Artykuł 75l

1. W przypadku gdy ilości paliwa dopuszczonego do konsumpcji w strumieniu paliwa są wykorzystywane wyłącznie do spalania w sektorach objętych załącznikiem III do dyrektywy 2003/87/WE, współczynnik zakresu ustala się na poziomie 1.

W przypadku gdy ilości paliwa dopuszczonego do konsumpcji w strumieniu paliwa są wykorzystywane wyłącznie do spalania w sektorach objętych rozdziałami II i III dyrektywy 2003/87/WE, z wyjątkiem instalacji wyłączonych na podstawie art. 27a tej dyrektywy, współczynnik zakresu ustala się na poziomie zero, pod warunkiem że podmiot objęty regulacją wykaże, że uniknięto podwójnego liczenia, o którym mowa w art. 30f ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE.

Podmiot objęty regulacją określa współczynnik zakresu w odniesieniu do każdego strumienia paliwa, stosując metody, o których mowa w ust. 2, albo wartość domyślną zgodnie z ust. 3, w zależności od mającego zastosowanie poziomu dokładności.

2. Podmiot objęty regulacją określa współczynnik zakresu na podstawie co najmniej jednej z następujących metod, zgodnie z wymogami mającego zastosowanie poziomu dokładności określonymi w załączniku IIa do niniejszego rozporządzenia:

a) metody oparte na fizycznym rozróżnieniu przepływów paliwa, w tym metody oparte na rozróżnieniu regionów geograficznych lub na wykorzystaniu oddzielnych przyrządów pomiarowych;

b) metody oparte na właściwościach chemicznych paliw, umożliwiające podmiotom objętym regulacją wykazanie, że dane paliwo może być wykorzystywane wyłącznie do spalania w określonych sektorach z przyczyn prawnych, technicznych lub ekonomicznych;

c) stosowanie banderoli zgodnie z dyrektywą Rady 95/60/WE (

*5

);

d) wykorzystanie zweryfikowanego rocznego raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 68 ust. 1;

e) łańcuch identyfikowalnych ustaleń umownych i faktur („łańcuch kontroli pochodzenia”), reprezentujący cały łańcuch dostaw od podmiotu objętego regulacją do konsumentów, w tym konsumentów końcowych;

f) stosowanie krajowych znaczników lub kolorów (barwników) w odniesieniu do paliw, na podstawie przepisów krajowych;

g) metody pośrednie umożliwiające precyzyjne rozróżnienie rodzajów wykorzystania końcowego paliw w momencie dopuszczenia ich do konsumpcji, takie jak specyficzne dla danego sektora profile konsumpcji, typowe zakresy poziomów zużycia paliwa przez konsumentów oraz poziomy ciśnienia, takie jak te dotyczące paliw gazowych, pod warunkiem że stosowanie tej metody zostało zatwierdzone przez właściwy organ. Komisja może przedstawić wytyczne dotyczące stosowanych metod pośrednich.

3. Jeżeli z zastrzeżeniem wymaganych poziomów dokładności stosowanie metod wymienionych w ust. 2 jest technicznie niewykonalne lub wiązałoby się z nieracjonalnymi kosztami, podmiot objęty regulacją może zastosować wartość domyślną wynoszącą 1.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 podmiot objęty regulacją może stosować wartość domyślną niższą niż 1, pod warunkiem że:

a) do celów zgłaszania emisji w latach sprawozdawczych 2024–2026 podmiot objęty regulacją wykaże w sposób wymagany przez właściwy organ, że stosowanie wartości domyślnych niższych niż 1 prowadzi do dokładniejszego określenia wielkości emisji, lub

b) do celów zgłaszania emisji w latach sprawozdawczych w okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 2027 r. podmiot objęty regulacją wykaże w sposób wymagany przez właściwy organ, że stosowanie wartości domyślnych niższych niż 1 prowadzi do dokładniejszego określenia wielkości emisji oraz że spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków:

(i) strumień paliwa jest strumieniem paliwa de minimis;

(ii) wartość domyślna dla strumienia paliwa nie jest niższa niż 0,95 w przypadku zastosowań paliw w sektorach objętych załącznikiem III do dyrektywy 2003/87/WE lub nie jest wyższa niż 0,05 w przypadku zastosowań paliw w sektorach nieobjętych tym załącznikiem.

5. Jeżeli w przypadku danego strumienia paliwa podmiot objęty regulacją stosuje więcej niż jedną metodę wymienioną w ust. 2, 3 i 4, określa współczynnik zakresu jako średnią ważoną poszczególnych współczynników zakresu wynikających ze stosowania każdej z metod. W odniesieniu do każdej zastosowanej metody podmiot objęty regulacją przekazuje informacje na temat rodzaju metody, powiązanego współczynnika zakresu, ilości paliwa dopuszczonego do konsumpcji oraz kodu ze wspólnego formatu sprawozdawczego dla krajowych systemów wykazów gazów cieplarnianych, zatwierdzonego przez odpowiednie organy Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, na dostępnym poziomie szczegółowości.

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu i art. 75i państwo członkowskie może wymagać od podmiotów objętych regulacją stosowania szczególnej metody, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, lub wartości domyślnej dla określonego rodzaju paliwa lub w określonym regionie na jego terytorium. Stosowanie wartości domyślnych na poziomie krajowym podlega zatwierdzeniu przez Komisję.

Zatwierdzając wartość domyślną zgodnie z akapitem pierwszym, Komisja bierze pod uwagę odpowiedni poziom harmonizacji metod między państwami członkowskimi, równowagę między dokładnością, skutecznością administracyjną i skutkami przenoszenia kosztów dla konsumentów, a także ewentualne ryzyko uchylania się od obowiązków wynikających z rozdziału IVa dyrektywy 2003/87/WE.

Wartość domyślna dla krajowego strumienia paliwa wykorzystywanego zgodnie z niniejszym ustępem nie jest niższa niż 0,95 w przypadku zastosowań paliw w sektorach objętych załącznikiem III do dyrektywy 2003/87/WE lub nie jest wyższa niż 0,05 w przypadku zastosowań paliw w sektorach nieobjętych tym załącznikiem.

7. Podmiot objęty regulacją wskazuje zastosowane metody lub wartości domyślne w planie monitorowania.