Artykuł 7

1. Na obszarach wyznaczonych właściwe organy przeprowadzają coroczne kontrole występowania, o których mowa w art. 19 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/2031, w celu wykrycia określonego agrofaga, z uwzględnieniem informacji, o których mowa w karcie kontroli występowania agrofaga.

2. Projekt kontroli występowania musi być zgodny z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi miarodajnych pod względem statystycznym i opartych na analizie ryzyka kontroli występowania, a projekt kontroli występowania i plan pobierania próbek stosowany w kontrolach występowania muszą gwarantować wykrycie, przy poziomie ufności wynoszącym co najmniej 95 %, poziomu występowania określonego agrofaga wynoszącego 1 %.

3. Coroczne kontrole występowania przeprowadza się:

a) w strefach porażenia – w przypadku obszarów wyznaczonych do celów zwalczania;

b) w strefach buforowych na obszarach wyznaczonych do celów zwalczania oraz w strefach buforowych na obszarach wyznaczonych do celów ograniczania rozprzestrzeniania;

c) na gruntach na otwartej przestrzeni, w sadach/winnicach, lasach, szkółkach, ogrodach prywatnych, miejscach publicznych, obszarach porośniętych trawą, takich jak tereny sportowe i pola golfowe, w pobliżu portów lotniczych, portów i stacji kolejowych, a także w szklarniach i centrach ogrodniczych, w szczególności na obszarach w pobliżu osi sieci transportowej łączących z obszarami, na których nie stwierdzono występowania określonego agrofaga; oraz

d) w odpowiednich okresach roku, w odniesieniu do możliwości wykrycia określonego agrofaga, z uwzględnieniem biologii określonego agrofaga i występowania określonych roślin.

4. Coroczne kontrole występowania polegają na:

a) zakładaniu pułapek z wabikami w celu przyciągnięcia określonego agrofaga w przypadku kontroli występowania przeprowadzanych w strefach porażenia na obszarach wyznaczonych do celów zwalczania;

b) ocenach wizualnych określonych roślin;

c) pobieraniu próbek i badaniu gleby w celu wykrycia larw określonego agrofaga.