Artykuł 1

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/2066 wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 2 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych określonych w odniesieniu do rodzajów działań wymienionych w załącznikach I i III do dyrektywy 2003/87/WE oraz do danych dotyczących działalności pochodzących z instalacji stacjonarnych, do działań lotniczych oraz do ilości paliwa dopuszczonego do konsumpcji w ramach rodzajów działań, o których mowa w załączniku III do tej dyrektywy.

Stosuje się je do emisji mających miejsce od dnia 1 stycznia 2021 r., do danych dotyczących działalności prowadzonej od tego dnia oraz do ilości paliwa dopuszczonego do konsumpcji od tego dnia.”;

2) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a) uchyla się pkt 3;

b) pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„7)

»współczynniki obliczeniowe« oznaczają wartość opałową, współczynnik emisji, wstępny współczynnik emisji, współczynnik utleniania, współczynnik konwersji, zawartość węgla pierwiastkowego, frakcję biomasy lub współczynnik konwersji jednostki;”;

c) pkt 8 otrzymuje brzmienie:

„8)

»poziom dokładności« oznacza ustalony wymóg w zakresie określania wartości danych dotyczących działalności, współczynników obliczeniowych, rocznej wielkości emisji i średniej rocznej wielkości godzinowej emisji, ilości paliwa dopuszczonego do konsumpcji oraz współczynnika zakresu;”;

d) pkt 9 otrzymuje brzmienie:

„9)

»ryzyko nieodłączne« oznacza podatność parametru w rocznym raporcie na temat wielkości emisji na wystąpienie nieprawidłowości, które mogą być istotne, indywidualnie lub w połączeniu z innymi nieprawidłowościami, przed uwzględnieniem wpływu wszelkich powiązanych działań kontrolnych;”;

e) pkt 10 otrzymuje brzmienie:

„10)

»ryzyko zawodności systemów kontroli wewnętrznej« oznacza podatność parametru w rocznym raporcie na temat wielkości emisji na wystąpienie nieprawidłowości, które mogą być istotne, indywidualnie lub w połączeniu z innymi nieprawidłowościami, i którym system kontroli może nie zapobiec lub których może nie wykryć i skorygować w odpowiednim terminie;”;

f) pkt 12 otrzymuje brzmienie:

„12)

»okres sprawozdawczy« oznacza rok kalendarzowy, w którym obowiązkowe jest prowadzenie monitorowania i raportowania w zakresie emisji;”;

g) pkt 13 otrzymuje brzmienie:

„13)

»współczynnik emisji« oznacza średnie natężenie emisji gazów cieplarnianych względem danych dotyczących działalności w przypadku danego strumienia materiałów wsadowych lub strumienia paliwa, przy założeniu pełnego utlenienia przy spalaniu oraz pełnej konwersji przy wszystkich pozostałych reakcjach chemicznych;”;

h) pkt 20 otrzymuje brzmienie:

„20)

»zachowawczy« oznacza, że zbiór założeń zdefiniowano w sposób zapobiegający niedoszacowaniu rocznej wielkości emisji;”;

i) dodaje się punkt 21ca w brzmieniu:

„21ca)

»odpady komunalne« oznaczają odpady komunalne w rozumieniu art. 3 pkt 2b dyrektywy 2008/98/WE;”;

j) dodaje się pkt 23a w brzmieniu:

„23a)

»kwalifikujące się paliwo lotnicze« oznacza rodzaje paliwa kwalifikujące się do wsparcia na podstawie art. 3c ust. 6 dyrektywy 2003/87/WE;”;

k) dodaje się pkt 34a w brzmieniu:

„34a)

»paliwo lotnicze mieszane« oznacza paliwo zawierające zarówno kwalifikujące się paliwo lotnicze jak i paliwo kopalne;”;

l) dodaje się pkt 38a w brzmieniu:

„38a)

»kwalifikująca się frakcja« oznacza proporcję kwalifikującego się paliwa lotniczego zawartego w paliwie kopalnym;”;

m) uchyla się pkt 48;

n) pkt 59 otrzymuje brzmienie:

„59)

»dane przybliżone« oznaczają wartości roczne potwierdzone empirycznie lub uzyskane z przyjętych źródeł, które to wartości operator lub podmiot objęty regulacją w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2003/87/WE wykorzystuje do zastąpienia danych dotyczących działalności, ilości paliwa dopuszczonego do konsumpcji lub współczynników obliczeniowych do celów zapewnienia pełnego raportowania, kiedy stosowana metodyka monitorowania nie pozwala na uzyskanie wszystkich wymaganych danych dotyczących działalności, ilości paliwa dopuszczonego do konsumpcji lub współczynników obliczeniowych;”;

o) dodaje się punkty w brzmieniu:

„64)

»strumień paliwa« oznacza paliwo w rozumieniu art. 3 lit. af) dyrektywy 2003/87/WE, dopuszczone do konsumpcji za pomocą określonych środków fizycznych, takich jak rurociągi, samochody ciężarowe, kolej, statki lub stacje paliw, i powodujące emisje odpowiednich gazów cieplarnianych w wyniku jego konsumpcji przez kategorie konsumentów w sektorach objętych załącznikiem III do dyrektywy 2003/87/WE;

65) »krajowy strumień paliwa« oznacza sumę, w podziale na rodzaje paliwa, strumieni paliw wszystkich podmiotów objętych regulacją na terytorium państwa członkowskiego;

66) »współczynnik zakresu« oznacza współczynnik o wartości od zera do jednego, stosowany do określenia udziału strumienia paliwa wykorzystywanego do spalania w sektorach objętych załącznikiem III do dyrektywy 2003/87/WE;

67) »ilość paliwa dopuszczonego do konsumpcji« oznacza dane dotyczące ilości paliwa w rozumieniu art. 3 lit. af) dyrektywy 2003/87/WE, które jest dopuszczone do konsumpcji i wyrażone jako energia w teradżulach, masa w tonach lub objętość w normalnych metrach sześciennych lub, w stosownych przypadkach, równowartość w litrach przed zastosowaniem współczynnika zakresu;

68) »współczynnik konwersji jednostki« oznacza współczynnik służący do przeliczenia jednostki, w której są wyrażone ilości paliwa dopuszczonego do konsumpcji na ilości wyrażone jako energia w teradżulach, masa w tonach lub objętość w normalnych metrach sześciennych lub, w stosownych przypadkach, równowartość w litrach, obejmujący wszystkie istotne czynniki, takie jak gęstość, wartość opałowa lub (w przypadku gazów) przeliczenie z wartości opałowej brutto na wartość opałową netto, stosownie do przypadku;

69) „konsument końcowy” do celów niniejszego rozporządzenia oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną będącą użytkownikiem końcowym paliwa w rozumieniu art. 3 lit. af) dyrektywy 2003/87/WE, w przypadku której to osoby roczne zużycie paliwa nie przekracza 1 tony CO2;

70) »dopuszczone do konsumpcji« do celów niniejszego rozporządzenia oznacza moment, w którym podatek akcyzowy od paliwa, w rozumieniu art. 3 lit. af) dyrektywy 2003/87/WE, staje się wymagalny zgodnie z art. 6 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady (UE) 2020/262 (

*1

) lub, w stosownych przypadkach, zgodnie z art. 21 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/96/WE (

*2

), chyba że państwo członkowskie skorzystało z elastyczności przewidzianej w art. 3 lit. ae) pkt (iv) dyrektywy 2003/87/WE, w którym to przypadku oznacza to moment wskazany przez państwo członkowskie jako moment powstania obowiązków na podstawie rozdziału IVa tej dyrektywy.

3) w art. 15 ust. 4 uchyla się lit. b);

4) w art. 18 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

W przypadku gdy prowadzący instalację lub operator statku powietrznego twierdzi, że stosowanie określonej metodyki monitorowania prowadziłoby do nieracjonalnych kosztów, właściwy organ ocenia, czy koszty są nieracjonalne, uwzględniając uzasadnienie przedstawione przez prowadzącego instalację lub operatora statku powietrznego.

Właściwy organ uznaje koszty za nieracjonalne, jeśli ich szacowana wielkość przewyższa korzyści. W tym celu korzyści oblicza się, mnożąc współczynnik udoskonalenia przez cenę referencyjną wynoszącą 80 EUR za jedno uprawnienie, a koszty uwzględniają odpowiedni okres amortyzacji w oparciu o ekonomiczną użyteczność urządzenia.”

;

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.

Środków dotyczących udoskonalenia metodyki monitorowania instalacji nie uważa się za prowadzące do nieracjonalnych kosztów do czasu osiągnięcia łącznej kwoty 4 000 EUR na okres sprawozdawczy. W przypadku instalacji o niskim poziomie emisji ten próg wynosi 1 000 EUR na okres sprawozdawczy.”

;

5) w art. 39 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.

W przypadku gdy prowadzący instalację stosuje bilans masowy zgodnie z art. 25, a biomasa spełniająca kryteria określone w art. 38 ust. 5 jest wykorzystywana jako materiał wsadowy lub paliwo i materiały wyjściowe zawierają węgiel, prowadzący instalację przekazuje właściwemu organowi dane dotyczące frakcji biomasy w węglu zawartym w strumieniach wyjściowych. Prowadzący instalację przedstawia zatem dowody na to, że całkowita wielkość emisji z instalacji nie jest systematycznie niedoszacowana ze względu zastosowaną metodykę monitorowania oraz że całkowita masa węgla odpowiadająca frakcji biomasy węgla zawartego w całym odnośnym materiale wyjściowym nie przekracza całkowitej masy frakcji biomasy węgla zawartego w materiałach wsadowych i paliwach.

Do celów niniejszego ustępu ust. 3 i 4 niniejszego artykułu mają zastosowanie do frakcji biogazu gazu ziemnego wykorzystywanego jako wsad.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2 niniejszego artykułu oraz art. 30, z wyjątkiem przypadków stosowania na potrzeby art. 43 ust. 4, prowadzący instalację nie stosuje analiz ani metod szacowania zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu w celu określenia frakcji biomasy gazu ziemnego otrzymanego z sieci gazowej, do której dodano biogaz.

Prowadzący instalację może określić, że pewna ilość gazu ziemnego z sieci gazowej jest biogazem, stosując metodę określoną w ust. 4.”

;

6) w art. 43 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Jeżeli metoda zaproponowana przez prowadzącego instalację wiąże się z ciągłym pobieraniem próbek ze strumienia spalin, a instalacja zużywa gaz ziemny z sieci, prowadzący instalację odejmuje każdą ilość CO2 pochodzącą z biogazu zawartego w gazie ziemnym od całkowitych zmierzonych emisji CO2. Frakcję biomasy gazu ziemnego określa się zgodnie z przepisami art. 32–35.”;

7) w art. 48 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 2 akapit pierwszy dodaje się zdanie w brzmieniu:

„W celu określenia frakcji biomasy CO2 związanego w paliwie zgodnie z art. 39 prowadzący instalację przesyłającą zapewnia, aby wybrana metodyka monitorowania nie powodowała systematycznego niedoszacowania całkowitych emisji z instalacji przesyłającej.”;

b) ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„3.

Prowadzący instalacje mogą określać ilości przenoszonego z instalacji CO2 związanego w paliwie zarówno w instalacji przesyłającej, jak i odbiorczej. W takim przypadku ilości CO2 związanego w paliwie, odpowiednio, przenoszonego i odbieranego oraz odpowiadająca im frakcja biomasy, są identyczne.”

;

8) tytuł rozdziału IV otrzymuje brzmienie: „MONITOROWANIE EMISJI Z LOTNICTWA”;

9) w art. 51 uchyla się ust. 2;

10) w art. 52 uchyla się ust. 2;

11) w art. 53 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do celów sprawozdawczości zgodnie z art. 7 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1603 (

*3

) operator statku powietrznego określa i zgłasza jako pozycję uzupełniającą emisje CO2, które wynikają z pomnożenia rocznego zużycia każdego paliwa przez wstępny współczynnik emisji.

b) w ust. 6 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:

„Operatorzy statków powietrznych stosują jako wstępny współczynnik emisji domyślne współczynniki emisji określone w tabeli 1 w załączniku III.”;

12) w art. 54 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

W przypadku paliw mieszanych operator statku powietrznego może albo założyć brak udziału biopaliwa i zastosować domyślną frakcję kopalną w wysokości 100 %, albo określić frakcję biopaliwa zgodnie z ust. 2 lub 3. Operator statku powietrznego może również zgłaszać biopaliwa niemieszane zawierające 100 % frakcji biomasy.”

;

b) w ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu:

„Ponadto operator statku powietrznego przedstawia wymagany przez właściwy organ dowód, że biopaliwo jest przypisywane do lotu bezpośrednio po uzupełnieniu paliwa na potrzeby tego lotu.

W przypadku gdy kilka kolejnych lotów odbywa się bez uzupełniania paliwa między nimi, operator statku powietrznego dzieli ilość biopaliwa i przypisuje ją do tych lotów proporcjonalnie do emisji z tych lotów obliczonych z zastosowaniem wstępnego współczynnika emisji.”;

c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Jeżeli zakupione partie biopaliw nie są fizycznie dostarczane do określonego statku powietrznego, operator statku powietrznego nie stosuje analiz w celu określenia frakcji biomasy wykorzystywanych paliw.

W przypadku gdy biopaliwo nie może być fizycznie przypisane na lotnisku do konkretnego lotu, operator statku powietrznego przypisuje biopaliwa do swoich lotów, w przypadku których uprawnienia muszą zostać umorzone zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, proporcjonalnie do emisji z tych lotów rozpoczynających się na tym lotnisku, które to emisje obliczono z zastosowaniem wstępnego współczynnika emisji.

Operator statku powietrznego może określić frakcję biomasy z wykorzystaniem rejestrów zakupu biopaliwa o równoważnej wartości energetycznej, pod warunkiem że operator statku powietrznego przedstawia wymagany przez właściwy organ dowód na to, że biopaliwo zostało dostarczone do systemu tankowania paliwa lotniska odlotu w okresie sprawozdawczym lub 3 miesiące przed rozpoczęciem lub 3 miesiące po zakończeniu tego okresu sprawozdawczego.”

;

d) dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a.

Do celów ust. 2 i 3 niniejszego artykułu operator statku powietrznego przedstawia wymagany przez właściwy organ dowód na to, że:

a) całkowita ilość biopaliwa, którą zgłoszono, nie przekracza całkowitego zużycia paliwa przez tego operatora statku powietrznego w ramach lotów, w przypadku których należy umorzyć uprawnienia zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, rozpoczynających się z lotniska, na którym dostarcza się biopaliwo;

b) ilość biopaliwa na potrzeby lotów, w przypadku których uprawnienia muszą zostać umorzone zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, nie przekracza całkowitej ilości zakupionego biopaliwa, od której odejmuje się całkowitą ilość biopaliwa sprzedaną stronom trzecim;

c) frakcja biomasy biopaliwa przypisanego do lotów zagregowanych z podziałem na pary lotnisk nie przekracza maksymalnych ograniczeń dotyczących dodawania biopaliw dla tego biopaliwa certyfikowanego zgodnie z uznaną normą międzynarodową;

d) nie dochodzi do podwójnego liczenia tej samej ilości biopaliwa, a w szczególności, że zakupione biopaliwo nie zostało zgłoszone jako wykorzystane ani we wcześniejszym sprawozdaniu, ani przez nikogo innego, ani w innym systemie.

Do celów akapitu pierwszego lit. a)–c) przyjmuje się, że każde paliwo pozostające w zbiornikach po locie i przed uzupełnieniem paliwa jest w 100 % paliwem kopalnym.

Do celów wykazania zgodności z wymogami, o których mowa w niniejszym ustępie akapit pierwszy lit. d), operator statku powietrznego może wykorzystywać dane zarejestrowane w unijnej bazie danych utworzonej zgodnie z art. 28 ust. 2 dyrektywy (UE) 2018/2001.”

;

e) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.

Współczynnik emisji dla biopaliwa wynosi zero.

Do celów niniejszego ustępu do spalania biopaliwa przez operatorów statków powietrznych stosuje się art. 38 ust. 5.

Współczynnik emisji dla każdego paliwa mieszanego oblicza się i zgłasza jako wstępny współczynnik emisji pomnożony przez wartość frakcji kopalnej tego paliwa.”

;

13) dodaje się art. 54a w brzmieniu:

„Artykuł 54a

Przepisy szczegółowe dotyczące kwalifikujących się paliw lotniczych

1. Do celów art. 3c ust. 6 akapit szósty dyrektywy 2003/87/WE operator wykonujący zarobkowe przewozy lotnicze ustanawia, dokumentuje, wdraża i utrzymuje procedurę pisemną w celu monitorowania wszelkich ilości kwalifikującego się paliwa lotniczego wykorzystywanego w lotach poddźwiękowych oraz zgłasza ilości kwalifikujących się paliw lotniczych zgłoszone jako osobna pozycja uzupełniająca w jego rocznym sprawozdaniu na temat wielkości emisji.

2. Do celów ust. 1 niniejszego artykułu operator statków powietrznych zapewnia, aby każda zgłoszona ilość kwalifikującego się paliwa lotniczego była certyfikowana zgodnie z art. 30 dyrektywy (UE) 2018/2001. Operator statku powietrznego może wykorzystywać dane zarejestrowane w unijnej bazie danych utworzonej zgodnie z art. 28 ust. 2 dyrektywy (UE) 2018/2001.

3. W przypadku paliw lotniczych mieszanych operator statku powietrznego może albo założyć brak udziału kwalifikującego się paliwa lotniczego i zastosować domyślną frakcję kopalną w wysokości 100 %, albo określić kwalifikującą się frakcję zgodnie z ust. 4 lub 5. Operator statku powietrznego może również zgłosić niemieszane kwalifikujące się paliwo lotnicze, w którym kwalifikująca się frakcja wynosi 100 %.

4. W przypadku gdy kwalifikujące się paliwa lotnicze są fizycznie mieszane z paliwami kopalnymi i dostarczane do statku powietrznego w fizycznie identyfikowalnych partiach, operator statku powietrznego może oprzeć oszacowanie kwalifikującej się zawartości na bilansie masowym zakupionych paliw kopalnych i kwalifikowalnych paliw lotniczych.

Ponadto operator statku powietrznego przedstawia wymagany przez właściwy organ dowód na to, że kwalifikujące się paliwo lotnicze jest przypisywane do lotu bezpośrednio po uzupełnieniu paliwa na potrzeby tego lotu.

W przypadku gdy kilka kolejnych lotów odbywa się bez uzupełniania paliwa między nimi, operator statku powietrznego dzieli ilość kwalifikującego się paliwa lotniczego i przypisuje ją do tych lotów proporcjonalnie do emisji z tych lotów obliczonych z zastosowaniem wstępnego współczynnika emisji.

5. W przypadku gdy kwalifikujące się paliwo lotnicze nie może być fizycznie przypisane na lotnisku do konkretnego lotu, operator statku powietrznego przypisuje kwalifikujące się paliwo lotnicze do swoich lotów, w przypadku których uprawnienia muszą zostać umorzone zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, proporcjonalnie do emisji z tych lotów rozpoczynających się na tym lotnisku, które to emisje obliczono z zastosowaniem wstępnego współczynnika emisji.

Operator statku powietrznego może określić kwalifikującą się frakcję z wykorzystaniem rejestrów zakupu kwalifikującego się paliwa lotniczego o równoważnej wartości energetycznej, pod warunkiem że operator statku powietrznego przedstawi wymagane przez właściwy organ dowody na to, że kwalifikujące się paliwo lotnicze zostało dostarczone do systemu tankowania paliwa lotniska odlotu w okresie sprawozdawczym lub 3 miesiące przed rozpoczęciem lub 3 miesiące po zakończeniu tego okresu sprawozdawczego.

6. Do celów ust. 4 i 5 niniejszego artykułu operator statku powietrznego przedstawia wymagane przez właściwy organ dowody na to, że:

a) całkowita ilość kwalifikującego się paliwa lotniczego, którą zgłoszono, nie przekracza całkowitego zużycia paliwa przez tego operatora statku powietrznego w ramach lotów, w przypadku których należy umorzyć uprawnienia zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, rozpoczynających się z lotniska, na którym dostarcza się kwalifikujące się paliwo lotnicze;

b) ilość kwalifikującego się paliwa lotniczego na potrzeby lotów, w przypadku których uprawnienia muszą zostać umorzone zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, nie przekracza całkowitej ilości zakupionego kwalifikującego się paliwa lotniczego, od której odejmuje się całkowitą ilość kwalifikującego się paliwa lotniczego sprzedaną stronom trzecim;

c) kwalifikująca się frakcja kwalifikującego się paliwa lotniczego przypisanego do lotów zagregowanych z podziałem na pary lotnisk nie przekracza maksymalnych ograniczeń dotyczących dodawania biopaliw dla tego kwalifikującego się paliwa lotniczego certyfikowanego zgodnie z uznaną normą międzynarodową, jeżeli takie ograniczenia mają zastosowanie;

d) nie dochodzi do podwójnego liczenia tej samej ilości kwalifikującego się paliwa lotniczego, a w szczególności że zakupione kwalifikujące się paliwo lotnicze nie zostało zgłoszone jako wykorzystane ani we wcześniejszym sprawozdaniu, ani przez nikogo innego, ani w innym systemie.

Do celów akapitu pierwszego lit. a)–c) przyjmuje się, że każde paliwo pozostające w zbiornikach po locie i przed uzupełnieniem paliwa jest w 100 % paliwem kopalnym.

Do celów wykazania zgodności z wymogami, o których mowa w niniejszym ustępie akapit pierwszy lit. d) oraz w stosownych przypadkach, operator statku powietrznego może wykorzystywać dane zarejestrowane w unijnej bazie danych utworzonej zgodnie z art. 28 ust. 2 dyrektywy (UE) 2018/2001.

7. Jeżeli współczynnik emisji kwalifikującego się paliwa lotniczego wynosi zero, współczynnik emisji dla każdego mieszanego paliwa lotniczego oblicza się i zgłasza jako wstępny współczynnik emisji pomnożony przez wartość frakcji kopalnej tego paliwa.”;

14) w art. 55 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„2.

Na zasadzie odstępstwa od art. 53 małe podmioty uczestniczące w systemie mogą szacować zużycie paliwa na podstawie odległości w podziale na pary lotnisk przy pomocy narzędzi wprowadzonych przez Eurocontrol lub inną odpowiednią organizację, które są w stanie przetwarzać wszystkie istotne informacje dotyczące ruchu lotniczego, a także unikać niedoszacowania wielkości emisji.”

;

15) uchyla się art. 57;

16) w art. 58 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 uchyla się akapit drugi;

b) ust. 2 lit. c) i d) otrzymują brzmienie:

„c)

każdy etap przepływu danych, od danych pierwotnych po dane dotyczące rocznej wielkości emisji, w sposób odzwierciedlający kolejność działań w zakresie przepływu danych oraz interakcję między nimi, w tym odnośne wzory i stosowane etapy agregacji danych;

d) odpowiednie etapy przetwarzania odnoszące się do każdego określonego działania w zakresie przepływu danych, w tym wzory i dane wykorzystane w celu wyznaczenia wielkości emisji;”;

17) w art. 59 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Prowadzący instalację lub operator statku powietrznego ustala, dokumentuje, wdraża i utrzymuje skuteczny system kontroli w celu zapewnienia, aby roczny raport na temat wielkości emisji, przygotowany w ramach działań w zakresie przepływu danych, nie zawierał nieprawidłowości oraz aby był zgodny z planem monitorowania i niniejszym rozporządzeniem.”

;

b) ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„4.

Prowadzący instalację lub operator statku powietrznego monitoruje skuteczność systemu kontroli, między innymi przeprowadzając wewnętrzne przeglądy i uwzględniając ustalenia poczynione przez weryfikatora podczas weryfikacji rocznych raportów na temat wielkości emisji, prowadzonej na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/2067.”

;

18) art. 64 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

wdrożenie odpowiednich działań naprawczych, w tym korektę wszelkich wymagających tego danych w raporcie na temat wielkości emisji, stosownie do przypadku.”;

19) w art. 67 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Udokumentowane i zarchiwizowane dane z monitorowania umożliwiają weryfikację rocznego raportu na temat wielkości emisji zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2018/2067. Dane zgłoszone przez prowadzącego instalację lub operatora statku powietrznego zawarte w elektronicznym systemie zgłaszania danych i zarządzania nimi, ustanowionym przez właściwy organ, można uznać za przechowywane przez prowadzącego instalację lub operatora statku powietrznego, jeśli może on uzyskać dostęp do takich danych.”;

b) ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Prowadzący instalację lub operator statku powietrznego na żądanie udostępnia takie dokumenty właściwemu organowi, a także weryfikatorowi weryfikującemu raport na temat wielkości emisji zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2018/2067.”;

20) w art. 68 wprowadza się następujące zmiany:

a) uchyla się ust. 2;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Roczne raporty na temat wielkości emisji zawierają co najmniej informacje wymienione w załączniku X.”

;

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4.

Państwa członkowskie przedkładają Komisji zweryfikowany roczny raport na temat wielkości emisji każdej instalacji spalania odpadów komunalnych, o których mowa w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, do dnia 30 kwietnia każdego roku.

W przypadku gdy właściwy organ skorygował zweryfikowane emisje po dniu 30 kwietnia danego roku, państwa członkowskie bez zbędnej zwłoki powiadamiają o tej korekcie Komisję.”

;

21) w art. 69 ust. 1 lit. a)–c) wprowadza się następujące zmiany:

„a)

w przypadku instalacji kategorii A, do dnia 30 czerwca co pięć lat;

b) w przypadku instalacji kategorii B, do dnia 30 czerwca co trzy lata;

c) w przypadku instalacji kategorii C, do dnia 30 czerwca co dwa lata.”;

22) w art. 72 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 uchyla się akapit drugi;

b) uchyla się ust. 3;

23) w art. 74 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1.

Państwa członkowskie mogą wymagać od prowadzącego instalację i operatora statku powietrznego stosowania formularzy elektronicznych lub określonych formatów plików do celów przedkładania planów monitorowania i zmian w planach monitorowania, a także przedkładania rocznych raportów na temat wielkości emisji, sprawozdań z weryfikacji i raportów dotyczących udoskonaleń.”

;

24) dodaje się rozdziały VIIa i VIIb w brzmieniu:

„ROZDZIAŁ VIIa

MONITOROWANIE EMISJI GENEROWANYCH PRZEZ PODMIOTY OBJĘTE REGULACJĄ