Artykuł 3

1. Właściwe organy przeprowadzają coroczne kontrole występowania określonego agrofaga poza obszarami wyznaczonymi, oparte na analizie ryzyka, na obszarach terytorium Unii, na których nie stwierdzono występowania określonego agrofaga, ale na których mógłby się on zadomowić, biorąc pod uwagę informacje, o których mowa w karcie kontroli występowania agrofaga.

2. Projekt kontroli występowania i plan pobierania próbek stosowany w kontrolach występowania muszą być zgodne z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi miarodajnych pod względem statystycznym i opartych na analizie ryzyka kontroli występowania, aby umożliwić wykrycie – przy wystarczającym poziomie pewności – niskiego poziomu występowania określonego agrofaga w danym państwie członkowskim.

3. Kontrole występowania przeprowadza się:

a) na podstawie poziomu zagrożenia fitosanitarnego;

b) na obszarach ryzyka znajdujących się na gruntach na otwartej przestrzeni, w sadach/winnicach, szkółkach, miejscach publicznych, obszarach porośniętych trawą, takich jak tereny sportowe i pola golfowe, w pobliżu portów lotniczych, portów i stacji kolejowych, a także w szklarniach i centrach ogrodniczych, w szczególności na obszarach w pobliżu osi sieci transportowej łączących z obszarami, na których stwierdzono występowanie agrofaga;

c) w odpowiednich okresach roku, w odniesieniu do możliwości wykrycia określonego agrofaga, z uwzględnieniem biologii agrofaga i występowania określonych roślin.

4. Kontrole występowania polegają na:

a) zakładaniu pułapek z wabikami w celu przyciągnięcia określonego agrofaga; oraz

b) w stosownych przypadkach – ocenach wizualnych określonych roślin.