Artykuł 23

1. Uznaje się, że kryzys związany z niedoborem półprzewodników występuje w przypadku gdy:

a) występują poważne zakłócenia w łańcuchu dostaw półprzewodników lub poważne przeszkody w handlu półprzewodnikami w Unii, powodujące znaczące niedobory półprzewodników, produktów pośrednich lub surowców lub materiałów przetworzonych; oraz

b) takie znaczące niedobory uniemożliwiają dostawy, naprawę lub konserwację podstawowych produktów wykorzystywanych przez sektory krytyczne w zakresie, w jakim niedobory te miałyby poważny szkodliwy wpływ na funkcjonowanie sektorów krytycznych ze względu na ich wpływ na społeczeństwo, gospodarkę i bezpieczeństwo Unii.

2. W przypadku gdy Komisja dowie się o potencjalnym kryzysie związanym z niedoborem półprzewodników zgodnie z art. 22 ust. 2, ocenia, czy spełnione są warunki określone w ust. 1 niniejszego artykułu. Ocena ta uwzględnia potencjalne pozytywne i negatywne skutki i konsekwencje etapu kryzysowego dla unijnego sektora półprzewodników i unijnych sektorów krytycznych. W przypadku gdy taka ocena dostarczy konkretnych i wiarygodnych dowodów Komisja może – po konsultacji z Europejską Radą ds. Półprzewodników – zaproponować Radzie uruchomienie etapu kryzysowego.

3. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może uruchomić etap kryzysowy w drodze aktu wykonawczego Rady. W akcie wykonawczym wskazuje się okres obowiązywania etapu kryzysowego, który nie może przekraczać 12 miesięcy.

Komisja regularnie, a w każdym razie co najmniej raz na trzy miesiące, składa Europejskiej Radzie ds. Półprzewodników i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdania na temat stanu kryzysu.

4. Przed upływem okresu, na jaki został uruchomiony etap kryzysowy, Komisja ocenia, czy właściwe jest przedłużenie obowiązywania etapu kryzysowego. W przypadku gdy taka ocena dostarczy konkretnych i wiarygodnych dowodów na to, że warunki uruchomienia etapu kryzysowego są wciąż spełnione oraz po konsultacji z Europejską Radą ds. Półprzewodników, Komisja może zaproponować Radzie przedłużenie etapu kryzysowego.

Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może przedłużyć etap kryzysowy w drodze aktu wykonawczego Rady. Okres przedłużenia jest ograniczony i określa się go w akcie wykonawczym Rady.

Komisja może przedstawiać wnioski w sprawie przedłużenia etapu kryzysowego raz lub częściej, jeżeli jest to należycie uzasadnione.

5. Podczas etapu kryzysowego Komisja, po konsultacji z Europejską Radą ds. Półprzewodników, ocenia stosowność wcześniejszego zakończenia etapu kryzysowego. Jeżeli ocena na to wskazuje, Komisja może przedstawić Radzie wniosek w sprawie zakończenia etapu kryzysowego.

Rada może zakończyć etap kryzysowy w drodze aktu wykonawczego Rady.

6. Podczas etapu kryzysowego Komisja, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zwołuje w razie potrzeby nadzwyczajne posiedzenia Europejskiej Rady ds. Półprzewodników.

Państwa członkowskie ściśle współpracują z Komisją, informują w sposób terminowy o wszelkich krajowych środkach wdrażanych w odniesieniu do łańcucha dostaw półprzewodników w ramach Europejskiej Rady ds. Półprzewodników, a także koordynują te środki.

7. Po upływie okresu, na jaki uruchamia się etap kryzysowy, lub w przypadku wcześniejszego zakończenia tego etapu zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu, środki podjęte zgodnie z art. 25, 26 i 27 natychmiast przestają mieć zastosowanie.

8. Komisja aktualizuje mapowanie i monitorowanie łańcuchów wartości półprzewodników zgodnie z art. 19 i 20, uwzględniając doświadczenia z kryzysu i nie później niż sześć miesięcy po upływie okresu obowiązywania etapu kryzysowego.