Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) 2018/1727 wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 3 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Eurojust może także udzielać pomocy w postępowaniach przygotowawczych oraz wnoszeniu i popieraniu oskarżeń w sprawach dotyczących tylko państwa członkowskiego i państwa trzeciego lub państwa członkowskiego i organizacji międzynarodowej, o ile z przedmiotowym państwem trzecim lub przedmiotową organizacją międzynarodową została zawarta umowa o współpracy lub porozumienie ustanawiające współpracę na podstawie art. 52 lub o ile w konkretnym przypadku istnieją szczególne powody do udzielenia takiej pomocy.

Decyzja o tym, czy i w jaki sposób państwa członkowskie udzielają pomocy sądowej państwu trzeciemu lub organizacji międzynarodowej, pozostaje wyłącznie w gestii właściwego organu zainteresowanego państwa członkowskiego, z zastrzeżeniem mającego zastosowanie prawa krajowego, unijnego lub międzynarodowego.”

;

2) w art. 20 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. Każde państwo członkowskie wyznacza właściwy organ krajowy jako krajowego korespondenta Eurojustu do spraw terroryzmu. Tym krajowym korespondentem do spraw terroryzmu jest organ sądowy lub inny właściwy organ. Jeżeli wymaga tego krajowy system prawny, państwo członkowskie ma możliwość wyznaczenia więcej niż jednego właściwego organu krajowego jako krajowego korespondenta Eurojustu do spraw terroryzmu. Krajowy korespondent do spraw terroryzmu ma dostęp do wszystkich istotnych informacji zgodnie z art. 21a ust. 1. Jest on uprawniony do gromadzenia takich informacji i przesyłania ich Eurojustowi zgodnie z prawem krajowym i prawem Unii, w szczególności z krajowym prawem karnym procesowym i mającymi zastosowanie przepisami o ochronie danych.”

;

b) ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8. Dla osiągnięcia celów, o których mowa w ust. 7 niniejszego artykułu, osoby, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu, są podłączone do zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami zgodnie z niniejszym artykułem oraz z art. 23, 24, 25 i 34. Koszt podłączenia do zautomatyzowanego systemu zarządzania zostanie pokryty z budżetu ogólnego Unii.”

;

3) w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 9 otrzymuje brzmienie:

„9. Niniejszy artykuł nie ma wpływu na inne obowiązki dotyczące przekazywania informacji Eurojustowi.”

;

b) ust. 10 otrzymuje brzmienie:

„10. Właściwe organy krajowe nie mają obowiązku udzielania informacji, o których mowa w niniejszym artykule, jeżeli takie informacje zostały już przekazane Eurojustowi zgodnie z innymi przepisami niniejszego rozporządzenia.”

;

4) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 21a

Wymiana informacji dotyczących spraw związanych z terroryzmem

1. W odniesieniu do przestępstw terrorystycznych właściwe organy krajowe informują swoich przedstawicieli krajowych o wszelkich toczących się lub zakończonych postępowaniach przygotowawczych nadzorowanych przez organy sądowe, niezwłocznie po przekazaniu sprawy organom sądowym zgodnie z prawem krajowym, w szczególności krajowym prawem karnym procesowym, o wszelkich toczących się lub zakończonych oskarżeniach i toczących się lub zakończonych postępowaniach sądowych oraz o wszelkich orzeczeniach sądowych dotyczących przestępstw terrorystycznych. Obowiązek ten ma zastosowanie do wszystkich postępowań przygotowawczych dotyczących przestępstw terrorystycznych, niezależnie od tego, czy wykryto powiązanie z innym państwem członkowskim lub państwem trzecim, chyba że dane postępowanie przygotowawcze, ze względu na swoje szczególne okoliczności, wyraźnie dotyczy tylko jednego państwa członkowskiego.

2. Ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli:

a) wymiana informacji mogłaby zagrozić toczącemu się postępowaniu przygotowawczym lub bezpieczeństwu poszczególnych osób; lub

b) wymiana informacji byłaby sprzeczna z żywotnymi interesami bezpieczeństwa danego państwa członkowskiego.

3. Do celów niniejszego artykułu przestępstwa terrorystyczne są przestępstwami, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 (*1).

4. Informacje przekazywane zgodnie z ust. 1 obejmują operacyjne dane osobowe i dane nieosobowe wymienione w załączniku III. Informacje takie mogą obejmować dane osobowe zgodnie z załącznikiem III lit. d), ale jedynie wtedy, gdy zgodnie z prawem krajowym takie dane osobowe znajdują się w posiadaniu właściwych organów krajowych lub mogą być im przekazane i jeżeli przekazanie tych danych jest niezbędne do wiarygodnej identyfikacji osoby, której dane dotyczą, na podstawie art. 27 ust. 5.

5. Z zastrzeżeniem ust. 2 właściwe organy krajowe informują swoich przedstawicieli krajowych o wszelkich zmianach w informacjach przekazanych na podstawie ust. 1, bez zbędnej zwłoki i, w miarę możliwości, nie później niż 10 dni roboczych po zaistnieniu tych zmian.

6. Właściwy organ krajowy nie ma obowiązku udzielania takich informacji, jeżeli zostały już one przekazane Eurojustowi.

7. Właściwy organ krajowy może na każdym etapie zwrócić się do Eurojustu o udzielenie wsparcia w przeprowadzeniu działań następczych w związku z powiązaniami zidentyfikowanymi na podstawie informacji przekazanych na mocy niniejszego artykułu.”;

(*1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępująca decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniająca decyzję Rady 2005/671/WSiSW (Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6).”;"

5) dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 22a

Bezpieczna komunikacja cyfrowa oraz wymiana danych między właściwymi organami krajowymi a Eurojustem

1. Komunikacja między właściwymi organami krajowymi a Eurojustem na podstawie niniejszego rozporządzenia odbywa się za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego. Zautomatyzowany system zarządzania sprawami, o którym mowa w art. 23, jest podłączony do sieci systemów informatycznych i interoperacyjnych punktów dostępu e-CODEX, za których działanie i za zarządzanie którymi odpowiadają indywidualnie poszczególne państwa członkowskie i Eurojust, która to sieć umożliwia bezpieczną i niezawodną transgraniczną wymianę informacji (zwany dalej „zdecentralizowanym systemem informatycznym”).

2. W przypadku gdy wymiana informacji zgodnie z ust. 1 nie jest możliwa ze względu na niedostępność zdecentralizowanego systemu informatycznego lub ze względu na wystąpienie wyjątkowych okoliczności, odbywa się ona z wykorzystaniem najszybszych i najbardziej odpowiednich środków alternatywnych. Państwa członkowskie i Eurojust zapewniają, aby alternatywne środki komunikacji były niezawodne i zapewniały równoważny poziom bezpieczeństwa i ochrony danych.

3. Właściwe organy krajowe przekazują Eurojustowi informacje z rejestrów krajowych, o których to informacjach mowa w art. 21 i 21a niniejszego rozporządzenia, w sposób półautomatyczny i ustrukturyzowany. Warunki takiego przekazywania określa Komisja, w porozumieniu z Eurojustem, w drodze aktu wykonawczego, zgodnie z art. 22b niniejszego rozporządzenia. W szczególności taki akt wykonawczy określi format danych przekazywanych na podstawie załącznika III lit. d) do niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne standardy techniczne w odniesieniu do przekazywania takich danych, a także określi cyfrowe standardy proceduralne zdefiniowane w art. 3 pkt 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/850 (*2).

4. Komisja powinna być odpowiedzialna za tworzenie, utrzymanie i rozwój oprogramowania wzorcowego, o korzystaniu którego jako ich system back-end państwa członkowskie i Eurojust mogą zdecydować. To oprogramowanie wzorcowe powinno mieć strukturę modułową, co oznacza, że powinno być oprogramowaniem pakietowym dostarczanym niezależnie od elementów systemu e-CODEX niezbędnych do podłączenia tego oprogramowania do zdecentralizowanego systemu informatycznego. Dzięki tej strukturze państwa członkowskie powinny mieć możliwość wykorzystywania lub usprawnienia swoich istniejących krajowych infrastruktur komunikacji sądowej na potrzeby zastosowań transgranicznych, a Eurojust – podłączenia swojego zautomatyzowanego systemu zarządzania sprawami do zdecentralizowanego systemu informatycznego.

5. Komisja bezpłatnie udostępnia, utrzymuje i wspiera oprogramowanie wzorcowe. Utworzenie, utrzymanie i rozwój oprogramowania wzorcowego finansowane są z budżetu ogólnego Unii.

6. Państwa członkowskie i Eurojust pokrywają przypadające na nie koszty ustanowienia i obsługi wyznaczonego punktu dostępu e-CODEX zdefiniowanego w art. 3 pkt 3 rozporządzenia (UE) 2022/850 oraz koszty ustanowienia i dostosowania swoich systemów informatycznych w celu zapewnienia ich interoperacyjności z punktami dostępu.