją, na których wykonanie mają wpływ, bezpośrednio lub pośrednio, w całości lub części, środki nałożone na podstawie niniejszego rozporządzenia, w tym roszczenia o naprawienie szkody lub wszelkie inne roszczenia tego rodzaju, takie jak roszczenia o odszkodowanie lub roszczenia wynikające z gwarancji, w szczególności roszczenia o przedłużenie terminu obowiązywania lub spłatę obligacji, gwarancji lub zabezpieczenia, lub gwarancji finansowej lub zabezpieczenia finansowego, w dowolnej formie, jeżeli z takimi roszczeniami wystąpiły:

a) wskazane osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy wymienione w załączniku III;

b) wszelkie inne irańskie osoby, podmioty lub organy;

c) jakiekolwiek osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy działające za pośrednictwem lub w imieniu jednej z osób fizycznych lub prawnych lub jednego z podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a) lub b).

2. We wszelkich postępowaniach zmierzających do zaspokojenia roszczenia ciężar dowodu, że zaspokojenie roszczenia nie jest zakazane na mocy ust. 1, spoczywa na osobie fizycznej lub prawnej, podmiocie lub organie, które dochodzą zaspokojenia tego roszczenia.

3. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla prawa osób fizycznych lub prawnych, podmiotów i organów, o których mowa w ust. 1, do kontroli sądowej tego, czy niewykonanie zobowiązań umownych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem jest zgodne z prawem.